Plus Klapstoel

Paradiso-directeur Mark Minkman: ‘Ik was nooit zo’n uitgaanstype’

Mark Minkman (1964) is directeur van Paradiso. Eerder was hij onder meer zakelijk directeur en bestuurder bij de Vara. Bij Paradiso is hij later deze zomer vijf jaar in dienst.

Mark Minkman. Beeld Harmen De Jong

Heemskerk

“Ik ben er geboren, omdat mijn vader bedrijfsleider bij de Hoogovens was. Zeven jaar later werd hij directeur van een buizenfabriek in Blerick, Limburg. Het gezin heeft toen domicilie gekozen in Geldrop, onder de rook van Eind­hoven. Wat mijn ouders stemden, weet ik niet eens. Ik vermoed dat mijn vader lang VVD heeft gestemd, maar hij is daar volgens mij later wel op teruggekomen. Mijn ouders kwamen uit Den Haag. Ik vind mezelf helemaal niet deftig, mijn vrouw denkt daar anders over. Als ik bijvoorbeeld zeg dat ik liever naar de Albert Heijn ga dan naar de Jumbo, omdat ik bij AH de caissières – hoe zeg je dat? – fatsoenlijker vind, word ik meteen op die Haagse invloed aangesproken.”

De Joek

“Het jongerencentrum in Geldrop. De naam staat voor: Jongeren Onder Elkaar. Als tiener kwam ik er niet, ik was nooit zo’n uitgaanstype, maar als twintiger was ik voorzitter van het ­bestuur. Ik studeerde toen al en woonde op ­kamers. In Tilburg had ik eerst econometrie ­gedaan, een van de moeilijkste studies die er zijn. Na mijn propedeuse ben ik in Amsterdam politicologie gaan doen. Ik zal niet zeggen dat het een flutstudie is, maar dat was het wel; ik deed hem met twee vingers in mijn neus. De helft van de week was ik in Geldrop bezig met De Joek. Van de gemeente kregen we een oude bedrijfskantine van Philips. Met eigen handen hebben we die met alleen vrijwilligers omgebouwd tot jongerencentrum. Als kroon op ons werk trad aan het einde van het eerste seizoen Raymond van het Groenewoud op. Die voelde de sfeer uitstekend aan en zat ’s nachts na vier uur nog bij ons aan tafel liedjes te zingen.”

Eerste keer Paradiso

“Als bezoeker? Ik zou het niets eens weten. Ik weet wel wanneer ik er voor het eerst draaide. Ik was in De Joek begonnen met dj’en en deed het later in Paradiso bij concerten van vooral singer-songwriters, maar ook dingen uit de newwavehoek. Bij de zangeres Carmel was ik voor het eerst diskjockey in Paradiso, ik heb ook nog gedraaid bij The Jesus and Mary Chain. Op de eerste plaat die je na een concert opzet, reageert nooit iemand. Die plaat is teken dat het – cold turkey – afgelopen is. Maar na een optreden van de singer-songwriter Michelle Shocked, die heel erg de sympathie van het ­publiek had weten te winnen, zette ik Michelle van The Beatles op – vond iedereen prachtig.”

Ajax

“Mijn grote liefde. En dat was vroeger ook al zo in Geldrop, dat toch echt PSV-land is. Ik herinner me heel goed dat ik als jongen mocht opblijven voor een wedstrijd als Ajax-Benfica. Ik heb geen seizoenskaart, maar zit bij tijd en wijle op de tribune in de Arena. Het mooie van Ajax, van voetbal in het algemeen, is dat zowel intellec­tuelen als het volk er zich door aangesproken voelen. Vroeger speelde ik bij RKVV Geldrop. In ons team zat een jongen uit een woonwagenkamp, die zou ik anders nooit hebben ontmoet. Mijn dochters hockeyen in Amsterdam. Ook leuk, maar op de club is iedereen wit en hoogopgeleid. Bij voetbal loopt alles door elkaar. Dat is zeker voor jongeren goed. Voor je het weet, zit je op de universiteit zonder ooit iemand van buiten je eigen kring te hebben gekend.”

PvdA

“Van huis uit heb ik het niet meegekregen, maar ik ben een echte sociaaldemocraat. Er is een foto van me dat ik voor het eerst mocht stemmen: PPR, daarna was het altijd PvdA. Voor het jongste partijprogramma heb ik de cultuur- en mediaparagraaf geschreven. We weten hoe die Kamerverkiezingen voor de PvdA zijn afgelopen: het slechtste resultaat ooit. We kunnen dus niet zeggen dat er sprake was van een Minkmaneffect. Ik ben verder niet actief in de politiek, maar kan erg genieten van het spel. Bij het totstandkomen van het PvdA-programma ging Diederik Samsom sommige discussies liever uit de weg, Adri Duivesteijn, naast wie ik vaak zat, zette die dan juist wel op de agenda. ‘Moet je opletten, moet je opletten,’ stootte hij me dan aan. En ja, hoor, bij Samsom zag je de stoom uit zijn oren komen.”

Vara

“Ik heb er negen jaar gewerkt. Ik was zakelijk ­directeur en zat, met Vera Keur, in het bestuur. Alle omroepoverleg deed ik ook. Dat overleg is ook een politieke arena natuurlijk en ik genoot daar erg van: onderhandelen met andere par­tijen, bondjes maken, tegen de NPO ingaan. Ik houd van het onderhandelingsspel, maar het gaat me er dan wel om echt iets te bereiken. Ik heb in mijn tijd veel gestreden voor autonomie van de omroepen. Jan Slagter van Max was daarbij een trouw bondgenoot, ook iemand die niet bang is zijn mond open te doen.”

Kok

“Ik kook heel graag. Thuis, maar ook professioneel op festivals. Dat is heel inspannend werk, tegelijkertijd ontspant het me ook enorm. Je moet wel nadenken, maar op een heel andere manier dan in mijn gewone werk. Met de kok Andre Amaro, een van mijn beste vrienden, kook ik op bijvoorbeeld Into The Great Wide Open en Lowlands. Hij is de man van het theater, hij maakt er echt een show van, ik houd me wat meer op de achtergrond. Op Lowlands koken we in de perstent. Dat deed ik ook al in mijn Varatijd en dat konden sommige mediamensen niet plaatsen: ze herkenden me, maar niet in die rol. Het is gebeurd dat drie weken later iemand doodserieus zei: ik heb laatst je tweelingbroer aan het werk gezien op Lowlands.”

Pierre Ballings

“Mijn voorganger bij Paradiso, die zo’n twintig jaar directeur is geweest – ongezond lang, als je het mij vraagt. Hij had een andere stijl dan ik. Hij stuurde de programmeurs meer centralistisch aan. Ik ben van het overleg, respecteer ­ieders mening. Laatst wilde Louis C.K. hier optreden, de komiek die wordt beschuldigd van seksuele intimidatie. Dat gaat niet gebeuren, wist ik meteen. Een optreden hier zou ik een klap in het gezicht van misbruikslachtoffers vinden. Maar ik heb in de groep van programmeurs wel de discussie erover laten ontstaan. Zeggen ‘zo gebeurt het’ werkt hier niet, daar is iedereen veel te anarchistisch voor. Heel soms denk ik: het zou wel een stuk sneller gaan als ik gewoon zeg hoe het moet. Maar Pierre, als burgemeesterszoon paste die stijl, mij niet.”

Paradiso Noord

“Een podium dat een zelfstandige plek in de stad heeft gekregen. Het heeft een capaciteit van 550 bezoekers en zit dus mooi tussen de kleine en de grote zaal in het hoofdgebouw in. Dat is mooi, want ons doel is artiesten in hun gehele carrière te kunnen ondersteunen; van heel klein in Cinetol, waar we ook programmeren, tot hier in de grote zaal. En als ze te groot voor Paradiso zijn geworden, zie je vaak dat ze dan na de Afas of de Ziggo Dome toch ook graag weer eens een keer hier staan, lekker intiem. We programmeren ook in De Duif, de Amstelkerk, het Zonnehuis, de Vondelkerk en Bitterzoet. Met al die zalen tezamen trekken we een enorm publiek, we gaan dit jaar voor het eerst door de 700.000 heen.”

Tuberculose

“Ja, ik had tbc, gecombineerd met een duistere infectie aan mijn longen. De huisarts belde in paniek: je moet nú aan de medicijnen! Tbc is ­extreem besmettelijk, maar mijn vrouw en kinderen hadden gelukkig niets. Later bleek dat ik ook niet in Nederland besmet was geraakt, maar lang geleden in Zuidoost-Azië. Zo’n bacterie kan veertig jaar in je lichaam zitten zonder actief te worden. Van september 2017 tot mei 2018 was ik uit de running. Ik was niet vreselijk ziek, wel heel moe, het meeste last had ik van de medicijnen. Maar ik was allang blij. De oorspronkelijke diagnose luidde longkanker, de ­radioloog twijfelde er zelfs niet aan. Een bac­terie die bij je amandelen heel nuttige dingen doet, was in mijn longen terechtgekomen en was die van binnen aan het opvreten.”

De Melkweg

“Ik heb voor De Melkweg een doorlopend ­entreebewijs, zoals Geert van Itallie, hun directeur, dat voor Paradiso heeft. Elke vrijdag tennis ik met hem. Omdat Geert eerder adjunct-­directeur bij Paradiso is geweest, kan ik al mijn verhalen bij hem kwijt, maar ze blijven wel onder ons. Als grote buitenlandse groepen naar Nederland komen, willen ze A: in Amsterdam spelen, en B: in Paradiso. Het is niet anders: als er bij ons geen plek is, gaan ze naar de Melkweg. Ik snap hoe frustrerend dat moet zijn. Nirvana was al heel vroeg geboekt door De Melkweg, maar tegen de tijd dat het zover was, zei hij hun manager: ‘Nee jongens, jullie moeten toch echt in Paradiso zijn.’ Er is ruimte voor twee popzalen zo vlak bij elkaar. Zij zoeken hun eigen niches. Zeker in de nacht heeft De Melkweg een urbaner publiek.”

Lidmaatschap

“Het vermaledijde lidmaatschap, 4 euro per maand. We krijgen bijna geen subsidie – maar 4 procent van onze exploitatie – de rest moeten we zelf genereren. Met dat lidmaatschap financieren we de concerten die niets opbrengen, maar die we wel graag organiseren om nog ­onbekende artiesten in hun ontwikkeling te ­stimuleren en ondersteunen. De Kings of Leon hebben voor zestig man in de bovenzaal gestaan. Zonder het lidmaatschap was dat on­mogelijk geweest. Toen Marco Borsato bij ons een nieuw album wilde presenteren, zei iemand van Mojo: ‘Zeg, dat lidmaatschap van ­jullie, daar snappen de Borsatofans natuurlijk niks van, hè.’ Onze positie is sterk genoeg om dan te kunnen zeggen: ‘Nou, dan gaan jullie toch lekker naar een andere zaal?’”

Vera Bergkamp

“Politica met het hart op de juiste plaats. Ik heb haar een paar keer meegemaakt, ze wil precies weten waar het over gaat voor ze iets zegt. Dat geldt zeker niet voor alle Kamerleden.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden