Review

Petticoat: onschuld, hebzucht en venijn

Op het toneel is Petticoat een avontuur. Tegen de achtergrond van veranderende vergezichten voert het ensemble, onder leiding van de even wervelende als ontroerende Chantal Janzen (foto), een grootse show op. Foto ANP Beeld ANP Kippa

'Het vergeetpaleis'. Zo noemt Rogier het Tuschinski Theater, waar hij de ongelukkige Pattie mee naartoe neemt. Als Rogier vertelt over de helende werking van film, verschijnt op het toneel een showballet in de stijl van Busby Berkeley. Stijlvolle mannen en vrouwen verdringen de grauwe werkelijkheid.

In die scène danst Pattie (Chantal Janzen) mee. Eerst vol vuur, daarna afwezig. Aan het slot staat ze alleen op het toneel, weer teruggekeerd in haar eigen leven. Met alle problemen die daarbij horen.

Petticoat is een nieuwe Nederlandse musical van Joop van den Ende Theaterproducties. De voorstelling, over een provinciale zangeres die in haar zucht naar roem de banden met haar achtergrond te snel doorknipt, ontvouwt een rijk geschakeerd verhaal. Over ontzuiling gaat Petticoat, en over schuivende waarden. Over jezelf durven zijn, homofobie, en over het belang van vriendschap en loyaliteit.

De tekst van André Breedland is zowel lichtvoetig als diepgravend. Trefzeker schetst hij een beeld van het Nederland van eind jaren vijftig, toen de Koude Oorlog woekerde, en aan de andere kant het individualisme zich ontpopte. Tegelijk gaat Petticoat over nu. Ook in deze tijd verdringt eigenbelang saamhorigheidsgevoel, terwijl religieus fanatisme openlijke homoseksualiteit opnieuw in de hoek dreigt te drukken.

Dubbele lading
Net als de tekst heeft de muziek van Henny Vrienten een dubbele lading. Vrienten reconstrueerde de niks-aan-de-handklanken van naoorlogs Nederland. Maar zijn composities worden nergens nostalgisch. Daarvoor zijn ze te veel doordrenkt van het besef dat de grens tussen onschuld, hebzucht en venijn een dunne is.

Op het toneel is Petticoat een avontuur. Tegen de achtergrond van veranderende vergezichten voert het ensemble, onder leiding van de even wervelende als ontroerende Chantal Janzen, een grootse show op. In de regie van Paul Eenens sluiten bravoure en bezinning een pact, en maken de acteurs van hun rollen personages die verder reiken dan de schematische patronen die musicals nogal eens aankleven.

Hajo Bruins maakt indruk als verbeten idealist en zwijgende vader, Kees Boot balanceert in een dubbelrol perfect op de grens tussen komedie en drama, Marjolijn Touw geeft als Mevrouw Van Rooden de nieuwe rijken een ijskoud gezicht, en Freek Bartels maakt van haar zoon Rogier een dromer op drift, die zijn liefde voor mannen projecteert op een verbeten vriendschap met Pattie - onder zijn hoede transformeert het meisje uit Oost-Groningen in een nationale ster met losse heupen.

Petticoat bewijst dat theater over magische kracht beschikt. Zoals het goede kunst betaamt, biedt de voorstelling vermaak, troost en inzicht. Wie naar Pattie kijkt, ziet een Nederlander zonder angst of schroom de tegenwind trotseren. Wie dat opbrengt, leeft op een grond van hoop. (RONALD OCKHUYSEN)

Petticoat. Regie: Paul Eenens. Tekst: André Breedland. Muziek: Henny Vrienten. Première: 3 oktober in Carré. Aldaar tot en met 10 oktober. Tournee.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden