PlusInterview

Ricardo Visscher moest zijn moeder iets opbiechten: hij was jarenlang prostitué

Ricardo Visscher en zijn moeder Marga den Ridder. ‘Had ik het toen geweten, dan had ik Ricardo aan zijn pruik uit die club getrokken.’ Beeld Lin Woldendorp
Ricardo Visscher en zijn moeder Marga den Ridder. ‘Had ik het toen geweten, dan had ik Ricardo aan zijn pruik uit die club getrokken.’Beeld Lin Woldendorp

Ricardo Visscher (41) neemt geen blad voor de mond. Ook niet in het boek Van groenteboer tot t*ringhoer, over zijn jonge jaren in de prostitutie. ‘Mam, sla hoofdstuk 17 maar even over.’

De uitgevers die hij benaderde, wilden er niets van weten: Van groenteboer tot t*ringhoer heet het boek dat entertainer Ricardo Visscher onlangs uitbracht. Over zijn jaren in een Amsterdams mannenbordeel, en later als travestiet achter het raam in de Bloedstraat op de Wallen.

Maar Visscher heeft aan zijn luidruchtige deelname aan programma’s als De Gouden Kooi (negen maanden) en Echte meisjes op de prairie (hij won) een kleine honderdduizend trouwe volgers overgehouden, verdeeld over Facebook en Instagram. Hij is het type dat de dingen graag zegt zoals hij ze ziet, geen concessies, en dus bracht hij het boek in eigen beheer uit. Op de voorverkoop tekenden drieduizend gegadigden in, onlangs ontvingen ze stuk voor stuk een gesigneerd exemplaar.

“Nou dat was me toch een werk, het leek wel Turks of Hebreeuws wat ik aan het schrijven was op een gegeven moment,” verzucht Visscher melodramatisch.

Hij ontvangt thuis in Haarlem, ook zijn moeder Marga den Ridder (59) is voor het gesprek aanwezig. Visscher schreef het boek aan haar. Pas een jaar geleden biechtte hij dit deel van zijn verleden aan haar op.

“Wat vond je ervan?” roept hij vanuit de keuken terwijl hij koffie inschenkt en vlaai aansnijdt. “Heb je alle emoties gevoeld? Ik hoor van heel veel mensen dat ze gehuild hebben, gelachen en dat ze er opgewonden van werden.”

Het eerlijke antwoord is ja, ja en ja.

Het verhaal, opgepend door goede vriend en ghostwriter Frank Hop, raast door een periode van vier jaar in het jonge leven van Visscher. Hij is nog geen twintig als hij eind jaren negentig de Amsterdamse gayscene ontdekt. De homobars in de Reguliersdwarsstraat puilen uit van maandag tot en met zondag, gay discotheek iT is nationaal en internationaal toonaangevend. Visscher is onzeker over zichzelf en wil dolgraag gezien worden. Hij valt voor de knappe Turks-Nederlandse Aydin, die hem introduceert in mannenbordeel Blue Boy aan de Spuistraat. De aandacht en het snel verdiende geld die hem daar toevallen, en zijn liefde voor de afstandelijke Aydin, maken dat Visscher steeds verder in het wereldje verzeild raakt. Terwijl de leugens richting thuisfront steeds lastiger vol te houden zijn, rijst in de scene zijn ster als Rachel O’Neill, het drag alter ego waarmee hij uiteindelijk plaatsneemt achter een raam op de Wallen.

Vijftien jaar had u nodig voordat u uw moeder durfde te vertellen dat u seks had voor geld. Waarom kwam u er alsnog mee voor de draad?

Ricardo Visscher: “Het boek zat eraan te komen, ik moest wel. Vier jaar hebben we erover gedaan om het verhaal te reconstrueren. Frank, die het opschreef, moedigde me aan om mijn geschiedenis van die tijd te vertellen. Iedere keer als ik stukjes over mijn verleden durfde los te laten, hingen mensen aan mijn lippen. Frank deed me inzien dat het waarde kon hebben voor anderen. Je onzekerheid als jonge homo, of als jonge meid, maakt je kwetsbaar. Je gaat op zoek naar acceptatie. Op die zoektocht kun je rare afslagen nemen, waar echte risico’s aan zijn verbonden. Dat is het punt wat ik met dit boek wil maken. Al blijf ik het bijzonder vinden als mensen zeggen dat ze het verhaal zo herkenbaar vinden. Niet iedereen die voor het eerst in een seksclub komt, staat dezelfde avond nog op het podium een stripshow te geven.”

U vertelt het verhaal aan uw moeder. Het boek is behoorlijk expliciet.

“Ik wilde dat het verhaal puur en eerlijk was. Niet romantiseren, gewoon vertellen zoals het is, vanuit mijn hart. Als ik de vuile was buiten hang, dan wel in één keer goed.”

Hoe was het voor u als moeder om dit boek te lezen?

Marga den Ridder: “Hij zei: ‘Mam, sla hoofdstuk zeventien maar even over.’ Dat ga je dan natuurlijk juist lezen. Ja, er stonden wel heftige dingen in. Ik ben normaal niet zo’n lezer, maar dit boek had ik in twee dagen uit. Een jaar geleden had hij me al verteld dat hij dat werk had gedaan. Ik wist het echt niet. Ik wist dat hij danste in clubs. Ik heb hem regelmatig met de auto naar Amsterdam gebracht, dan zat hij in vol ornaat naast me. Daar had ik geen moeite mee, al zei ik er wel iets van als zijn rokjes te kort waren: je hele gedoetje valt eronderuit.”

Hoe reageerde u toen hij het voor het eerst vertelde?

Den Ridder: “Ik ben er niet trots op dat hij achter het raam heeft gezeten, dat sowieso niet. Had ik het twintig jaar geleden geweten dan had ik hem aan zijn pruik uit die club getrokken. Op die leeftijd is het nog echt je kind. Ik zou me hebben geschaamd. Maar we zijn twintig jaar verder. Ricardo heeft veel bereikt in zijn leven, dat hij dit boek heeft geschreven, maakt me alleen nog maar trotser. Het maakt ons nog hechter dan we al waren.”

Visscher: “Ma dacht dat ik liefde tekort was gekomen. Nee. Juist dat maakte het zo moeilijk om het haar te vertellen. Frank kende mijn thuissituatie. Hij zei: ‘Wat ik lastig vind om te vertalen naar de lezer, is hoe je toch achter een raam kan eindigen als je uit zo’n hechte en liefdevolle familie komt.’ Dat werd voor mij een eyeopener. Het deed me inzien hoezeer ik mezelf heb lopen overschreeuwen in een zoektocht naar liefde en acceptatie. Terwijl: dat had ik allemaal al. Thuis. Waarom had ik dan toch nog die acceptatie van de buitenwereld nodig? Ik heb twee dagen lopen janken, van geluk of verdriet, dat weet ik nog steeds niet. Daarna voelde ik me herboren. Dat overschreeuwen heb ik nu niet meer nodig.”

Uw deelname aan die tv-programma’s was...

“Ook overschreeuwen. Kijk, ik zal nooit een muurbloempje worden, daarvoor heb ik veel te veel energie en ben ik veel te leuk. Ik maak het graag gezellig, ook in mijn huidige baan als purser. Passagiers gaan lachend van boord. Als ze me nu zouden benaderen voor een tv-programma: graag. Maar ik moet me wel kunnen vereenzelvigen met de boodschap. En mijn boodschap is dat je goed bent zoals je bent. Ik zocht al die aandacht op, want zolang ik in de spotlight stond had ik niet in de gaten dat ik niet van mezelf hield. Nu heb ik aan mezelf genoeg.”

Hartverscheurend is de verhaallijn – als lezer neig je te vergeten dat het boek geen fictie is – van Aydin, die voor zijn familie moet vluchten als zij erachter komen dat hij homo is. Hij wordt uiteindelijk niet ouder dan 25.

Visscher: “Ik zie hem als mijn grote liefde. Soms vraag ik me af of we nog bij elkaar zouden zijn als hij nog had geleefd. Wat hij van deze tijd zou vinden. Of zijn familie hem uiteindelijk had geaccepteerd. Of ze mij zouden hebben geaccepteerd. Wat hij van WhatsApp en (homo­datingapp) Grindr zou vinden. Was hij trots op me geweest dat ik dit allemaal heb verteld?”

Even later: “In de liefde ben ik niet goed. Mijn laatste relatie is nu vier jaar geleden. Iemand zei dat ik mijn gevoel ben verloren achter dat raam. Het klonk heel hard, maar ik ben daarover gaan nadenken. Ik vind het sowieso lastig om mensen te vertrouwen. Ik ben ook gelukkig zonder relatie, ik heb het niet nodig. Als ik hem tegenkom, dan op de ouderwetse manier. Op straat of in de supermarkt – bij de vleesafdeling, dat dan weer wel.”

Heeft u er zelf spijt van dat u achter dat raam heeft gestaan?

Visscher: “Nee, ik heb helemaal nergens spijt van. Dat is het dub­bele. Het was ook een fantastische tijd, heel vrij en zonder de zorgen van een volwassen leven. Als ik er met het verstand van nu op terugkijk, dan zou ik het niemand aanraden. Maar ik had het voor geen goud willen missen. Wat ik er wel van heb geleerd: de eerstvolgende keer dat iemand me aanraakt, is het uit liefde en respect. Voor minder doe ik het niet.” Schaterlach: “Voor vijftig euro, die tijd is geweest.”

Ricardo Visscher, Van groenteboer tot t*ringhoer, 18,95 euro.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden