Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Ook de eenzamen ‘vieren’ het einde van de ramadan

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Zondag is de laatste vastendag van de maand ramadan. Hierna zal eid al-fitr aanbreken, een van de twee officiële feestdagen die binnen de islam gevierd worden. Dat betekent drie dagen vol festiviteiten. Net als bij het christelijke kerstfeest zal er veel en lekker gegeten worden. Families en vrienden zullen bij elkaar op bezoek gaan. En de kleinsten onder ons zullen worden verwend met cadeaus en nieuwe kleding.

Maandagochtend zullen moslims in groten getale naar de moskee gaan voor het eid al-fitr gebed. Na het gebed zullen de aanwezigen elkaar omhelzen en feliciteren. Hierna zullen ze terugkeren naar hun families om (uitgebreid) te ontbijten en zich gereed te maken voor de feestelijkheden.

In diezelfde moskeeën zullen er ook personen zijn die geen familie hebben om eid al-fitr mee te vieren. Denk aan bekeerlingen, ongedocumenteerden of ‘geboren moslims’ die uit seculiere families komen en als enigen hun geloof praktiseren.

Wanneer deze mensen de moskee verlaten, voelen zij geen blijdschap. Bij iedere familie die zij passeren voelt het alsof hun hoofd wordt geguillotineerd. Zij zullen de drie dagen van feestelijkheid (voornamelijk) alleen doorbrengen.

Ik zie hetzelfde gebeuren tijdens de kerstperiode en andere (religieuze) feestdagen. Eenzaamheid kent geen kleur, leeftijd of sociale klasse. Het komt in alle lagen van de bevolking voor.

Soms is het direct herkenbaar. Zoals afgelopen Pasen, toen ik aan het werk was bij een hoogbejaarde meneer. Hij woonde alleen in een vervuilde woning. Zijn kunstgebit bewaarde hij in een glas water dat in de wasbak stond. In dezelfde wasbak lag een snee bruinbrood besmeerd met boter, een versleten afwasborstel en enkele vieze, oude sponzen.

Terwijl wij aan het werk waren, zat hij in de woonkamer in zijn fauteuil. Soms met zijn ogen dicht. Soms gewoon starend in de leegte. Het was hartverscheurend om hem daar zo te zien zitten. Letterlijk wachtend op de dood. De eenzaamheid droop ervan af.

Maar vaak genoeg is eenzaamheid niet direct herkenbaar. Zoals maandag het geval zal zijn in de ruim 450 Nederlandse moskeeën. De eenzame gebedsgangers zullen de rest van de aanwezigen even hartelijk feliciteren. Ondanks dat zij nergens uitgenodigd zijn. Een façade.

‘Het is zaliger te geven dan te ontvangen,’ zei Jezus. Ik had het zelf niet beter kunnen omschrijven. Gelukzaligheid zit hem niet in nemen, hebben of genieten van. Maar in onbaatzuchtig geven – van onszelf of onze tijd.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden