Review

Pop: Guns N' Roses - Chinese democracy **

Alle 300 miljoen inwoners van de Verenigde Staten hebben deze week recht op een gratis blikje Dr Pepper. De reden: het verschijnen van Chinese Democracy van Guns N' Roses, het eerste studio-album met eigen materiaal van de groep sinds 1991. Niet minder dan veertien jaar werd er aan gewerkt. En in die tijd werd de verschijningsdatum zo vaak vooruitgeschoven, dat de vestiging van een democratie in China bijna waarschijnlijker leek dan de release van Chinese democracy.

En dus durfden ze bij Dr Pepper best de belofte van dat gratis blikje aan. Voorwaarde was wel de plaat nog voor 2009 zou verschijnen. Nu Chinese democracy er is, houdt de frisdrankfabrikant woord. Afgelopen zondag verscheen het album in de Verenigde Staten. De Amerikaan die zich binnen 24 uur liet registreren, krijgt binnen zes weken een bon die recht geeft op het blikje. Slechts twee Amerikanen zijn door de fabrikant uitgesloten: voormalig Guns N' Roses-gitarist Slash en zijn inmiddels ook alweer ontslagen opvolger Buckethead.

Zanger Axl Rose heeft in een zeldzame bui van grootmoedigheid verklaard zijn blikje te willen delen met Buckethead. Want de gitarist mag dan geen deel meer uitmaken van Guns N' Roses, hij is, anders dan Slash, wel te horen op het album.

Merkwaardige figuur, die Buckethead. Zijn artiestennaam dankt gitarist Brian Carroll aan de emmer die hij graag op zijn hoofd heeft, zo'n emmer waarin ze bij Kentucky Fried Chicken familieporties gebraden kip in serveren. Tijdens zijn bijdragen aan Chinese democracy gedroeg hij zich ook behoorlijk buitenissig. Zo verlangde hij dat in de studio een kippenren werd geplaatst. Axl Rose ging ermee akkoord, maar kon niet voorkomen dat Bucketheads kuikentjes werden verslonden door de wolvenjongen die hij zelf mee naar de studio had genomen.

De anekdote is inmiddels een klassieker onder alle waanzinnig verhalen waarmee het zesde studio-album van Guns N' Roses is omgeven. Chinese democracy, met een opnamebudget van 13 miljoen dollar de duurste rockplaat aller tijden, is een plaat van excessen. Zo is bovengenoemde Buckethead bepaald niet de enige gitarist op Chinese democracy, leren de kleine lettertjes op de hoes. In de meeste van de songs nemen telkens wel vijf snarenridders het tegen elkaar op.

En al die gitaristen vormen dan nog maar een klein deel van het complete leger van muzikanten dat zijn medewerking verleende aan het album dat werd opgenomen in niet minder dan veertien studio's. De meeste van die muzikanten zijn op het uiteindelijke resultaat niet te horen. Zo werd voormalig Queengitarist Brian May al na een week door Axl Rose de deur gewezen en kon ook electronicakoning Moby al weer snel opstappen.

Vergeefs zoeken is het bij de credits naar ook maar één van de oorspronkelijke leden van Guns N' Roses, de band die begin jaren negentig de grootste van de wereld was. Gaandeweg de opnamen van Chinese democracy werden ze door Axl Rose, die zich op slinkse wijze de groepsnaam had weten toe te eigenen, ontslagen. Eindelijk echt de baas. Ondanks al die muzikanten die er aan meewerkten, is Chinese democracy in wezen een soloalbum van Axl Rose.

Een erg sterk album is het niet geworden, maar dat zat er gezien de moeizame totstandkoming dik in natuurlijk. Wat het album vooral ontbeert, is samenhang. Als vanouds draait het ook op dit Guns N' Rosesalbum om rock van de hardere en zwaardere soort, maar het lijkt of Axl Rose in elk van de veertien nummers op de plaat een nieuw subgenre wil aansnijden.

Soms lijkt Chinese democracy zelfs wel een verzamelalbum. In de ene song wordt duidelijk verwezen naar de zogeheten 'nu metal', een song later wordt er muzikaal achteromgekeken naar de hardrock van de jaren zeventig. Er komt een brassband langs, maar er wordt ook gewerkt met elektronica. Er zijn koren, we horen de stem van Martin Luther King, computerbeats... Heel soms vlamt de muziek even op, maar songs van het kaliber als vroegere Guns N' Rosesklassiekers als Sweet child of mine of Paradise city zitten er echt niet bij. De enige constante op de plaat is de zang van Axl Rose, die nog altijd associaties oproept met het gekrijs van een kind dat zijn zin niet krijgt, maar die ook nog altijd met gemak boven al dat muzikale geweld uitkomt.

In There was a time, dat klinkt als een nummer dat Rose schreef voor een James Bondfilm en dat één van van de sterkste nummers van de plaat is, brult hij op de toppen van zijn longen: It was a long time for you, it was a long time for me... We weten allemaal waar hij het over heeft. Maar de vraag is of hij er verstandig aan heeft gedaan Chinese democracy af te maken.

Zijn geldschieters zullen er blij mee zijn dat de plaat er is, maar voor de reputatie Van Guns N' Roses en Axl Rose zelf was het beter geweest als Chinese democracy voor altijd zijn bijna mythische status als de grote Unvollendete van de popmuziek had behouden. Dan maar geen gratis Dr Pepper. (PETER VAN BRUMMELEN)

www.myspace.com/gunsnroses

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden