'Geen golf is te hoog.'

PlusAchtergrond

Ook met een dwarsleasie kun je kitesurfen, bewijst Willem Hooft

'Geen golf is te hoog.'Beeld Kinetic Balance

Als Willem Hooft (29) in een rolstoel belandt door een motorongeluk, ontdekt hij het sitkiten. Nu is hij vastbesloten de sport naar een hoger plan te tillen.

Op de koude winterochtend van 22 december 2016 rijdt Willem Hooft op zijn motor van zijn huis op de Wallen in Amsterdam naar zijn werk als maintenance engineer bij Tata Steel in ­IJmuiden. Hij rijdt de route vijf dagen per week. De stoplichten bij de Wijkertunnel staan nooit aan, alleen als een te hoge vrachtwagen komt aanrijden, en dan gaan de matrixborden al eerder aan om weggebruikers te waarschuwen zachter te gaan ­rijden. 

Maar deze ochtend springt het stoplicht voor de tunnel plotseling op rood, zonder waarschuwing. De auto voor Hooft trapt vol op de rem, hij trapt zelf ook op de rem, de wielen van zijn ­motor raken in een slip en na het schampen van de auto voor hem valt hij om met zijn motor.

Hooft kan zich het moment nog haarscherp herinneren: “Ik dacht: dit loopt met een sisser af. Maar vlak daarna volgde de grootste klap van mijn leven: ik werd van achteren door een ­auto aangereden. Ik belandde veertig meter verderop op het wegdek. Toen ik omhoog probeerde te ­komen en dat niet lukte, wist ik dat het flink mis was. Ik had een ­klaplong, en om de capaciteit van mijn longen te vergroten spreidde ik mijn armen wijd en probeerde ik kleine hapjes lucht te nemen. Ik scande mijn lijf: mijn ­bovenlichaam leek in brand te staan en mijn benen voelde ik niet meer. Ik wilde het uitschreeuwen, om hulp roepen, maar er kwam geen geluid uit mijn keel, het was ­gekmakend.” 

“Om rustig te blijven, concentreerde ik me op de lucht. Het is klaar, dit was het dan, schoot het door mijn hoofd. Ik moest eerst denken aan mijn collega die mij steevast belde als ik te laat op het werk was, om te checken of er niks gebeurd was op de motor. Ik wuifde zijn zorgen ­altijd weg, maar dit keer had hij dan toch gelijk gekregen. Ik dacht aan mijn dochtertje, die werd geboren toen ik nog maar zeventien was en die ik minder vaak zag dan ik zou wensen, aan mijn vriendin met wie ik net anderhalf jaar heel gelukkig samen was, mijn ouders en mijn vrienden.”

Complete dwarslaesie

“Ik kreeg pas weer wat hoop toen de ambulance en de traumahelikopter arriveerden. Ik ben stuk, maar nu gaan ze mij repareren – zo voelde het. Al snel kreeg ik het bericht waar ik bang voor was: ‘U heeft een complete dwarslaesie en zult nooit meer kunnen lopen.’ Op dat moment stortte mijn hele wereld in. Ik wist het zeker: mijn vriendin zou me verlaten, net als mijn vrienden. Mijn carrière was voorbij. En ik zou nooit meer de zee op kunnen om te gaan windsurfen, mijn allergrootste passie.”

“Surfen was voor mij veel meer dan een sport, het was meditatief, op zee maakte ik mijn hoofd helemaal leeg. Na een lange dag werken ging ik bij Wijk aan Zee vaak de golven van de Noordzee op. Ik werd helemaal gek van de gedachte dat ik die geweldige uitlaatklep nu voor altijd kwijt was. Tegelijk voelde ik ­tussen alle onzekerheid en paniek ook een enorme dankbaarheid dat ik nog leefde, alsof ik een tweede kans kreeg.”

Na zijn rugoperatie vallen Hoofts armen ook uit; het kon maanden duren voor ze het weer zouden doen, zeiden de artsen. “Drie dagen lang kon ik alleen mijn hoofd nog ­bewegen, maar daarna deden mijn armen het weer beter, en na een week kon ik ze zelfs weer volledig gebruiken. Dat voelde als een enorm cadeau.”

Wat volgt, is een gekke periode, vertelt Hooft. “Ik was bang om iedereen kwijt te raken, maar mijn vrienden ­bleken dichterbij dan ooit. Mijn vriendin bleef bij me. Ik kreeg heel veel warme appjes, kaarten en brieven. Ik werd overspoeld door liefde, het was precies wat ik nodig had om mezelf bij elkaar te rapen.”

Na twee weken in het Amsterdam UMC moet Hooft ­revalideren. “Dat ik nooit meer zou lopen, was meteen duidelijk, toch wilde ik kijken wat nog wél mogelijk was. Na een tijdje kreeg ik op één plekje in mijn voet weer gevoel terug, daardoor voelde het alsof mijn been weer van mij was.”

Nu hij in een rolstoel zit, moet Hooft zijn huis op de vierde verdieping aan de Geldersekade opgeven. Hij keert ­terug naar zijn geboortestad Rotterdam en wordt een half jaar lang van en naar het revalidatiecentrum in ­Amsterdam gereden. Hij boekt snel vooruitgang. Zo leert hij weer autorijden in een aangepaste auto en ­opnieuw zwemmen.

Zuid-Afrika

“Mijn grootste wens was altijd om te gaan windsurfen op de gigantische golven in Zuid-Afrika, maar er kwam steeds iets tussen. Door mijn ongeluk besefte ik hoe ontzettend belangrijk het is niets uit te stellen in je leven en je dromen waar te maken. Toen ik weer kon zwemmen, ontstond het idee om ook te gaan kijken of ik weer zou kunnen surfen. Samen met een aantal vrienden besloot ik een ontwerp voor een board te bedenken. Terwijl we plannen aan het smeden waren, belde een vriend over een filmpje dat ik móest zien. Van een man met een dwarslaesie die aan het kitesurfen was. Zijn naam was Thierry Schmitter en hij bleek maar een half uur bij mij vandaan te wonen. Thierry was tien jaar paralympisch zeiler geweest en had veel ­contacten in de watersportwereld. Zijn board en kuipje waren speciaal voor hem geproduceerd. Opeens kwam ­kitesurfen in Zuid-Afrika heel dichtbij.”

Via een crowdfundingactie wordt binnen vijf dagen tienduizend euro opgehaald, waarvan Hooft een speciaal kitesurfboard laat bouwen. Hij bestelt een kuipje met aanpassingen bij een Frans bedrijf dat spullen maakt voor zitskiërs. De straps die alles bij elkaar houden, komen van een zeilmaker uit Scheveningen. “Lopen zou ik nooit meer kunnen, maar ik kon wel leren vliegen.”

Negen maanden oefent Hooft op zee en hij volgt een ­speciale veiligheidstraining in het zwembad. Twee jaar na het ongeluk komt zijn droom uit en gaat hij voor de kust van Kaapstad met het hart in de keel de golven van drie meter hoog in (‘Een machtig en geweldig gevoel’). Hij start een eigen YouTubekanaal en een Instagramaccount (@willem.hooft.kitesurfing) en binnen twee jaar tijd verzamelt hij veertienduizend volgers en twee grote sponsors om zijn sport overal ter wereld te kunnen beoefenen. “Mijn doel is om uiteindelijk ­fulltime te kunnen sitkiten. Met de Willem Hooft Foundation wil ik laten zien wat er ­allemaal mogelijk is als je in een rolstoel zit. Ik probeer de sport, via clinics en competities, toegankelijker maken. Mijn ambitie is om over een jaar de eerste competitie ­gerealiseerd te hebben, en over tien jaar hoop ik dat het een paralympische sport is.”

Een foto die is geplaatst door null (@) op

Geen angst

Op dit moment is Hooft drie weken in Zuid-Afrika, waar hij met sponsors actievideo’s aan het schieten is en ­promotie doet voor sitkiten tijdens Red Bull King of the Air, een jaarlijkse kitesurfcompetitie in Kaapstad. “Sitkiten heeft zo veel potentie. Door te laten zien wat ­allemaal mogelijk is, hoop ik de organisatie over te halen om ook een Redbull King of the Chair te gaan organiseren, ­speciaal voor sitkiters.”

Inmiddels is Hooft een veelgevraagd spreker, ook voor mensen die wél kunnen ­lopen. “Met mijn verhaal wil ik ­laten zien dat je op verschillende manieren met tegenslag kunt omgaan. En dat je kunt leren om te denken naar ­kansen en mogelijkheden. Iedereen kan zijn dromen waarmaken.”

Het lijkt wel alsof er in drie jaar tien jaar voorbij zijn ­­­­­­gegaan, zegt Hooft. “Ik kan het nauwelijks bevatten. Mijn moeder en mijn vriendin maken zich vaak zorgen over wat ik doe als sitkiter, maar leven vanuit angst is niet mijn stijl. Ik kan oprecht zeggen dat ik nu gelukkiger ben dan voor mijn ongeluk. Geen golf is te hoog, het leven is hier en nu.”

Willem Hooft: ‘Ik kan oprecht zeggen dat ik nu gelukkiger ben dan voor mijn ongeluk.’ Beeld Kinetic Balance
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden