Patrick Somerville: De wieg ****

Op het eerste oog draait De wieg, de debuutroman van de Amerikaan Patrick Somerville, om een nogal onwaarschijnlijke queeste. Op een ochtend in 1997 besluit de hoogzwangere Marissa Bishop namelijk dat haar kind straks maar in één wieg kan liggen: de antieke wieg waar ze als zuigeling zelf ook in heeft gelegen. En, wat ingewikkelder is, de wieg die verdween toen zij een tiener was, haar moeder Caroline op een avond plotseling en - zeker voor haar - totaal onverwachts de benen nam, en kort daarop bij een inbraak toevállig alleen Carolines favoriete spulletjes werden gestolen.

Niemand weet precies waar moederlief is gebleven. En zelfs dat ze dat kindermeubel inderdaad meenam, is onzeker. Niettemin gaat haar echtgenoot Matt binnen de kortste keren op weg, met als enig houvast een (oud) adres van de zús van Caroline, dat zijn schoonvader nog had. Omdat hij nu eenmaal zo'n trouwhartig soort man is. Omdat hij weet dat je een vrouw als de zijne op z'n best al niet te veel moet weigeren, laat staan als ze je kind gaat baren. (Die nachtelijke augurken ging hij tenslotte ook gewoon halen.) En, blijkt geleidelijk, omdat zijn eigen jeugd, als wees met een turbulent pleeggezinnenverleden, hem ge?voe?lig heeft gemaakt voor het gewicht van familiebanden.

Het klinkt zo samengevat misschien niet meteen geloofwaardig, maar als Somerville het opschrijft - het teken van een echte verteller - ga je er betrekkelijk moeiteloos in mee. En dat loont de moeite. Want als je bij Matt in zijn pick-uptruck stapt, volgt een zoektocht vol verrassende wendingen en ontmoetingen met een hele reeks kleurrijk krankzinnige types. Een oude dame die hem best op het spoor wil zetten van die zus, de inmiddels verhuisde Mary Landower, als hij eerst maar een paar klusjes in en om het huis doet. Een griezelige veertiger met bepaald trolachtige trekken die nog bij zijn moeder op zolder woont - met wie hij binnenshuis contact heeft via een mobilofoon - maar die Matt via een hele batterij computers wel in verbinding weet te brengen met een expeditie op de poolcirkel. (Ja, dat is nodig.) Een nihilistisch filosoferend white trash-type dat ooit één van de vele scharrels van de avontuurlijk aangelegde Caroline was.

Het is kortom een odyssee, van Milwaukee naar Wisconsin en via Illinois, Indiana en Minnesota weer terug, met heel wat onderhoudende tussenstops onderweg.

Ondertussen wordt in afwisselende hoofdstukken ook nog het verhaal verteld van kinderboekenschrijfster Renee Owen, die, in 2008, haar zoon net als soldaat naar Irak heeft zien vertrekken. Die vertelt over haar werk, over de gedichten die ze (weer) schrijft nu ze vreest voor haar kinds leven, en over de geliefde die ze ooit in Vietnam verloor. En die ook de nodige familiegeheimen met zich blijkt te dragen. Adam is namelijk niet haar enige zoon. Lang geleden heeft ze een kind moeten afstaan.

Dat die twee knap versneden verhaallijnen aan het eind op de een of andere manier bij elkaar komen, weet je natuurlijk al snel. Zelfs hoe dat gebeurt is geen totale verrassing.

Maar één van de krachten van De wieg is dat je er geen moment van wordt weerhouden door te lezen. Daarvoor betovert Somerville je te veel met zijn trefzekere proza en zijn filmisch geschreven scènes. Hij schept buitenissige personages die op je lachspieren werken zonder reddeloos karikaturaal te worden. Hij weet je te ontroeren met tranentrekkend materiaal, maar laat in je gedachten nooit larmoyante strijkers klinken. En hij blijft je in zijn plot toch steeds net dat ene cruciale stapje voor. Totdat Matt, na nog geen 240 indringende pagina's, thuiskomt met heel wat meer dan wat teruggevonden huisraad in zijn laadbak.

Onwaarschijnlijk?

Misschien. Maar met De wieg schreef Somerville vooral een onwaarschijnlijk sterke eerste roman. Een auteur om in de gaten te houden. (DIRK-JAN ARENSMAN)

Patrick Somerville: De wieg
Vertaald door Tom Heuvelmans,
De Bezige Bij, €18,50

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden