PlusAchtergrond

Op natuurtrail, zonder telefoon, laptop en horloge: ‘Het maakt een olifant niet uit of je een ceo bent’

Behalve de coronawandeling is ook de natuurtrail populair: minimaal vijf dagen in de natuur verblijven zonder telefoon, laptop en horloge. Dat bevalt sommige deelnemers zo goed dat ze hun baan opzeggen in ruil voor meer vrijheid, bezinning en rust. Drie van hen vertellen waarom.

Liesbeth Chamuleau-Moolhuysen
Peter van der Vlis: ‘Boven op die berg zag ik ineens dat ik alleen maar bezig was met de volgende stap.’ Beeld Ivo van der Bent
Peter van der Vlis: ‘Boven op die berg zag ik ineens dat ik alleen maar bezig was met de volgende stap.’Beeld Ivo van der Bent

‘Natuur oordeelt niet, maar weerspiegelt ons gedrag’

Peter van der Vlis (55) uit Aerdenhout

Hinkend op krukken opent Peter van der Vlis de deur. “Ik heb tijdens het skiën mijn enkel gebroken. Een signaal dat ik het misschien even rustiger aan moet doen,” zegt hij lachend.

Van der Vlis werkte bij verschillende consultancybureaus. Hij reisde veel en 80 uur per week werken was eerder regel dan uitzondering. In 2005 werd hij meegevraagd op een trail naar Afrika. Zeven dagen loslaten. De stilte, de rust en een cruciale val brachten hem tot stilstand. “Op een bergkam wilde ik hoe dan ook de top bereiken voor een nog mooier, weidser uitzicht. Ik viel en kwam er wonder boven wonder met wat kleerscheuren vanaf. Op dat moment, boven op die berg, zag ik ineens dat ik alleen maar bezig was met de volgende stap. Ik vergat in het nu te leven. Ik dacht wel dat ik er altijd was voor mijn gezin en dat ik een leuke vader was voor mijn drie zoons, maar ik was er vaak niet echt.”

“Vanaf dat moment ben ik me heel bewust gaan focussen op één ding tegelijk.” Van der Vlis begon Trailhaven, dat wereldwijd leidinggevenden de natuur inneemt om patronen te doorbreken. “De natuur laat precies zien waar de belemmeringen zitten. Op de werkvloer gaan we vaak eindeloos door met projecten die nergens toe leiden. Maar omdat we de gevolgen of de pijn niet direct voelen, maakt dat niet uit. Terwijl zoiets op een natuurexpeditie direct fysieke consequenties heeft. Natuur oordeelt niet, maar weerspiegelt ons gedrag.”

“Idealiter gaan we elke dag even naar buiten, een keer per week een lange wandeling maken, iedere maand ergens kamperen en een keer per jaar een dag of vijf in de natuur doorbrengen. Voor mij is dit een fantastisch mooi recept. Ook al lukt het me natuurlijk niet om dit structureel te doen. Maar ik probeer het wel.”

Nienke den Os: ‘In de natuur voelen veel mensen dat ze onderdeel zijn van een groter geheel en dat levert diepgaande inzichten op.’ Beeld Ivo van der Bent
Nienke den Os: ‘In de natuur voelen veel mensen dat ze onderdeel zijn van een groter geheel en dat levert diepgaande inzichten op.’Beeld Ivo van der Bent

‘In de natuur blijft over wie je écht bent, waar jij voor staat’

Nienke den Os (40) uit Amstelveen

Nienke den Os begon haar carrière in 2008 als fysiotherapeut. Geïnspireerd tijdens haar stage in Afrika bracht ze met haar toenmalige vriend zoveel mogelijk vakantiedagen door in de Afrikaanse wildernis. Ze raakten zo verslingerd aan de overweldigende natuur dat ze er langer wilden blijven en vonden een organisatie die werk voor hen had. “We hebben ons leven in Amsterdam opgezegd om safarikampen te gaan managen in Botswana,” vertelt Den Os stralend.

Anderhalf jaar zaten ze midden in de bush; geen internet, geen telefoon, niets. “We leefden in het ritme van de natuur. Als het volle maan was, hadden we geen zaklamp nodig. En we leerden ons te bewegen tussen de nijlpaarden, die na zonsondergang dwars door het kamp liepen.”

Wat het meeste indruk heeft gemaakt op Den Os zijn de bijzondere gesprekken met mensen die uit hun comfortzone waren en alle veilige, vaste dingen moesten loslaten. “Er kwamen veel succesvolle zakenlui naar dat kamp. Die hadden het weliswaar zakelijk gemaakt, maar wat heb je daaraan als je tussen de wilde dieren zit? Het maakt een olifant niet uit of je een ceo bent. Dan blijft over wie je écht bent, waar jij voor staat, wat echt belangrijk is. In de natuur voelen veel mensen dat ze onderdeel zijn van een groter geheel en dat levert diepgaande inzichten op. Het gegeven dat je even niet bepaalt hoe alles loopt. Je bent te gast in een onvoorspelbare, onbekende omgeving waar andere wetten gelden. Afhankelijk van het weer en volstrekt afgesloten van de buitenwereld. Dat maakt je extreem alert en flexibel.”

Een ander aspect is de vertraging. Om in het ritme van de natuur te komen, moet je vertragen. Dan doet ook je hoofd een stapje terug en kom je meer bij je gevoel. Zo zet je je zintuigen weer op scherp. “Dat jakkeren wat we hier altijd doen is eigenlijk een manier om verstoppertje te spelen voor dingen die je niet onder ogen wilt zien,” zegt Den Os.

“Toen ik na anderhalf jaar terugkwam, kreeg ik een omgekeerde cultuurshock. Ik begreep niet waar iedereen hier mee bezig was. Iedereen had zo’n haast.”

Den Os is na haar Afrika-avontuur een nieuwe weg ingeslagen. “Ik heb mijn relatie beëindigd en Basecamp Coaching opgezet. Dat past beter bij mij. Inmiddels heb ik met mijn man twee dochtertjes van 1,5 en 3, en dat betekent dat ik toch in een behoorlijk vast ritme zit. Maar ik gun mezelf veel buitentijd. Een keer per jaar begeleid ik via de Foundation for Natural Leadership een trail in Afrika. Met een groep van maximaal zeven deelnemers trekken we een week de wildernis in. En altijd zijn er van die momenten die deelnemers helpen nieuwe keuzes te maken en routinegedrag te veranderen. Ik ga in september en kijk er nu al naar uit.”

Robert Spieker: ‘Je hoeft niet naar Afrika om tot de essentie te komen, dat kan ook wandelend in de stadsnatuur.’ Beeld Ivo van der Bent
Robert Spieker: ‘Je hoeft niet naar Afrika om tot de essentie te komen, dat kan ook wandelend in de stadsnatuur.’Beeld Ivo van der Bent

‘Achter iedereen die wandelt, schuilt een mooi verhaal’

Robert Spieker (53) uit Amsterdam

Robert Spieker woont midden in Amsterdam en zoekt juist daar ook de stilte en de rust. “Als je namelijk goed kijkt, is de natuur overal in de stad. Doorbreek daarom je routines, maak niet elke dag dezelfde wandeling, maar ontdek steeds een nieuwe route. Geef je over aan je gevoel en zie hoe inspirerend dat werkt.”

Rond zijn veertigste kreeg hij een burn-out. Hij had te hard gewerkt, te weinig geluisterd naar de signalen van zijn lijf. Hij begon te wandelen, omdat vertragen helend werkt, zo ontdekte hij. Al wandelend kwamen er ‘toevallig’ steeds meer bijzondere mensen op zijn pad. “Achter iedereen die wandelt, schuilt een mooi verhaal. Die mensen waren er altijd al, alleen zag ik ze eerder niet, omdat ik er niet voor openstond,” legt Spieker uit.

“Eigenlijk was die burn-out het grootste cadeau dat ik kon krijgen. Het was een eyeopener om anders te gaan leven en meer open te staan voor de dingen dichtbij. En daar ben ik nog elke dag dankbaar voor.”

“In 2018 ging ik op een natuurtrail. Alle angsten voor wilde dieren nam ik mee. Bij een meertje rende iedereen het water in, maar bleef ik bibberend langs de kant staan. Als de dood dat allerlei ongedierte me lag op te wachten. Ik leerde dat juist in de confrontatie met je angst, de overwinning zit. Toen we een week later terugkwamen bij datzelfde meertje, was ik de eerste die erin sprong. Het maakte me niet meer uit welke dieren erin zaten, ik ging gewoon, ik was nu deel van de natuur. Dat gevoel, die bevrijding was immens.”

“Je hoeft niet naar Afrika om tot de essentie te komen,” benadrukt Spieker. “Sterker, ik heb ontdekt dat het wandelend in de stadsnatuur ook kan. Wat je dan wel moet doen, is echt leren kijken en niet te snel gaan. Op de fiets kom je verder, maar als je loopt en echt vertraagt, kom je veel dichter bij jezelf. Als je langzamer gaat, komen je hersenen in een soort relaxmodus. Dat betekent dat niet je hoofd maar je emoties het voor het zeggen hebben.”

Om de natuur in en om Amsterdam te ervaren, loopt hij wekelijks een andere route. Hij neemt de trein naar Weesp of Uithoorn en wandelt daarvandaan weer de stad in. “Door de dingen vanuit een andere invalshoek te bekijken, krijg je nieuwe inzichten,” aldus Spieker. “Volg je gevoel in plaats van de vaste wandelroute, sla die straat in waar de zon zo mooi in schijnt, spreek mensen aan en zie wat het brengt.”

“Ik vind dat mensen de stad niet uit moeten om de natuur in te gaan, maar dat ze de natuur juist in de stad moeten ontdekken. Natuurtrails in steden zijn echt een mooi middel om tot rust te komen en routines te doorbreken. Met mijn nieuwe bedrijf ga ik me hierop richten.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden