Proefwerk

Par Hasard (7,5)

De saté dreigt het onderspit te delven in de tsunami van rotissoirkippen, maar het gezellige Par Hasard blijft dapper weerstand bieden.

Hiske Versprille
Par Hasard. Beeld Rink Hof
Par Hasard.Beeld Rink Hof

Naast de kleinschalig gebrouwen bieren, de dure macchiato's, de pulled pork en de quinoasalade duikt de kip-van-het-spit in alle hoeken van de stad op. Ondertussen sneuvelen de ouderwetse bruine kroegen bij bosjes, en ook voor hun directe neef, het Hollandse eetcafé, zijn het moeilijke tijden.

Nu is dat in veel gevallen een goede zaak, aangezien het eten daar vaak abominabel was: inferieur plakvlees uit de vriezer op slecht afgenomen plaktafels; pindasaus uit zo'n misselijkmakende emmer; kaasfondue van poeder en rare vispannetjes met 'Antlantische tong' - een mooier woord voor de smaakloze pangasius. De opkomst van het kippetje is onderdeel van een veel grotere beweging, die volgens mij zeer wenselijk is. De eetcafés 2.0 zijn gespecialiseerde one trick ponies. Ribs en burgers eet je bij een Amerikaanse barbecue, spaghetti bij de spaghetteria en kippetjes bij het kiprestaurant. Ik verwacht dat nog veel meer ouderwetse eetcafés zullen verdwijnen, een paar heel goeie (zoals 't Vliegertje) en een paar heel goedkope (zoals De Schutter) daargelaten. Het is voor ondernemers namelijk simpelweg gemakkelijker, goedkoper en aantrekkelijker is om één of twee dingen heel goed te doen dan zestien dingen matig.

Een paar eetcaféklassiekers dreigen hierbij echter kind van de rekening te worden. De van oorsprong Indische maar inmiddels volledig verkaasde saté van kip, varken of rundvlees steekt wat ordinair af naast dat Fransige, frivole rotissoirkippetje. Onterecht, zal de Amsterdammer beamen die zichzelf achter alweer zo'n rustieke halve kip terugvindt, terwijl hij met mijmrende stem 'Kipsaté, kipsaté' mompelt: echt goeie kan verrukkelijk zijn.

Klassiek eetcafé
Zoals die bij Par Hasard bijvoorbeeld, een verrassend klassiek eetcafé aan de Ceintuurbaan. De kipsaté (€18) van de houtskoolgrill is gemaakt van sappige en heerlijk gemarineerde ontbeende dijen, met ietsje zoete, maar ook pittige en van limoenblad frisse pindasaus. De frieten zijn uitstekend - ik hou er heel erg van als ze allemaal een andere vorm hebben, met veel harde knapperige kontjes en lekker veel zout - en komen met huisgemaakte piccalillymayo (je kunt ook om normale vragen) en om iedere schijn van een poging tot Indonesische authenticiteit overboord te zetten, krijg je er ook nog appelmoes bij.

Par Hasard hoort bij Frites uit Zuyd, een luxefrituur met huisgemaakte snacks, waar je naast je puntzak patatjes ook gewoon een glas champagne kunt drinken. Door het helverlichte, betegelde frietkotje kom je in de ouderwets bruine kroeg met barkrukken, posters en een lichtreclame achter de bar. De jongedame die ons bedient is perfect voor deze zaak, een soort werkstudente from heaven - paardenstaartje, sloof, stralende glimlach. Ze is hartelijk en goed geïnformeerd, en ondanks de grote drukte één en al 'En dames? Lust u nog een wijntje?' 'Geniet er lekker van,' en 'Supergezellig dat jullie er waren!'; gastvrij op een oprecht schattige manier.

We krijgen stokbrood met kruidenboter, de eerste versgebakken, de laatste huisgemaakt maar jammer genoeg wel een ouderwetse damsteen, direct uit de koelkast. De steak tartare (€12,50) is geen steak tartare, maar filet americain: een gigantische portie redelijk fijngedraaid, rauw rundvlees, eenvoudig maar prima aangemaakt met kappertjes, mayonaise en een drupje ketchup, geserveerd met een pluk sla en een toastje. Jammer dat er kwistig over het bord is gekliederd met van die afschuwelijke balsamicostroop: een echte eetcafémisser en volstrekt misplaatst. De fish & chips (€17,50, €9,50 voor een kleine portie) is precies zoals die zijn moet: superverse kabeljauw met een dun korstje van bierbeslag dat kraakt dat het een aard heeft, de vis valt in glanzende lamellen uiteen. Het bijgeleverde citroentje komt goed van pas, want de tartaarsaus is wat vlak.

Paar tegenvallers
Er zijn ook een paar tegenvallers. De champignons à l'escargot (€8), paddenstoelen uit de oven met slakkenboter, druipen van het vet - vooral van de gesmolten kaas, die daar echt niet hoort. Nog een eetcafémisser: gesmolten kaas op gekke plekken. Het Limburgs zuurvlees (€15) lijkt meer op bruine, zure kruidnagelpap dan op een stoof. Het vlees is volledig uit elkaar gevallen.

De desserts voldoen, al is het ijs van de dame blanche (€7,50) wel wat taai en saai. De crème brûlée (€8) is oké, iets te stijf misschien, maar met een mooi karamellaagje.

Maar het blijft fijn, zo'n ouderwets gezellig eetcafé dat zijn spullen goed weet in te kopen en te bereiden. Red de kipsaté, eet bij een eetcafé.

undefined

Hiske Versprille Beeld Het Parool
Hiske VersprilleBeeld Het Parool
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden