Plus

Oude leeuw Iggy Pop is niet te stoppen

De 68-jarige Iggy Pop bewijst met zijn plaat Post Pop Depression dat de oude leeuw met de juiste begeleiding nog indrukwekkend kan brullen.

Iggy Pop raasde vorig jaar als vanouds op festival Down The Rabbit Hole.Beeld Ferdy Damman

Een van de topstukken op de Groningse Bowie-expositie: de authentieke sleutelbos die toegang gaf tot het Berlijnse appartement aan de Hauptstrasse 155, dat David Bowie en Iggy Pop in de jaren zeventig enige tijd deelden. Als museaal artefact stelt het niet veel voor, maar de sleutelbos is een formidabel symbool van de vruchtbare samenwerking tussen twee titanen van de rock-'n-roll.

Bowies Berlijnse trilogie - Low, Heroes en Lodger - markeert een hoogtepunt in zijn oeuvre. Zoals de door Bowie geproduceerde albums The Idiot en Lust For Life een artistiek en commercieel hoogtepunt vormen in de carrière van Iggy Pop.

Bijna veertig jaar en een trits terecht vergeten albums later komt Iggy, 68 inmiddels, verrassend op de proppen met een plaat die zich met zijn beste werk kan meten. En hoewel Bowie er geen noot op meespeelt of -zingt, lijkt hij in de geest op alle nummers aanwezig.

Zwarte gier
Niet alleen omdat Iggy's frasering vooral in gedubbelde refreintjes op die van Bowie lijkt, of omdat het songmateriaal terug grijpt op die golden years in Berlijn, maar vooral omdat Post Pop Depression net als Blackstar de kroniek van een aangekondigde dood is. "Death is a pill that's tough to swallow," gromt Iggy in American valhalla.

En in Vulture bezingt hij de dood als een dikke, zwarte gier die likkebaardend zit te wachten op 'life to end'. De muziek waarop dat is getoonzet, klinkt als een westerndodenmars, compleet met onheilspellende doodsklok. Ja, Post Pop Depression is een plaat van een veteraan die Magere Hein al aan de deur hoort rammelen.

Iggy Pop

Post Pop Depression
Pop
Caroline

Toch is het ondanks de grimmige ondertonen bepaald geen deprimerend album. Dat is goeddeels te danken aan de muzikanten die Iggy om zich heen heeft verzameld. Producer Josh Homme, voorman van Queens of the Stone Age, heeft alles in het werk gesteld om hem als zanger te laten uitblinken. Hij wordt daarbij begeleid door QOTSA-collega Dean Fertita en Arctic Monkeysdrummer Matt Helders.

Botervet basloopje
Gedrieën hebben ze de verleiding weerstaan de oude heer Pop, net als in zijn hoogtijdagen bij The Stooges, nog één keer spijkerhard te laten punken. In plaats daarvan hebben ze een band­geluid gecreëerd dat tegelijkertijd rafelig en ingetogen is, eenvoudig en toch geraffineerd.

Zo begint Break Into Your Heart, waarmee het album opent, met een marimbathema dat de opmaat vormt voor een elegante garagerocker waarin Iggy's bezwerende bariton - half sjamaan, half crooner - de vrije loop krijgt.

Ook Gardenia, een ode aan een tall, black goddess begint ingetogen met een botervet bas­loopje en fragmentarische gitaaraccenten, om in het refrein uit te monden in een uitbundige popsong.

Gothic boogie
German Days, ten slotte, klinkt als een soort gothic boogie, en kan niet anders beluisterd worden dan als een verwijzing naar de Berlijnse jaren van de zanger.

In interviews laat Iggy doorschemeren dat Post Pop Depression weleens zijn laatste album zou kunnen zijn. Het zou zonde - doodzonde - zijn. Want als de plaat één ding bewijst, is het dat de oude leeuw met de juiste begeleiding nog indrukwekkend kan brullen.

Post Pop Depression zou weleens zijn laatste album kunnen zijn.Beeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden