PlusReview

Rocky versmelt tot iets waar nog geen naam voor is

Bij performance-avond Rocky in de Tolhuistuin zie alles er pop uit. De vraag is: in hoeverre kun je in deze context nog spreken van performance?

Rocky Beeld Sofie Knijff
RockyBeeld Sofie Knijff

Musea als Boijmans Van Beuningen en Bonnefanten hebben sinds een paar jaar een vaste plek op grote popfestivals als Lowlands en Pinkpop. Met kunstenaarsvoordrachten en workshops proberen ze een jong, nieuw publiek te bereiken. Een kwestie van de berg naar Mozes brengen.

Oppervlakkig gezien lijkt Rocky misschien op dit soort doelgroep-marketing. Maar de performance-avond op poppodium Paradiso Noord is dat allerminst. Hier gaat het om een fundamentele vraag: in hoeverre kun je in deze context nog spreken van performance? Of wordt het iets anders?

Grafstem
De presentatie is in elk geval al anders dan in een galerie of museum. Alles ziet er pop uit, tot de zwetende roadies en het gedoe met gaffertape in de pauzes aan toe.

En muziek speelt een belangrijke, zo niet overweldigende rol. Zo begeleiden zuigende, tot in de maag voelbare beats Nicole Beutlers squaredance.

Joost Maaskant begint zijn voordracht door het publiek te verleiden tot Pharrell Williams' Happy, maar dan met grafstem.

Het vormt de inleiding tot een door een beatbox begeleid exorcisme­ritueel. De hortende en stotende dans van Maaskants partner en 'patiënt' Charlotte Goesaert mondt uit in vergrote rockconcertclichés: crowdsurfing en wc-rollen die als serpentines door de zaal vliegen.

Keihard tl-licht
Dat deze parodie werkt, is te danken aan het overtuigende optreden van Goesaert, die werkelijk bezeten oogt. De stand-upcomedy act van Michael Portnoy schiet echter te ver door. Het idee van een robotachtige acteur die met zijn ogen op de maat van bewerkte Japanse drummuziek knippert, is te flauw om lang te boeien.

Nora Turato daarentegen is ronduit indrukwekkend. In haar eentje op het podium, zonder opsmuk of zelfs een microfoon, lepelt ze een enorme lap tekst op. Zingzeggend, om soms weg te drijven op een melodietje of ritmisch in een versnelling te schieten.

Haar voordracht doet denken aan de protohiphop van The Last Poets, haar kale kracht aan spierballen­rocker Henry Rollins, die ook altijd onder keihard tl-licht optreedt.

Zintuiglijk bombardement
Turato's Worrying Works zit ergens tussen spoken word en slam poetry, en heeft een boodschap die tegelijk politiek ongezouten is en humoristisch.

Rocky

Door Michael Portnoy, Nicole Beutler, ­Keren Cytter & Akilah, Charlotte Goesaert & Joost Maaskant, Nora Turator
Gezien 7/9 Tolhuistuin/Paradiso Noord

Het hoogtepunt van de avond is bewaard voor het einde: Keren Cytters Vociferous. In een zaal volgepompt met rook wordt het publiek bestookt met licht, geluid en projecties.

Tekstvoordracht wordt onbegrijpelijke ­documentaire, wordt computerspel, wordt nachtclubavond, wordt zintuiglijk bombardement van dolgedraaide stroboscopen en oorverdovende techno. Om te versmelten tot iets waar geen naam voor is - nog niet of nooit. Maar op z'n plek is het hier zeker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden