Corneliu Porumboiu: ‘Ik houd ervan met genres te spelen.’

PlusInterview

Regisseur Corneliu Porumboiu: ‘De bedoeling is dat je de draad kwijtraakt’

Corneliu Porumboiu: ‘Ik houd ervan met genres te spelen.’ Beeld Hollandse Hoogte / Redux Pictures

In The Whistlers van de Roemeense regisseur Corneliu Porumboiu (44) arriveert Cristi, een politie-inspecteur uit Boekarest, op het zonovergoten Canarische eiland La ­Gomera. Hij is er niet voor vakantie, maar om er de traditionele fluitspraak te leren, Silbo Gomero.

Hoe wist u van deze wonderlijke fluittaal?

“Toen ik een jaar of tien geleden in Frankrijk was, zag ik een reportage op televisie. Ik was destijds bezig met de montage van Politist, Adjectiv, en dacht dat het misschien iets voor een volgende film zou zijn. Ik ben onderzoek gaan doen en heb een eerste scenarioversie geschreven. Ik was er niet tevreden over, dus die heb ik weggelegd. ­Nadat ik in 2015 The Treasure had gemaakt, ben ik ermee doorgegaan.”

Wat ontdekte u tijdens uw research over Silbo?

“Silbo Gomero werd door de oorspronkelijke eilandbewoners gebruikt om over de diepe valleien heen met elkaar te communiceren. Dezelfde taal werd ook gebruikt op Ferro, Tenerife en Gran Canaria, maar er zijn over de hele wereld ruige plekken met eenzelfde fluittaal: in de Pyreneeën, in een dorpje in Turkije en in een uithoek in Griekenland, bijvoorbeeld.”

Uw misdaadthriller is geconstrueerd als een puzzel. Zat die structuur al in het scenario of hebt u die in de montage bedacht?

“Die zat al in het scenario. Vijf jaar geleden had ik niet gedacht dat ik ooit flashbacks zou gebruiken in mijn films. De structuur is gebaseerd op het leerproces van ­politie-inspecteur Cristi, die beetje bij beetje een mysterie ­ontrafelt.”

Verwacht u van de kijker dat die precies weet wat er speelt?

“Nee, de bedoeling is dat je de draad kwijtraakt. Cristi denkt ook dat hij alles onder controle heeft, maar dat is niet het geval. Ik houd ervan daarmee te spelen. In films als The Big Sleep en The Maltese Falcon, die ik enorm ­bewonder, weet je ook niet precies hoe alles in elkaar steekt. Misschien de tweede keer al wat beter, en anders de derde keer wel.”

U speelt met genreconventies in The Whistlers. De film zit boordevol verwijzingen naar uw eigen Politist, Adjectiv en andere film noirs.

The Whistlers is een film over mensen die elkaar belazeren en die de hele tijd liegen en bedriegen. Cristi, bijvoorbeeld, is een man die van alles verbergt. Hij speelde eerder een belangrijke rol in Politist, Adjectiv; ik vond hem een interessant personage en was benieuwd wat er tien jaar later van hem was terechtgekomen. En Gilda, de femme fatale, heeft haar naam ontleend aan films die ze heeft gezien. Zij speelt ook een rol, voor de politie en voor de gangsters. Ik houd ervan met genres te spelen, ik geef er een draai aan.”

Humor speelt ook een belangrijke rol.

“De moordscène onder de douche in het motel is natuurlijk een hommage aan Hitchcock, maar ik vind het ook ­gewoon heel grappig. De eerste montageversies waren overigens nog veel grappiger. Ik heb een stuk of vier, vijf lange, grappige scènes uit de film geknipt. Het waren erg goeie scènes, maar het moest wel een beetje spannend blijven.”

Tot slot, beheerst u het Silbo Gomero eigenlijk zelf?

“Ik heb het wel geprobeerd, toen de fluitleraar in ­Boekarest was, maar ik was er niet zo goed in.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden