Review

Pop: Massive Attack - Heligoland ****

Het is inmiddels twaalf jaar geleden dat Massive Attack het kathedrale album Mezzanine uitgebracht: een duistere, claustrofobische plaat, die tot de beste van de jaren negentig wordt gerekend. In de jaren die daarop volgden heeft het duo uit Bristol het adembenemende karakter van Mezzanine niet meer weten te benaderen. 100-th window, de facto een soloplaat van Robert del Naja, klonk stuurloos en de soundtrack voor de film Danny the dog was hooguit effectief te noemen.

Maar liefst zeven jaar na de laatste studioplaat krijgt Mezzanine nu eindelijk een waardig vervolg. Dat wil zeggen: Heligoland, de Engelse naam voor het Duitse eiland Helgoland in de Noordzee, heeft niet dezelfde verschroeiende intensiteit als Mezzanine, maar beoordeeld volgens iedere andere norm, is dit een overtuigende, buitengewoon sfeervolle plaat, waarop het doodgewaande genre van de triphop met verve gereanimeerd wordt.

De toon wordt gezet door afgemeten beats, geladen arrangementen en goeddeels dromerige zang van een contingent gastvocalisten, waaronder een oudgediende als de Jamaicaanse leeuwerik Horace Andy, maar ook jonge helden als Tunde Adebimpe (TV on the Radio) en Guy Garvey (Elbow) en Mazzy Stars Hope Sandoval. Dat ensemble zorgt voor afwisseling, kleur én lucht op de tien introverte, herfstige songs, die verder opvallen door het organische samenspel tussen elektronica en 'ouderwetse' instrumenten. (JERRY GOOSSENS)
(Virgin/EMI)

massiveattack.com
www.myspace.com/massiveattack

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden