PlusProefwerk

Restaurant Barceloneta is sympathiek maar slordig (6-)

Barceloneta is een sympathieke buurt-Catalaan met lage prijzen en een hoge gunfactor. Maar het eten laat echt nog te wensen over.

Barceloneta in de Kinkerstraat is een echte buurtfavorietBeeld Mats van Soolingen

Barceloneta in de Kinkerstraat is een echte buurtfavoriet, een mama-papazaak: klein, goedkoop en gezellig, gerund door een echtpaar uit Barcelona. We zijn er op een miezerige woensdagavond, maar het kleine zaakje zit vol: Spanjaarden die sangria drinken en buurtgenoten van alle leeftijden. In de hoek van de modern ingerichte zaak hangt een televisie (die uit staat), en we horen moderne Spaanse muziek met een beat (Un, dos, tres Maria van Enrique Iglesias komt twee keer voorbij).

Op het menu tapas, maar ook een paar grotere gerechten zoals zarzuela en paella, en de prijzen zijn uiterst schappelijk. De dame van het echtpaar, een stralende Catalaanse, rent zich de benen uit het lijf. Ze is erg hartelijk, al heeft ze het eigenlijk net iets te druk om iedereen genoeg aandacht te geven.

Om te beginnen bestellen we de huisgemaakte croquetas van boleet en ibericoham (€6,50). Wat op tafel komt zijn echter absoluut geen kroketjes, maar een soort dikke loempia's: de nogal kleverige ragout is in een soort wontonvel gerold en daarna gefrituurd. "Wij serveren de dingen hier op onze eigen manier," legt de gastvrouw uit als we verbaasd reageren. Dat is mooi, maar dat de kroketten geen kroketten zijn, had bij de bestelling wel even mogen worden vermeld. De vulling is wel lekker hartig, maar smaakt vooral bouillonachtig, slechts heel in de verte naar ham en helemaal niet naar paddenstoel.

Halffabrikaat
Galicische octopus met aardappel (€8), een zeer gulle portie, wordt wel op de klassieke wijze gebracht: met heel veel olijfolie, gerookt paprikapoeder en grof zout. De octopus is lekker zacht, maar had net als de aardappelen ook wel met wat zout gekookt mogen worden: het is nu een beetje een flauw gerecht met hier en daar ineens een krakende jetser van een zoutkristal.

Hiske VersprilleBeeld steven dahlberg

Een groot bord rijkgevulde vissoep (€6,50) wordt geserveerd met knoflookcroutons, schelpen, stukken witvis en garnalen. Hij is knalgeel en nogal zwaar gebonden - we ruiken en proeven saffraan noch kurkuma, en ook de structuur doet het gebruik van een halffabrikaat vermoeden. Er zit een nare smaak aan, die wijst op een dode schelp of een oude garnaal. De gastvrouw haalt de nauwelijks aangeraakte soep van de rekening, maar houdt vol dat er niks mis mee is en dat de soep vandaag is gemaakt.

De met kalfsgehakt en garnaal gevulde calamares (€7,50) wordt op het menu aangeprezen als 'een recept van mijn moeder'. Dat lijkt ons stug, gezien de hysterische combinatie waarin hij geserveerd wordt: een dikke gevulde inktvisring uit de oven, geserveerd op een wakamesalade met sesam en soja, op een wat taaie kroepoekachtige cracker, op nogal weeïge erwtjespuree. Het past voor geen meter bij elkaar, maar het storendste is dat het kalfsgehakt ook een zeer onfrisse smaak heeft - bijna alsof er iets van pens in is verwerkt. Er ligt trouwens ook een gebakken gamba op het bord, die wel erg lekker is.

Tikkie droog
Gelukkig is de in rioja gestoofde kalfswang (€8) een schot in de roos: zacht draadjesvlees in dikke jus met kruidnagel, geserveerd met een rodekoolstamppotje. Winters en niet heel Spaans, maar wel lekker. De garnering is weer nogal raar: in het vlees is een framboos gedrukt, er liggen dotjes zoete bietenpuree op het bord en er steekt ook een bietenwafeltje uit - de chef is zich zo te zien een beetje te buiten gegaan in het decoratiegangpad van de Sligro. Maar al met al is dit een prima gerecht.

Ook de de patatas bravas (€5,25) zijn lekker, en de pollo al ast (€5,50) is een tikkie droog - pollo al ast betekent kip aan het spit, dit is gewoon een stukje gebakken filet - maar lekker op smaak gemaakt met tijm en citroen.

Zetmeel
Als dessert delen we de crema catalana (€6,50) die als 'como se come en Cataluña' op de kaart staat. Dat is niet echt het geval: de crema, normaal geserveerd als crème brûlée, in een laag, aardewerken schaaltje, is geen vla maar een met veel zetmeel opgesteven pudding: zo hard zelfs dat ie op het bord is gestort en bijna de structuur van jonge Goudse kaas heeft.

De smaak is wel oké: we proeven citroenschil en kaneel, de dingen die dit dessert zo duidelijk onderscheiden van zijn Franse neef. Het bord is wederom overdadig, maar richtingloos versierd met frutsels en figuren in poedersuiker, een oudbakken koekje, onduidelijk roze-wit ijs dat naar Bazooka-klapkauwgom smaakt, zure slagroom en een glaasje likeur.

Ik kan me voorstellen dat mensen graag in deze supersympathieke zaak komen: de boel wordt met enorm veel enthousiasme en liefde gerund en dat maakt veel goed. Maar niet alles.

Barceloneta

Kinkerstraat 228
1053 Amsterdam
di-zo 16.00-22.00 (ma gesloten)
020 3626221
www.restaurantbarceloneta.nl

best
De gestoofde kalfswang in rodewijnjus is smeltend zacht; helemaal zoals je ’m hebben wilt.

minder
Zowel de vissoep als de gevulde inktvis hebben een vervelende, onfrisse bijsmaak.

opvallend
Een lief Catalaans echtpaar runt de zaak met z’n tweeën – hij kookt, zij serveert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden