Romanoff by Bicken

Vooral de show telt

Het schemerige interieur is theatraal, met portretten van Romanovs en spiegels. De wachttijden zijn lang en op het bord gaat het vooral om het idee en het uiterlijk.

In 2008 begon ik mijn Proefwerk over Bicken als volgt: 'Er heeft hier al van alles gezeten: een chinees die Furamar of zo heette, Helfensteyn, Dwinger (ooit een 51/2 in Proefwerk) en Overtoom, de zaak van 'hoeren in de herkansing' die zich door Talpa voor de leeuwen hadden laten gooien en mislukten, zoals Talpa zelf ook mislukte.'

Bicken, dat een beetje op Vis aan de Schelde leek, is weg en toch weer niet. Het heet nu Romanoff by Bicken.

Het interieur wordt overheerst door portretten van de tsaristische familie Romanov (!) en verder zijn er spiegels. De noodverwarming heeft plaatsgemaakt voor een namaakopenhaard, waarvan de warmte ons goed uitkomt.

De zwarte brigade is inderdaad geheel zwart, inclusief het haar en het dons op de kaken (van de twee heren). Maar een beetje vreemd zijn ze wel. Afgezien van de toch al lange wachttijden, laten ze je lang met je vuile borden zitten, ook al hebben ze allang gezien dat je bent uitgegeten, alsof hier een vreemde politiek wordt bedreven waarbij onnodig lange wachttijden worden gevergd - een compleet avondje uit?

Dat is vooral vervelend omdat de stoelen (Arne Jacobsenimitaties) buitengewoon ongemakkelijk zitten. En het is allemaal net weer wat te schemerig. Wat zit daarachter?

Genoeg gemopperd nu.

Ze bieden menu's aan: drie (€34,50), vier (€45,00), vijf (€55,00) en zes (€65,00) gangen, bestaande uit daggerechten, dus geen keuze uit de rest van de kaart en verder kan alles à la carte.

Vooraf kun je oesters nemen en gazpacho met komkommergelei (gaat ie weer!), en nog zo wat moderne happen, maar we houden het bij de coquille met avocado, grapefruit, muffin van pecorino, balsamico en geroosterde hazelnoten (€15,00). Gelukkig is het geheel met de citrusvruchten niet te zoet geworden, want die zijn spaarzaam gebruikt en de coquille is mooi zacht gebleven.

De softshell crab met 'springrolls' en sambal van zwarte bonen (€17,00) is ook mooi in evenwicht, niet te heet, zoals het woord sambal kan doen veronderstellen. De springrolls blijken eerder nems te zijn, de Vietnamese rolletjes van rauw rijstevel.

Er is een apart lijstje van twee tussengerechten. Bouillabaisse met rouille en crostini (€12,50) is er één van. Maar het is eerder een dikke tomatensoep met veel stukken vis die je normaal gesproken nooit in een bouillabaisse tegenkomt, en drie mosselen. De rouille is erin gegoten, de crouton ligt erop. Nu heb ik honderden bouillabaisses gegeten, veel in Marseille zelf, maar deze karikatuur zat daar gelukkig niet bij.

De zwezerik met gremolata en spagethini (!) is een gerecht dat je voor kennisgeving aanneemt, vooral omdat alles zo droog is als wat. Misschien is saus te veel gevraagd, maar een scheutje olie kan er toch wel af? Voor dit bedrag (€16,00) is het wel een erg minimaal concept.

De gegrilde sukade met gepofte knoflook, coxinhas en rodewijnsaus (€24,00) bestaat uit goed vlees, heel lang bij lage temperatuur gegaard. Daar valt niets op af te dingen. Maar de coxinha (eentje!), hier onbekend, is in principe een rissole, meestal gefrituurd deeg gevuld met kippenragout, traditioneel in de vorm van een kippendrumstick. Deze bevat erwtjes en een brijige puree, die het onaangenaam eten maakt.

De zeebaars met ravioli en een saus van Hollandse garnalen blijkt geen garnalen te bevatten, maar iets wat op langoustines lijkt (€22,00). De vis is goed, de ravioli zelfs ook, en de saus, ach, problemen bij de aanvoer zullen we maar zeggen, al heb ik overal garnalen in de verkoop gezien, zowel gepeld als ongepeld.

De desserts choqueren me oprecht. Eerst maar dat wat als tarte Tatin op de kaart staat. Het is een dikke schijf smaakloze appelmoes die ze op een krokant koekje hebben gelegd. Nu kun je nog aardig wat varianten op het basisprincipe verzinnen, maar dit is een aanfluiting. Het is dat de

quenelle vanille-ijs nog aardig is (€9,00).

En dan is er de combinatie van ananas, honing, duindoornbessen en mousse van karnemelk (€9,00): het is misschien wel aardig bedacht, maar de uitvoering geeft geen enkele kick of zelfs maar vreugde.

Ze geven je hier veel show, maar waar het op je bord toch vooral om de kwaliteit en de combinaties moet gaan, lijken ook daar het idee en het uiterlijk de overhand te krijgen. Eeuwig zonde van al die moeite.

7-

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden