PlusProefwerk

Oriole Garden Bistro, in de tuin van hotel The Grand, wil je het liefst zo snel mogelijk verlaten (4)

null Beeld Eva Plevier
Beeld Eva Plevier

Culinair recensent Mara Grimm lunchte bij Oriole Garden Bistro en viel midden in de bruidsreceptie van een BN’er. Dat kan grappig zijn, maar niet als je vervolgens eindeloos op het eten moet wachten en alle gerechten ook nog eens tegenvallen.

Mara Grimm

Het is een van mooiste plekken van de binnenstad: de tuin van hotel The Grand. Je kunt er eten bij Oriole, een bistro met een mediterrane kaart. Binnen zit je op fluwelen banken tussen een overdosis hangplanten, buiten is het een oase van rust. De zon schijnt, de vogeltjes fluiten en we worden begroet door personeel dat geen ‘goedemiddag’ maar consequent ‘bonjour’ zegt.

Wat een héérlijke plek, verzucht mijn tafelgenote. Het blijken de laatste woorden die ik fatsoenlijk kan verstaan, want net wanneer we allebei een driegangenmenu hebben besteld, stroomt de tuin vol BN’ers, een fotograaf én een bruidspaar. Wat blijkt? Dit is niet alleen de locatie van onze lunch, maar ook van de bruidsreceptie van Astrid Joosten. Op nog geen paar meter van ons tafeltje wordt een serie foto’s gemaakt. ‘Even lachen!’ blijft de fotograaf roepen.

Dat doen wij aanvankelijk ook, maar het lachen vergaat ons als onze gerechten eindeloos op zich laten wachten. Uit pure verveling vergapen we ons aan de ­gasten. Van Femke Halsema tot Karin Bloemen en van Maik de Boer tot Annemarie van Gaal: iedereen is er – behalve het bedienend personeel. Dat is opeens in geen velden of wegen meer te bekennen. Als na lang wachten eindelijk iemand aan tafel verschijnt, is dat zonder eten en met het verzoek of onze parasol kan worden ingeklapt; die zit in de weg voor de foto-shoot.

In de felle zon informeren we of dit de hele middag gaat duren. De gasten gaan zo de andere kant op, is het antwoord. ‘De andere kant’ blijkt een paar meter verder. Net als we ons gesprek willen voortzetten, worden we tot stilte gemaand vanwege de speech voor het bruidspaar. Over de inhoud van die speech laat ik me verder niet uit, maar ik kan u ­vertellen dat hij net zo tergend lang duurde als het wachten op de gerechten – dat weer van voor af aan is begonnen omdat we het verkeerde voorgerecht ­krijgen.

Onbeduidend kwakje

Op zich had ik prima met het bovenstaande kunnen leven, want ik zit redelijk simpel in elkaar: geef me een bord goed eten en mij hoor je nergens meer over. Probleem is dat er nooit een bord goed eten kwam. De ceviche van tomaat met ricotta gaat nog. De tomaatjes zijn vol en zomers van smaak, maar de ricotta blijkt een onbeduidend kwakje, ja, wat eigenlijk? Ik moet u het antwoord schuldig blijven, want een tweede keer proeven zit er niet in; meer dan een theelepel krijgen we niet. Met zulke porties is drie gangen aanbieden voor 42,50 euro natuurlijk geen kunst. De rillette van zeeduivel is lekker vettig, maar komt met zo’n minuscuul toastje dat het maar goed is dat we ook brood met aioli hebben besteld. Helaas blijkt die aioli gewoon zoete mayonaise.

Intussen probeert de even ­lieve als kundige theesommelier te redden wat er te redden valt. En het moet gezegd: de thee die ze bij de ceviche schenkt, is heerlijk. Jammer dat we niet horen wat het is, want net als ze haar uitleg begint, wordt op de bruiloft keihard Fly me to the moon ingezet. Fly me fucking anywhere was toepasselijker geweest, want geloof me: ik heb zelden ergens zo graag weg gewild als hier, bij die zoete mayo, bij de kwakjes ricotta en bij die bonjour roepende mensen.

Knallende koppijn

Ook van de hoofdgerechten worden we niet vrolijk. De hoender met polenta en kippenjus eten we maar half op. Het huidje van de kip is mooi krokant, maar het vlees zelf te droog, de jus bremzout en de polenta die erbij komt is een kazig babyhapje waarvoor Olvarit zich nog zou schamen.

De rogvleugel aan de andere kant van tafel is te gaar en wordt geserveerd met een zoutloze prut van zwarte bonen waarvan de functie me volstrekt ontgaat. Erbij wederom een goed gekozen thee voor mijn tafelgenoot – een subtiel rokerige oolong dit keer – en voor mij een glas chardonnay van La Côte, die ik niet opdrink omdat ik inmiddels knallende koppijn heb.

Vlak voor het dessert komt, verlaten de bruiloftsgasten de tuin en keert de rust terug. Althans: bij ons aan tafel. In de keuken is het blijkbaar nog steeds een chaos. Zo komen de kazen (overigens topkwaliteit) regelrecht uit de koeling waardoor de smaak niet tot zijn recht komt. Dieptepunt is de crème patissière van ons aardbeientaartje: dat is zo’n waterige drab dat ik alleen maar kan hopen dat Astrids bruidstaart door iemand anders is gemaakt.

Excuses

Als de general manager aan tafel verschijnt om excuses te maken voor de overlast, biedt ze ons de lunch aan. Een elegante oplossing die ik afsla, want bij deze rubriek hoort een bon. Of we een andere keer willen terugkomen? Ook dat is aardig bedoeld, maar ik ben het niet van plan. Want de tuin van The Grand mag dan een fan­tastische plek zijn om te trouwen, eten doe ik liever ergens anders. ­Adieu.

4

Best De theesommelier doet er alles aan om onze middag te redden.
Minder De te gare rog, de zoete mayo en de waterige crème patissière.
Opvallend Oriole kreeg onlangs een bib gourmand vanwege de goede prijs-kwaliteitverhouding; een raadsel.
Leukste tafel Overal in de tuin zit je fantastisch – mits er geen bruiloft is.

null Beeld Mara Grimm
Beeld Mara Grimm

Oriole Garden Bistro

Oudezijds Voorburgwal 197
020-5553570
ma-zo 12.00-00.00 uur

Mara Grimm. Beeld Sjoukje Bierma
Mara Grimm.Beeld Sjoukje Bierma

Bekijk ook: dit zijn volgens Mara Grimm de beste restaurants in Amsterdam en hier vind je alle afleveringen van Proefwerk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden