Plus

Postuum album Jeff Buckley niet echt een aanvulling op Grace

Het postuum verschenen album You and I van Jeff Buckley maakt de belofte van waardevolle aanvulling niet helemaal waar.

Buckley in 1994 op straat in Atlanta, GeorgiaBeeld David Tonge

Ga nooit zwemmen in het donker met je kleren aan. En al helemaal niet met je cowboylaarzen nog aan de voeten. We leerden het van Jeff Buckley, die in de avond van de 29ste mei van het jaar 1997 een duik nam in de Mississippi en er nooit meer levend uitkwam.

Een stom ongeluk
Aan Buckleys dood was niets mysterieus. Hij was niet depressief, had ook geen drank of drugs op. Gewoon een stom ongeluk. Diep tragisch voor de mensen om hem heen. Diep tragisch ook voor de popmuziek. De dertigjarige singer-songwriter had alles in zich om een héél grote te worden.

Zijn muzikale testament bestaat uit slechts één album: het in 1994 verschenen Grace, een van de grote klassiekers van de jaren negentig. Natuurlijk is er na Buckleys dood restmateriaal uitgebracht, maar die liveopnames en studiokliekjes stonden in geen verhouding tot wat Buckley had laten horen op Grace.

You and I

Door: Jeff Buckley

Het nu verschenen You and I wordt aan de man gebracht als de eerste echt waardevolle aanvulling daarop. Is het zo? Mwah. Er staan mooie dingen op , maar de opnames uit 1993 werpen geen nieuw licht op Buckley.

Wat vooral tegenvalt is dat het album maar één nieuw - dat wil zeggen: nog niet bekend - eigen nummer van hem bevat. En dan is 'song' nog een groot woord ook voor Dream of You and I, dat niet veel meer is dan een probeersel. We horen Buckley kletsen over een droom die hij had (iets met een psychedelische band en een aidsbenefiet), waarbij hij wat tokkelt op zijn gitaar. En dat is het. Echt.

Hoog en emotioneel
Aan eigen werk is er verder op het tien songs tellende album een allereerste versie van het titelnummer van Grace. Al meteen daarin zet hij dat kenmerkend hoge, emotionele stemgeluid op. Het is die manier van zingen die zijn fans vaak zijn sterkste troef vinden, maar die door anderen soms als aanstellerig wordt ervaren.

Die 'anderen' kunnen vast ook niet tegen de ook altijd zo emotionele geladen zang van Morrissey, bekend van vooral The Smiths. En laten er bij de acht covers op You and I nou net twee liedjes van die Britse groep zitten. In zijn akoestische versies van The Boy With The Thorn in His Side en I Know it's Over blijft Buckley vrij dicht bij de originelen.

Religieus
Dat hij een liedje van een ander geheel naar zijn hand kon zetten, wisten we al van zijn versie van Leonard Cohens Hallelujah (een van de nummers op Grace). Hier doet hij het met Bob Dylans Just Like a Woman: je herkent alleen de tekst nog, voor de rest is het een heel ander, bijna religieus geladen nummer geworden. Buckley speelt er ook opvallend goed gitaar in: lekker zweverig, maar nergens ontsporend.

Buckley had niet veel met zwarte muziek, zou je denken, maar op You and I staat behalve een bewerking van de bluestraditional Poor Boy Long Way From Home (met slidegitaar) ook een versie van Everyday People van Sly Stone, dat op een heel ingetogen manier nog funky is ook. Minder geslaagd is een poging tot rocken in Night Flight, een nummer van Led Zeppelin. Jeff Buckley was een groot liefhebber van die groep: toen hij die avond in 1997 de Mississippi inliep, zong hij hun Whole Lotta Love.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden