Review

Pop: Eminem - Relapse **

Toonde het label van The Slim Shady LP nog één enkele Vicodinpil, op de cover van het nieuwe Eminemalbum zijn vele duizenden tabletten en capsules in alle maten en kleuren uitgestrooid: een drogerend mozaïek waarin het hoofd van 's werelds beroemdste rapper zichtbaar is.

Bijna vijf jaar is hij er tussenuit geweest, Eminem alias Slim Shady alias Marshall Mathers. Het leek er zelfs even op dat hij het bijltje er voorgoed bij neer had gegooid. Hij wilde tijd vrijmaken voor het opvoeden van zijn dochters, zo wilde het verhaal. Hoe hij daarin faalde, tekent Eminem genadeloos op in Déja vu, waarin hij beschrijft hoe hij zijn prescription drugs (pillen) voor zijn dochter Hailie verbergt in videocassettes.

En wie geïnteresseerd is in wát Eminem zoal slikte, moet tijdens het beluisteren van Relapse, zijn vijfde album, de farmaceutische encyclopedie onder handbereik houden. Want Em rapt over (houdt u vast): Lunesta, Extacy, Ritalin, Valium, Zantac, Ventolin, Xenadrine, Xanax, Lithium, Paxils, Seroquel, Vicodin, NyQuil, Ambient, Methadon, Hydrocodone, Oxycontin en Klonopin. Ongetwijfeld heeft uw recensent nog enkele geregistreerde medicijnnamen over het hoofd gezien, maar de strekking van die uitputtende opsomming zal u duidelijk zijn: Eminem is tijdens zijn absentie opnieuw ten prooi gevallen aan zijn verslavingen, en de wereld mag het weten.

Nee, de rapper maakt van zijn hart nog steeds geen moordkuil. Relapse begint met een zogenoemde skit, waarin Em een nachtmerrie heeft over zijn ontwenningskuur, waarna alle biografische beerputten uit heden en verleden opnieuw open gaan. ''I know you're probably tired of hearing 'bout my mom'' meldt hij aan het begin van My mom. Het weerhoudt hem er niet van zijn moeder wederom voor een miljoenenpubliek de maat te nemen.

Debbie Mathers Briggs, de beroemdste en tegelijk meest verguisde moeder uit de hedendaagse popmuziek, heeft de gram van haar zoon al vaker in snijdend rijm om de oren gekregen, en op Relapse krijgt ze de schuld van Eminems verslavingen. Tenslotte was zij het, aldus zoonlief, die valium in het eten van haar kinderen deed.

Ook stiefvader moet er dit keer aan geloven. Eminem beschrijft het seksueel misbruik waaraan pa hem onderworpen zou hebben in misselijkmakend detail: ''My stepfather said that I sucked in the bed, till one night he snuck in and said: 'We're going out back - I want my dick sucked in the shed.'''
Na het beluisteren van deze verstikkend grimmige openbaringen lijkt die eindeloze rij van farmaceutica van hierboven ineens een bescheiden vorm van zelfmedicatie.

Zoals gezegd: de fans van Eminem kennen zijn compromisloze openhartigheid. Of het nu zijn meermaals gestrande huwelijk met Kim was (hier opvallend afwezig), of de rouw om de zelfmoord van zijn oom Ronnie; altijd stond zijn persoonlijk leven centraal in zijn virtuoze raps. Maar op Relapse klinken die biografische verhalen voor het eerst vermoeid, en bijna even plichtmatig als de misogyne en vaak homofobe geweldsfantasieën die de rest van de plaat ontsieren. Daarin figureren als vanouds collega-beroemdheden als Mariah Carey, Britney Spears of Lindsey Lohan. Maar waar dat op Ems tweede en derde plaat gepaard ging met een sardonisch gevoel voor humor en een explosie aan taalvondsten, lijkt hier die vonk en het rijmplezier te ontbreken.

Hoewel hij technisch een moeilijk te evenaren rapper blijft die woorden en lettergrepen als blokjes lego op elkaar stapelt, is Relapse eerder een registratie van een klinische depressie dan een geslaagd Eminemalbum. Zelfs de zelfspot, vrijwel afwezig in de raps, krijgt op één van de skits een verbitterde, sarcastische lading als de fictieve platenbaas Steve Berman, vrij vertaald, zegt: ''laat me raden: nóg een album over mijn arme ik. Over dat ik zo beroemd ben dat het mijn dierbare, kleine leventje verwoest heeft, en dat ik zo'n gekwelde kunstenaar ben dat ik er muziek over moet maken.'' En dat is precies wat Relapse is: een Eminemplaat volgens het boekje, maar zonder de brille die hem wereldberoemd maakte.

Ook vaste kompaan Dr. Dre, wiens zoon - o bittere ironie - vorig jaar door een overdosis drugs overleed, levert hier als producer en beatmaker veelal ongeïnspireerd werk. Zijn gepatenteerde G-funk wordt geaccentueerd met sleetse effecten uit de trucendoos. De horrorpiano, de musicalvibe, de damesvocalen: hij heeft het allemaal al eens eerder laten horen en doeltreffender bovendien. Op Crack a bottle doet de hiphoplegende zijn mond zelfs even open, daarbij geassisteerd door Eminem en die ándere rapsuperster, 50 Cent. Het resultaat is, veelzeggend genoeg, ontluisterend

De enige track die voldoet aan de strenge eisen die Eminem zichzelf eerder oplegde is het in veel opzichten ontroerende Beautiful. Daarin rapt hij zonder omhaal over zijn angsten en depressies. Op de toppen van zijn openhartigheid noteert hij: ''I can't admit or get to grips with the fact that I may be done with rap.'' En dat verklaart veel, zo niet, alles. Iemand een pilletje? (JERRY GOOSSENS)
(Interscope)

www.eminem.com
myspace.com/eminem

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden