PlusInterview

Radio-dj Rámon Verkoeijen: ‘Hoe krijg je nou van plaatjes draaien een burn-out?’

Rámon Verkoeijen: ‘Ik kan niet goed tegen die geforceerde gezelligheid.’ Beeld Wendelien Daan
Rámon Verkoeijen: ‘Ik kan niet goed tegen die geforceerde gezelligheid.’Beeld Wendelien Daan

Radiodeejay Rámon Verkoeijen (35) is hersteld van een burn-out. De oude wordt hij nooit meer, zegt hij. Maar na anderhalf jaar herstel is hij wel terug op 3FM, met twee avondshows. ‘Ik ga niet meer doen wat anderen van me verwachten.’

Hij kan het omslagpunt precies aanwijzen. Het was november 2019. Al maanden haalde Rámon Verkoeijen met grote moeite het einde van zijn werkdag als presentator van de middagshow Mark + Rámon op 3FM. Steeds vermoeider en lustelozer werd hij, hoewel als noodmaatregel zijn deelname aan de ochtendvergaderingen op de redactie al was geschrapt.

“Uiteindelijk kwam ik steeds pas vlak voor de uitzending binnen. Maar ik merkte dat ik dan eigenlijk al doodmoe was van de autorit naar Hilversum. Iemand uit ons team opperde een taxi: dan kon ik onderweg slapen. Even leek me dat een goed idee, dan was ik misschien wat energieker als het programma begon. En onze middagshow moest en zou overeind blijven. Maar niet lang daarna dacht ik: dit gaat helemaal nergens over. Dit kan gewoon niet langer zo.”

Hij meldde zich af bij de leiding van de radiozender waar hij sinds 2017 het belangrijke tijdslot aan het begin van de avondspits vulde met collega Mark van der Molen. Een week bijslapen, dat was de bedoeling. Maar: “Toen ik thuiskwam, viel ineens alles uit elkaar. Ik kreeg een ontsteking in mijn mond, voelde me hartstikke ziek en werd zelfs nog vermoeider. Ik ging van de huisarts naar een mentale coach, en zo werd snel duidelijk dat ik een burn-out had. ‘Maar ik wil zo snel mogelijk weer aan de slag,’ zei ik nog. Nou, dat ging dus niet door.”

“Logisch, bij nader inzien. Ik had er jaren over gedaan om mijn conditie af te breken, dan moet je accepteren dat het niet allemaal binnen een paar weken weer is opgebouwd. Vanaf dat moment heb ik wekenlang bijna alleen maar geslapen. Voor die tijd had ik vaak aan vier uur slaap per nacht genoeg. Nu was ik op een hele dag nog maar vier uur wakker.”

Veertien maanden later gaat Verkoeijen aan het einde van een donkere wintermiddag voor door een uitgestorven omroepgebouw op het Mediapark. Sinds een paar weken heeft hij weer een volledige betrekking als radiodeejay bij 3FM. Niet langer op ‘drive time’, maar in de avonduren. Samen met Van der Molen presenteert hij vier dagen per week VRIJ. Op vrijdagavond is hij solo de gastheer van muziekprogramma De Boem Boem Disco Show. Televisie maken is voorlopig niet aan de orde – in 2011 leverde het programma De Klusjesmannen, dat hij samen met collega Sander Lantinga maakte, hem een nominatie op voor de talentenprijs het jaarlijkse Televiziergala.

De late vrijdagavond is in radioland allerminst een prominent tijdstip, maar eenmaal gezeten in een leegstaand vergaderzaaltje struikelt Verkoeijen in zijn enthousiasme bijna over zijn woorden. “Ik draai alleen maar elektronische muziek. Vage eightiespop, italodisco of obscure dance. Twintig tracks in een uur met hoogstens vijftien seconden spreektijd ertussen. Dat praten bewaar ik voor de andere avonden met Mark.”

‘Dat energieke gevoel van vroeger is er weer.’ Beeld Wendelien Daan
‘Dat energieke gevoel van vroeger is er weer.’Beeld Wendelien Daan

“En het mooie is: eigenlijk kan alles. Ik ben nogal een synthesizernerd. Dus selecteer ik bijvoorbeeld alleen maar liedjes die met dat ene type synthesizer zijn gemaakt. Het lijkt aan te slaan, ja. Ik kreeg in de eerste weken veel enthousiaste appjes van mensen uit de muziekindustrie. Het moet allemaal nog groeien, maar dat is altijd een goed teken.”

Hoe is het om weer terug te zijn op de plek waar u eerder tegen uw eigen grenzen bent opgelopen?

“Goed. Dat energieke gevoel van vroeger is er weer. Ik word tegenwoordig weer vroeg wakker met de zin om iets te ondernemen. Dat gevoel is in de tweede helft van vorig jaar langzaam teruggekomen. Niet dat ik weer de oude ben, hè? Ik heb juist het gevoel dat ik het afgelopen jaar veel nieuwe inzichten heb opgedaan.”

U schreef één Instagrampost in die tijd. ‘Mensen vragen zich af hoe je van plaatjes draaien een burn-out kunt krijgen.’

“Ik kon me die gedachte best voorstellen hoor. Ik was ook zeker niet op zoek naar medelijden, voel me geen slachtoffer. Nu ik terugkijk, zie ik ook helemaal geen donkere periode. Het is voor mij veel meer een verlichtende tijd. De belangrijkste winst: ik ben gaan inzien dat ik veel meer ben dan een functietitel. Ik was me toch gaan vereenzelvigen met mijn baan. Maar er is veel meer: je passies, interesses, de mensen om je heen; die maken pas echt wie je bent.”

Dat was u langzaam vergeten sinds u op uw 18de begon bij de landelijke radio?

“Natuurlijk is het fijn om zelfvertrouwen uit je werk te halen, maar de verhoudingen raakten uit balans. Op een gemiddelde dag was ik misschien wel 95 procent van de tijd met werk bezig. Aan hoe ik me voelde besteedde ik helemaal geen aandacht. Ik was tot ’s avonds laat aan het bellen met collega’s, voelde mezelf heel betrokken. Mark en ik hadden het middagprogramma gekregen. Dat voelde als een grote verantwoordelijkheid tegenover iedereen bij het station. Dat wilde ik waarmaken. Alles moest perfect zijn.”

Ik begreep van uw vaste producer Mark van der Kamp dat u zich enorm kon opwinden over een spelfoutje in een social-mediapost.

“Ja! Daar werd ik toen furieus om. Dat móést meteen offline gehaald worden, want onze naam stond erbij! En dan riep ik tegen degene die dat foutje had gemaakt: ‘Je hoeft verdomme maar één ding te doen!’ Een klein dictatortje was ik. Ook voor mezelf. Als de show die middag niet goed was gegaan, bleef ik er, tot ik ging slapen, over nadenken hoe dat beter kon.”

Toch hield u dat ritme een paar jaar vol.

“Daar zat natuurlijk ook veel adrenaline bij. Maar de energie begon aan het begin van mijn derde jaar op te raken. Wat ook steeds meer meespeelde: mijn moeder was ernstig ziek, darmkanker. M’n moeder en ik hebben altijd een hele hechte band gehad, die nog sterker werd toen mijn vader op mijn 15de overleed.”

‘Als ik het hele parcours terugloop, zie ik hoe ik eigenlijk altijd met anderen bezig ben geweest.’ Beeld Wendelien Daan
‘Als ik het hele parcours terugloop, zie ik hoe ik eigenlijk altijd met anderen bezig ben geweest.’Beeld Wendelien Daan

“Nu reed ik voor al haar ziekenhuisbezoeken terug naar Limburg. Wilde ik zelf ook graag, hoor. Maar het contrast was vaak groot. ’s Ochtends een moeilijk gesprek bij een arts met na afloop een hevig geëmotioneerde moeder en dan ’s middags bij 3FM nog een vergadering over de playlist.”

“Bij 3FM zei ik niets over de situatie. Vond het werk een fijne afleiding. Maar soms klopte het emotioneel niet meer. Dan zat ik in de auto naar Hilversum te huilen, checkte ik bij aankomst in mijn binnenspiegel of mijn ogen niet meer rood waren en ging ik naar binnen om een vrolijke uitzending te maken.”

Uw moeder overleed in de zomer van 2019. Niet lang voordat u thuis kwam te zitten.

“Zo’n burn-out is een opeenstapeling van factoren. Als ik het hele parcours terugloop, zie ik hoe ik eigenlijk altijd met anderen bezig ben geweest. Bij mijn moeders ziekteproces wilde ik dat het volledig om haar draaide. In mijn familie werd niet vaak over emoties gepraat, ik wilde juist dat zij haar gevoel wel helemaal kon uiten. Wat ik erbij voelde was dan niet belangrijk, redeneerde ik.”

Hoeveel van de burn-out bestond uit rouw?

“Een groot gedeelte, dat kan niet anders. Nog steeds overvalt het gemis me soms. Dan voelt het als een stuk uit je hart dat weer moet aangroeien. We belden eigenlijk elke dag. Even vertellen wat we hadden meegemaakt. Dat dat wegvalt, voelt heel eenzaam, maar tegelijk heel warm. Ik probeer juist dankbaar te zijn dat je iemand zo kunt missen, omdat die band zo goed was.”

“Ik was altijd al een echt moederskind. Zij moedigde me altijd overal in aan. Toen ik als amper 18-jarige stage liep bij radiozender Yorin FM, was zij het die zei dat ik misschien maar moest stoppen met mijn studie marketing & communicatie en daar voor mijn kans moest gaan.”

U zei eerder dat u, toen uw vader overleed, moest kiezen voor wat u echt wilde in het leven.

“Nou ja, ik wist al vanaf mijn achtste dat ik bij radio wilde werken. Maar toen hij stierf, hij was pas 45, zag ik voor eerst dat het leven dus ook zomaar afgelopen kan zijn. Waarom zou ik dan nog dingen doen die ik eigenlijk niet leuk vond? Bij ons in Venray was dromen van een radiocarrière wel heel erg uitzonderlijk. Die wereld was zo ver weg. En dan zeker ook nog met dat Limburgse accent van ons.”

Jeugdfoto van Rámon Verkoeijen. Beeld
Jeugdfoto van Rámon Verkoeijen.

“Toch kwam ik als stagiair bij het programma van Timur Perlin bij Yorin terecht. Nam ik om kwart voor zeven ’s ochtends de eerste trein vanuit Venray en kwam met de laatste om half één in de nacht weer thuis. Alles wat ik zag en hoorde vond ik interessant. Ik pakte zoveel mogelijk aan in de hoop te blijven plakken.”

U was toen al heel doelgericht.

“Ik had er alles voor over, ja. Wat meehielp: ik houd niet erg van feestjes of uitgaan. In die zin ben ik niet veel veranderd. Er zullen niet veel mensen zijn die mij als een gezellig persoon ervaren. Met mijn collega’s houd ik de dingen het liefst professioneel. Ik ben niet op zoek naar vriendschappen, maar naar het beste programma. Ik besef dat dat een beetje koude houding is, maar het gaat vanzelf. Ik vraag op maandag ook nooit iemand voor de vorm hoe zijn weekend was. Personeelsborrels sla ik altijd over. Die geforceerde gezelligheid, ik kan er niet goed tegen.”

U houdt privé en werk zo gescheiden dat producer Mark van der Kamp, met wie u al tien jaar samenwerkt, niet kon vertellen of u een relatie hebt of niet. “Daar praten we nooit over.”

“Zo ver gaat het dus inderdaad. Doe ik mede op verzoek van de mensen uit mijn naaste omgeving. Die zitten niet te wachten om betrokken te worden in de radiowereld of bij de publiciteit die daar bij hoort. Dat geldt ook voor mijn vriendin.”

Maar iets in de krant zeggen is toch wat anders dan een praatje met je collega?

“Het is op den duur zo gegroeid. Ik vond het wel een fijn idee. Zo kan ik privé en werk makkelijker scheiden. Zo pakte ik het mijn moeder ook aan. Bijna niemand hier bij 3FM wist dat ze ziek was.”

Het had u misschien kunnen helpen om erover te praten?

“Misschien wel, ja. Bij ons team in de middag heb ik op het laatst wel verteld dat ze ziek was. Maar dan hield ik het wel bij de feiten, de uitslag van de onderzoeken.”

Wie waren er daar om u op te vangen?

“Mijn broer. Of mijn goede vriend Wessel van Diepen. Hem sprak ik bijna dagelijks. Hij kon de zaken heel goed in perspectief plaatsen. Leerde me te genieten van de beperkte hoeveelheid energie die ik nog wél had. Maar veel vrienden heb ik niet. Ik ben graag alleen.”

Wessel van Diepen, voormalig radiodeejay, vindt dat de leiding van 3FM wel wat kan leren van die bij concurrent 538. Coen Swijnenberg kampte daar recent ook met een burn-out, maar er is geduldig gewacht tot hij zich weer beter voelde. 3FM verwijderde uw programma tijdens uw ziekte.

“Die timing was goed beroerd inderdaad. Een burn-out is een soort open wond. Daar moet je voorzichtig mee zijn. Als je dan out of the blue zo’n telefoontje krijgt, voelt dat als een emmer zout die erin wordt omgekieperd. ‘We willen een andere koers,’ werd er gezegd. Dat moest ik natuurlijk accepteren. Ik ben als een voetbalspeler die moet luisteren naar de coach. Prima, maar de boodschap kwam natuurlijk op een heel ongelukkig moment. Dat snappen ze bij de zender inmiddels ook wel.”

Een speler kan ook naar een andere club uitkijken. Volgens Van Diepen is er interesse van commerciële stations.

“Dat weet ik wel, maar ik wilde niet blijven hangen in gelul over een gekwetst ego. Het lukte gelukkig mijn blik te blijven richten op het belangrijkste: mijn herstel. En ik zag ook vrij snel de voordelen: ik hoefde na mijn ziekte niet meer terug naar zo’n stressvolle middagshow. Die avond, dat leek me wel wat. Neem De Boem Boem Disco Show. Zoiets bestaat in Nederland niet en heeft veel potentie. Pas als dat wegvalt, zou ik verder kijken.”

Een avondshow wordt minder dan een middagshow afgerekend op luistercijfers. Die zijn bij 3FM over de gehele linie nog steeds niet goed. U sprak eerder over de druk die dat op u legde.

“Ik hoop natuurlijk dat die cijfers weer stijgen, maar ik heb een andere rol gepakt. Het avondprogramma met Mark biedt meer vrijheid. We hoeven ons niet constant bezig te houden of de luisteraar niet alweer toe is aan een liedje.”

U maakte ook de toptijd van 3FM mee. Het station was eind 2013 marktleider. Was het toen leuker om radio te maken?

“Ik ben er niet zo gevoelig voor. Ik doe vooral mijn best om een zo’n leuk mogelijk programma te maken. We zijn een zender die programma’s maakt die af en toe schuren en die Nederlandse artiesten blijft steunen. Die maatschappelijke taak is belangrijker dan een hoge positie in de luisterlijstjes.”

Van Diepen ziet in u ‘de man om 3FM uit het slop te halen’. U zou een ‘killer ochtendshow’ kunnen maken of beleidsmaker kunnen worden vanwege uw ‘heldere visie op radio’.

“Dat laatste zegt hij vaker. Of ik het ambieer? Nu, zo vlak na mijn burn-out, niet. Maar het zou iets voor de toekomst kunnen zijn. Aan de koers van 3FM zou ik nu weinig veranderen. Het alternatief zijn voor de rest, dat vind ik cruciaal.”

U lijkt een atypische 3FM’er. Verblijven in het Glazen Huis voor Serious Request leek u zo oncomfortabel dat u elk jaar hoopte niet te worden gevraagd. Wel wandelde u mee met The Lifeline. U verzuchtte dat u bij thuiskomst meteen een fles Mersault had opengetrokken.

“Voor het Glazen Huis heb ik vriendelijk bedankt. Geweldig initiatief, maar ik zou slecht tegen het verlies van mijn privacy kunnen en zou mijn vaste ritme missen. En dat wandelen voor The Lifeline: ik vond het mijn verantwoordelijkheid als maker van de middag­show om toch mee te doen. Maar ik heb daarna nog maanden last van mijn knie gehad. En inderdaad, na afloop dacht ik: nu lekker even een avond in mijn eentje en een goede fles wijn. Een echte oude. Wijn is een grote hobby van me. Toen mijn coach me tijdens die burn-outperiode aanraadde een lijstje te maken van dingen die me echt blij maakten, stond leren over wijn er hoog op. Net als lekker eten. Zo kwam ik op het idee iedere week in een sterrenrestaurant te eten. Heb ik gewoon gedaan. Lunch met twee halve glaasjes wijn. Was meteen het enige waar ik op zo’n dag energie voor had, maar ik genoot er enorm van.”

Niet echt de typische 3FM-deejay die in een tentje alle festivals afgaat...

“Ik houd zeker wel van festivals, hoor. Alleen vind ik ze vrij onpraktisch, met die modder en al die drukte. Maar ik vind 3FM juist een zender waar deejays hun eigen karakter mogen laten zien. Radio floreert juist bij echte mensen. Misschien ben ik wel de jongste bejaarde van Nederland. Prima toch? En ik krijg van jonge luisteraars nu trouwens allemaal vragen over wijn: ‘Mijn opa komt met kerst. Wat moet ik schenken?’ Vind ik hartstikke leuk.”

‘Ik heb me juist voorgenomen om niet weer te gaan doen wat anderen van me verwachten.’ Beeld Wendelien Daan
‘Ik heb me juist voorgenomen om niet weer te gaan doen wat anderen van me verwachten.’Beeld Wendelien Daan

“Ik heb me juist voorgenomen om niet weer te gaan doen wat anderen van me verwachten. Is oppassen, hoor. Voor je het weet, laat ik me toch weer allerlei dingen aanpraten die ik eigenlijk niet wezenlijk interessant vind. Laatst werd ik gevraagd voor De Slimste Mens. Het was de zesde keer al dat ze belden. Leuk programma, hoor, maar ik ben gewoon niet zo’n spelletjesmens. Toch kreeg ik advies: ‘Doe het maar, da’s slimme publiciteit, goed voor je carrière.’ Nou ja, ik heb de beslissing voorlopig maar uitgesteld.”

Je hoort soms dat mensen niet boos, maar dankbaar omkijken naar hun burn-out. Geldt dat voor u ook?

Lachend: “Dat gevoel had ik na twee weken al. Door alleen de dingen te doen waarvan ik echt blij word, is er nu balans. Ik ben overdag lekker bezig met het leren over die synthesizermuziek, vind de programma’s die ik maak superfijn. Ik amuseer me met Mark en voel me persoonlijk gelukkig. In die zin is die burn-out een kans in vermomming geweest. Ik heb mijn leven opnieuw kunnen inrichten. Op de manier zoals ik het wil.”

VRIJ, maandag t/m donderdag. 19-21 uur. De Boem Boem Disco Show, vrijdag, 22-24 uur. 3FM.

Rámon Verkoeijen

14 januari 1986, Venray

2002–2004 Deejay bij lokale en regionale omroep
2003-2005 Studie marketing & communicatie
2005–2009 Sidekick in het programma Timur Open Air op Yorin FM en Caz!
2009–2015 Weekendprogramma samen met Timur Perlin op 3FM
2010–2016 Nachtprogramma Rámon en avondprogramma Rámon met een streepje op A op 3FM
2011-2012 Televisieprogramma De Klusjesmannen met Sander Lantinga
2015-2016 Lunchprogramma Superrradio, met Timur Perlin
2016–heden Duo met Mark van der Molen
2021 De Boem Boem Disco Show en VRIJ.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden