PlusReportage

Profvoetballer Gino van Kessel (28) werd klusjesman: ‘Ik dacht: het is mooi geweest’

Profvoetballer Gino van Kessel (28) is iemand die bezig blijft. Nadat hij Olympiakos Nicosia de rug had toegekeerd, wilde hij niet thuiszitten en wachten op het nieuwe seizoen. Hij werd klusjesman, te vinden op Werkspot. ‘Tja, er zijn dingen die je als voetballer niet weet, maar zo leer je.’

Gino van Kessel is profvoetballer, maar klust nu ook bij via Werkspot. Beeld Foto: © 2021 Elmer van der Marel
Gino van Kessel is profvoetballer, maar klust nu ook bij via Werkspot.Beeld Foto: © 2021 Elmer van der Marel

De schutting in de achtertuin heeft zijn beste tijd gehad: door de gehavende rietmatten kun je zo het buurkonijn zien rondspringen in zijn hok. De man die ernaast woont heeft een klusjesman ­ingehuurd om straks van dat uitzicht ­verlost te zijn.

“Je hebt genoeg body om tegenaan te werken, hè?” vraagt de man. Gino van Kessel kijkt naar het houten raamwerk waar de planken tegenaan ­moeten komen. “Dat gaat goedkomen,” antwoordt hij resoluut.

Dat hij vandaag voor het eerst een schutting gaat timmeren, zegt hij er maar niet bij. Dat hoeft ook niet, want hij is handig zat. Van de week heeft hij nog een kast in elkaar gezet met meer laatjes dan hij ooit had gezien, de vloerbedekking van twee trappen getrokken en lijmresten van de kale treden gekrabd. Lijkt een klus hem leuk, dan pakt hij die aan. En als hij toch even niet weet hoe het verder moet, is er altijd nog de hulplijn die YouTube heet.

Zelfs het weer kan hem deze winderige ochtend op Zeeburg niks maken: Van ­Kessel draagt een thermobroek en een bodywarmer. Geen overbodige luxe voor een klus in de kou. “Zat ik nog maar op Cyprus,” zegt hij grappend terwijl hij naar zijn auto loopt om zijn gereedschap te pakken. Niets wijst erop dat de zwarte Ford Focus-stationwagen met Woezel & Pip-zonnescherm vandaag dienstdoet als klusbus. Tot de achterklep opengaat. De auto is afgeladen met planken van hardhout, een vouwladder, houten balken en kisten vol gereedschap. “Veel spullen had ik al, maar zodra ik terugkwam in Nederland heb ik materiaal bijgekocht.”

Herkend

Twee keer werd Van Kessel herkend. Toen hij aanbelde bij zijn allereerste klant, half maart, vroeg de Amsterdammer die opendeed verbaasd: “Voetbal jij niet meer?” De andere keer was een paar weken geleden, toen hij een nieuwe wasmachine plaatste bij een voetballiefhebber in Alkmaar. Zelf vertelt hij liever niet dat hij voetballer is. Niet tot de klus geklaard is, in elk geval. “Anders denken ze misschien: kan hij dit wel?”

Alleen zijn Nike-schoenen en sportieve bouw verraden dat deze klusjesman jarenlang op voetbalvelden doorbracht. Hij speelde bij dertien clubs in acht landen, waaronder vier jaar bij AZ, twee jaar bij Ajax en zeven jaar in het buitenland. Vorig jaar juli tekende hij voor twee seizoenen bij Olympiakos ­Nicosia, in de hoogste divisie van Cyprus.

Van Kessel speelde bij dertien clubs in acht landen, waaronder vier jaar bij AZ, twee jaar bij Ajax en zeven jaar in het buitenland. Beeld foto: © 2021 Elmer van der Marel
Van Kessel speelde bij dertien clubs in acht landen, waaronder vier jaar bij AZ, twee jaar bij Ajax en zeven jaar in het buitenland.Beeld foto: © 2021 Elmer van der Marel

Teruggaan naar Nederland lonkte toen al heel even: dan zou hij dichter bij zijn vrienden en familie zijn. Maar ach, aan voetballen in het buitenland was hij inmiddels gewend, de verdiensten zijn daar beter, en je ziet nog eens wat van de wereld. Toch die twee jaar Cyprus, dus.

Het werd een half seizoen. Begin maart verbrak hij zijn contract en verhuisde hij met zijn vrouw, model Debbie Dhillon (26), en hun 3-jarige dochter Jenaira terug naar Noord-Holland. “Ik wil de club niet zwartmaken, maar het was niet wat ik ervan had gehoopt,” zegt de voetballer, en hij legt een stapel houten planken op de tuintafel. “Dingen waren niet geregeld zoals ze geregeld horen te zijn in de voetballerij. De club verloor geld, onder andere doordat er geen supporters meer konden komen. Daar heeft elke club in deze tijd mee te maken, maar iedereen gaat daar anders mee om. Het financiële plaatje klopte niet. De laatste paar weken dacht ik steeds vaker: ik kies eieren voor mijn geld.”

Eén momentje, zegt Van Kessel, even met de klant overleggen. Als hij de planken horizontaal aan het houten raamwerk bevestigt en onderaan begint, zijn de balken die hij ter versteviging had meegenomen niet nodig. Dat is het mooiste, denkt hij. Of het buitenkraantje dan nog open kan? Ja hoor, die heeft genoeg ruimte. Of de schutting net zo hoog wordt als nu? Dat komt goed, heeft hij thuis al berekend. Gistermiddag heeft hij in zijn achtertuin ook alvast gaatjes voorgeboord, want in hardhout draai je niet zomaar een schroef. “Een goede voorbereiding is het halve werk, hè?” Van Kessel klapt zijn trap uit en haalt een accuboor uit zijn kistje. Dzzz-dzzz. Aan de slag.

Twintigwekenecho

“De keuze om uit Cyprus weg te gaan heb ik niet puur voor mezelf gemaakt,” zegt Van Kessel terwijl hij de eerste schroef in het hout draait. “Ik ben niet meer alleen. Ik heb een kleine die bijna 4 is en naar school moet, en de zwangerschap van mijn vrouw speelt ook mee. We hebben gisteren de twintigwekenecho gehad. Een jongetje, met alles erop en eraan. De ­medische zorg is in Cyprus niet zo goed, hoorden we van vrouwen die daar waren bevallen. Mijn vrouw twijfelde daarom al langer of ze in Nederland wilde bevallen, maar zei tegen me: dan ben jij er misschien niet bij.”

Van Kessel was in 2017 net op tijd bij de geboorte van zijn dochter: toen de vliezen van zijn vrouw braken, speelde hij bij Oxford United en moest hij snel vanuit Engeland naar Nederland komen. “Ze merkte ook hoe fijn het is om familie in de buurt te hebben toen haar vader begin dit jaar plotseling overleed aan corona en ze met onze dochter naar Nederland ging. Jenaira vertelde me via Facetime: ‘Papa, er was net een kindje dat gewoon Nederlands tegen me praatte!’ Toen dacht ik: het is mooi geweest. Mijn gezin is in Nederland hartstikke gelukkig.”

Een huis in Nederland had Van Kessel nog, maar een nieuw contract zat er niet meteen in. Halverwege het voetbalseizoen kun je niet bij een club beginnen, dat kan in de zomer pas. “Ik ga ervan uit dat ik dan wel weer aan de bak kom, er zijn vast clubs waarvoor ik straks weer wat moois kan doen. Maar de hele dag thuiszitten is niks voor mij. Ik dacht: ik ben handig en niet de allerdomste, ik vind wel iets waarmee ik lekker bezig kan blijven tot de zomer. Dat is dit geworden.”

Van Kessel: ''Ik dacht: ik ben handig en niet de allerdomste, ik vind wel iets waarmee ik lekker bezig kan blijven tot de zomer. Dat is dit geworden.” Beeld foto: © 2021 Elmer van der Marel
Van Kessel: ''Ik dacht: ik ben handig en niet de allerdomste, ik vind wel iets waarmee ik lekker bezig kan blijven tot de zomer. Dat is dit geworden.”Beeld foto: © 2021 Elmer van der Marel

De onderste plank zit er net in als de eigenaar van het buurkonijn naar buiten komt. Of de schutting wat lager kan worden, anders verliest hij zo veel licht. “Ik ga het even voor u uitrekenen,” zegt Van ­Kessel vriendelijk. Hij pakt snel zijn telefoon en opent de rekenmachine. “2.19 wordt ie nu.” De buurman vindt het aan de hoge kant: kan de bovenste plank misschien over de lengte worden doorgezaagd? Na wat wikken en wegen wordt besloten het toch bij het oorspronkelijke plan te houden. Zo is het toch het mooist.

“Desnoods zetten we er aan het eind een sierstrip op,” oppert Van Kessel. Hij schroeft de volgende plank er alweer aan. “Ik vind het superleuk om te klussen, om iets te zien opknappen. Daar ben ik thuis ook altijd mee bezig. Met dit werk kom je bovendien op veel plekken, je weet nooit wie je vandaag weer gaat ontmoeten. En je kunt mensen helpen.”

Dakloze

Helpen doet de oud-Ajacied graag. Een paar jaar geleden pikte hij nog een Franse dakloze op toen hij bij Arlès-Avignon speelde en op weg was naar Nederland, waar zijn vrouw in de finale van Holland’s Next Top Model stond. Van Kessel nam de man mee naar een pizzeria, boekte een hotelkamer voor hem, gaf hem een rondleiding door het jeugdcomplex van Ajax en liet een briefje achter met aanwijzingen om de weg in Amsterdam te vinden. “Het waren twee leuke dagen. Ik vraag me nog weleens af hoe het nu met hem gaat.”

Dat Van Kessel zijn eigen tijd nu kan indelen, bevalt hem goed. “Als voetballer heb je veel vrije tijd: soms train je één keer in de ochtend en heb je daarna de hele dag vrij om te doen en laten wat je wilt. Maar het gebeurde ook weleens dat ik met mijn gezin of vrienden afsprak om de volgende dag naar het strand te gaan, om dan ineens te horen: jongens, morgenmiddag hebben we een training. We hebben heel veel weekendjes samen moeten afzeggen. De club bepaalt wanneer je traint en vrij bent. Nu maak ik langere dagen, maar kan ik zelf bepalen waar en hoelang ik werk. Vanochtend heb ik mijn dochtertje uit bed gehaald en hebben we samen nog even tv gekeken voordat ik hiernaartoe ging. En gisteren heb ik vrij genomen voor de ­twintigwekenecho en het voorbereiden van deze klus.”

Van Kessel kreeg het klussen van huis uit mee: zijn vader heeft een stukadoorsbedrijf in Heerhugowaard en knapte ooit een hele boerderij op. “Daar heb ik dan weer niet mee geholpen,” zegt Van Kessel. “Ik was 16 jaar en al volop bezig met voetbal. Op die leeftijd ging ik naar de jeugdopleiding van AZ, drie jaar later tekende ik een contract bij Ajax. Toen dacht ik: dit kan eigenlijk niet meer misgaan.”

Een jongensdroom die uitkwam. “Als kind had ik twee dromen: piloot of profvoetballer worden. In voetballen was ik goed, dus eigenlijk heb ik niks anders overwogen. Zodra ik mijn vmbo-diploma had, wilde ik stoppen met school en me helemaal op het voetballen richten, maar ik was nog leerplichtig. Ik heb toen de in mijn ogen makkelijkste vervolgopleiding gekozen, tot commercieel medewerker. Die was zelfs zo makkelijk dat ik zei: ik kom wel gewoon als er toetsen zijn en stop ermee zodra ik 18 word. Toen die ­verplichting wegviel, had ik ineens alle vrijheid om te voetballen. Dat heb ik sindsdien gedaan.”

Van Kessel: ''Nu maak ik langere dagen, maar kan ik zelf bepalen waar en hoelang ik werk. Vanochtend heb ik mijn dochtertje uit bed gehaald en hebben we samen nog even tv gekeken voordat ik hiernaartoe ging.'' Beeld foto: © 2021 Elmer van der Marel
Van Kessel: ''Nu maak ik langere dagen, maar kan ik zelf bepalen waar en hoelang ik werk. Vanochtend heb ik mijn dochtertje uit bed gehaald en hebben we samen nog even tv gekeken voordat ik hiernaartoe ging.''Beeld foto: © 2021 Elmer van der Marel

Over de toekomst heeft hij zich nooit zorgen gemaakt, ook al zeiden vrienden en familie weleens dat een voetbalcarrière rond je 40ste wel ophoudt en dat hij toch eens over een plan B moest nadenken. “Ik heb altijd gedacht: dat zien we dan wel weer,” zegt Van Kessel. “Eigenlijk is dit ook zo’n situatie: een tijdelijke stop van mijn voetbalcarrière. En ik had snel iets gevonden. Een week na terugkomst in Nederland had ik me al ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en aangemeld bij Werkspot. Het komt altijd goed.”

Leermoment

Zo, alle planken zitten erop. Van Kessel doet zijn sportschoenen uit, loopt de keuken binnen en vraagt zijn klant of hij even buiten wil komen kijken. “Ik wilde u even vragen op welke hoogte de laatste gaatjes geboord moeten worden,” zegt hij. Ziet er goed uit, vindt de man, en de gaatjes mogen in het midden. O ja, of de planken aan de uitstekende kant ergens aan vastgemaakt kunnen worden? Van Kessel knikt. “Dat moet wel lukken.”

Deze klus is voor herhaling vatbaar. Dat geldt niet voor alle opdrachten, weet hij nu al. Het strippen van een trap zal hij niet snel opnieuw doen: zwaar werk, dat veel meer tijd in beslag nam dan verwacht. “Na de eerste keer dacht ik: nu weet ik hoe het moet, de volgende keer wordt het vast makkelijker. Daarom reageerde ik toch op een opdracht waarbij iemand twee trappen gestript wilde hebben. Misschien lukt het me wel in één dag, zei ik zelfs. Dat lukte, maar ik was er ’s ochtends om acht uur en uiteindelijk heeft die vrouw ­’s avonds patat voor me staan bakken.”

Een ander leermoment was de eerste keer dat hij laminaat legde. Hij plaatste de planken per ongeluk niet verspringend, maar in rechte banen. Had hij toch even op YouTube moeten kijken. “Ik dacht dat ik alles juist heel netjes deed,” zegt hij lachend. “Hoe ik dat heb opgelost? Alles meteen opnieuw gelegd natuurlijk, maar dan goed. Tja, er zijn dingen die je als voetballer niet weet, maar zo leer je. Zo’n fout maak je niet nog een keer.”

Een van de klussen waar hij het meeste plezier aan beleefde, was een atypische: het schoonmaken van een huis. De vrouw die de opdracht plaatste, zat met een been in het gips en twee kleine kinderen thuis. “Komt voor elkaar, zei ik. Thuis maak ik ook altijd schoon, en mijn moeder heeft haar eigen schoonmaakbedrijf gehad. Ik vind het niet erg.”

Waterpas

Alleen nog een paar schroeven aandraaien en dan is de schutting klaar. Of hij deze klus morgen in elke spier voelt? Hij denkt van niet. “Dat lijmresten krabben voelde ik wel in mijn handen, maar dit gaat wel meevallen.”

“Dat lijmresten krabben voelde ik wel in mijn handen, maar dit gaat wel meevallen.” Beeld foto: © 2021 Elmer van der Marel
“Dat lijmresten krabben voelde ik wel in mijn handen, maar dit gaat wel meevallen.”Beeld foto: © 2021 Elmer van der Marel

Het klussen was wekenlang de enige lichaamsbeweging die hij kreeg: hij is pas net begonnen met trainen, met het oog op het komende voetbalseizoen. En nee, dat is niet te kort dag. “Ik deed ook nooit iets met de trainingsschema’s die we mee­kregen voor de zomer. Ik vond het juist lekker om mijn lichaam even rust te geven. En als we weer begonnen, was ik toch een van de fitsten. Met mijn lichaam heb ik veel geluk; ik heb er altijd gespierd uitgezien en heb mijn hele leven een sixpack gehad. En als je ziet wat ik ’s avonds na het avondeten nog naar binnen werk: snoep, koek… ik hoef er gewoon niet veel extra’s voor te doen.”

De klant bewondert zijn nieuwe schutting. Van Kessel laat zien dat die waterpas is en legt uit wat hij precies heeft gedaan. Goed gelukt, vindt de man. “Als u tevreden bent, ben ik dat ook.”

Na het afrekenen ruimt Van Kessel zijn materiaal geroutineerd op en draait hij één schroefje nog iets strakker aan. Misschien gaat hij zo nog even door naar een volgende klus, een hor plaatsen. De voetballer heeft duidelijk plezier in zijn tijdelijke baan. Al denkt hij niet dat hij het gaat ­missen als hij straks weer op het veld staat. “Ik vind dit werk hartstikke leuk, en ik word niet elke dag wakker met een enorm gemis nu ik even niet speel. Maar voetbal is en blijft mijn eerste liefde. ­Klussen kan ook na mijn voetbalcarrière.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden