Plus

Paul Simon trakteert Amsterdam wél op Graceland

Paul Simon mag dan een oude rot zijn; een artiest die muzikaal niets meer te melden heeft is het niet. In de Ziggo Dome was hij in een genereuze modus.

Vanzelfsprekende afsluiter in muisstille zaal: The Sound Of Silence Beeld anp
Vanzelfsprekende afsluiter in muisstille zaal: The Sound Of SilenceBeeld anp

Het nieuws dat Paul Simon speelt met de gedachte zijn muziekcarrière volgend jaar definitief te beëindigen, kwam ondanks zijn respectabele leeftijd van vierenzeventig voor de liefhebber alsnog als donderslag bij heldere hemel.

Simon mag dan een oude rot zijn; een artiest die muzikaal niets meer te melden heeft is het niet. Zijn concerten zitten strak in elkaar, de man is nog even goed bij stem als dertig jaar geleden, en met Stranger To Stranger kwam hij dit jaar met een dijk van een album: misschien zelfs wel zijn beste sinds het alom bejubelde Graceland uit 1986. Hoezo stoppen?

Zo bruisend van ideeën en levenslustig als Simon op Stranger to stranger klinkt, zo tam komt hij met zijn enorme band in de Ziggo Dome op gang. Dat is niet echt een probleem, al had hij de saaiige meeklapblues van Honky Tonk ongetwijfeld zonder hevig tegenstribbelen van zijn fans van de setlist kunnen schrappen. Het voegt niets toe, en ook het daaropvolgende Slip Slidin' Away is een gevaarlijk indutmomentje.

Hallucinogene drug
Wel valt onmiddellijk op hoe ongelofelijk geolied zijn band en blazers zijn: alles is zo smetteloos gespeeld en Simon zingt nog steeds zo zacht en zuiver dat je soms argwanend richting de technicus loert of hij niet stiekem gewoon een cd'tje heeft opgezet.

Simon is nooit een wilde geweest, en natuurlijk blijft het vanavond ook allemaal ver binnen de lijntjes. Alhoewel, de anekdote die Simon vertelt over zijn ervaringen met de heftig hallucinogene drug ayahuasca doen de wenkbrauwen toch even rijzen: je verwacht het niet tijdens zo'n zachtaardig zitconcert vol correct geparfumeerde vijftigers en zestigers.

1986

Zijn laatste album Stranger To Stranger is misschien wel zijn beste sindshet alom bejubelde Graceland uit 1986

Het lijkt alsof de avond vanaf dat moment ook wat meer los komt: het mysterieuze titelnummer van zijn laatste album doet verlangen dat hij er vanavond meer van had gespeeld, en Simon & Garfunkelevergreen Homeward Bound wordt hier in een warme muzikale jas gehesen.

Genereus
Het is knap hoe Simon niet alleen de vaart, maar ook de kwaliteit in zo'n lang concert van zevenentwintig nummers weet te houden. The Cool, Cool River mondt uit in een voor een avond als deze wild aandoende, breed uitwaaierende jam, en bij Diamonds On The Soles Of Her Shoes gaat uiteindelijk alsnog de hele zaal mee in die nog steeds onweerstaanbare mengeling van afrobeat en wittemannenrock.

Sympathiek ook van Simon dat hij Amsterdam wél trakteert op Graceland, terwijl hij dat tijdens de eerdere concerten van deze tour heeft nagelaten. Waarom zou dat zijn?

Het doet er niet toe: Simon verkeert vanavond sowieso in een genereuze modus. Maar liefst drie keer komt hij nog terug, om onder meer het fijn nerveuze Wristband en het onverwoestbare The Boxer te spelen. Om
alles vanzelfsprekend af te sluiten met een muisstille zaal en The Sound Of Silence.

Had het anders gekund? Nee, natuurlijk niet. Hoewel: als het publiek nog langer en harder had geapplaudisseerd had een Bridge Over Troubled Water er waarschijnlijk nog ingezeten. Maar helaas: de jassen waren al aan. En die files, tja, die ben je toch maar liever voor.

Paul Simon
Gehoord 31/10, Ziggo Dome

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden