On(t)roerend goed

WIJN
Afgelopen week heb ik in de RAI tijdens de Provada, de Professionele Vastgoed Dagen, een lezing annex wijnproeverij gegeven. Voor de gelegenheid leek het mij aardig om tijdens deze 'huishoudbeurs voor baksteenpooiers', zoals ik iemand deze driedaagse liefkozend hoorde noemen, wijnen te schenken van domeinen waar niet was bezuinigd op de post onroerend goed. Een groeiend aantal producenten wenst niet alleen meer zijn geld te verdienen met het maken van rood, wit en rosé, maar biedt ook nog andere geneugten. Ik heb daar al eerder over geschreven.

Van wijn genieten kan niet meer zonder 'beleving'. Behalve productiefaciliteiten huisvesten hedendaagse wijndomeinen tegenwoordig dan ook vaak een hotel, een restaurant, een conferentiecentrum, een galerie of een health centre. Of allemaal. Aldus verrijzen over de hele wereld Druiven Disneylands die jaarlijks tienduizenden bezoekers trekken. In het kader daarvan presenteerde ik de dames en heren op de Provada wijnen van Marques de Riscal en liet ze tegelijkertijd zijn Ciudad del Vino zien, een 21e-eeuwse wijnstad die door de Canadese architect Frank Gehry (het Guggenheimmuseum in Bilbao) is ontworpen. Ook nam ik ze mee naar Alto Adige om daar Alois Lageders kellerei te bekijken. Lageder is een 'terroirist' die zijn biologisch-dynamische status onderstreept door zijn wijnen te maken in een gebouw van zes verdiepingen dat in een berg is uitgehakt. Uit esthetische overwegingen, maar vooral vanwege het milieu. Druiven persen, wijn overpompen en bottelen gebeurt via zwaartekracht, energie wordt opgewekt met behulp van zonnepanelen, water wordt hergebruikt en er wordt CO2-neutraal gewerkt. Ik zag de ambtenaar van de gemeente Amsterdam die de bouw van groene woningen in zijn portefeuille heeft, opveren toen hij dit in het Noord-Italiaanse landschap ingekapselde bouwsel zag. Ofschoon dat ook kon komen door Lageders pinot grigio.

Voorts voerde de reis nog langs Casa Lapostolle dat Alexandra Marnier in de Chileense Colchagua Valley heeft laten neerzetten. Een spectaculaire winery met gastenverblijven, zwembaden en manege. Tot slot nog een stukje Nederlands onroerend goed in den vreemde: Bodega Salentein van Mijndert Pon in het Argentijnse Mendoza, onder meer vanwege Killka, de bij het complex behorende modernekunstgalerie.

De ochtend voordat ik de wijnseance met lichtbeelden mocht geven, kreeg ik bezoek van Chiara Lungarotti, een producente uit Torgiano, Umbrië. En had ik haar eerder ontmoet, dan had ik in de RAI ook zeker Chiara's vierkante meters getoond. Lungarotti's formule voorziet in een hotel, een tien appartementen tellende agriturismo, een wijnmuseum en nog eentje voor olijven en olie.

Maar ook over haar wijn hadden mijn nieuwe vastgoedvrienden niet te klagen gehad. Chiara is de dochter van de in 1999 overleden Giorgio Lungarotti, die Torgiano zijn DOC-status heeft bezorgd. Dankzij de hulp van haar zus Teresa en Denis Dubordieu, een van de meest gereputeerde wineconsultants ter wereld, hoeft vader zich niet in zijn graf om te draaien.

Ik proefde haar Torre di Giano 2007 Bianco di Torgiana (9,50 euro), een blend van trebbiano en grechetto. Een delicaat bloemig ruikende witte, in de neus flirtend met venkel, anijs en verse walnoten, vol in de mond met mandarijn, perendrups, een marmeladebittertje, lichtkruidig en toch zeer fris. De toonaangevende wijngids Gambero Rosso riep 'm terecht uit tot beste Italiaanse witte. De gedeeltelijk op hout gelagerde Torre di Giano 'Vigna Il Pino' 2006 (15,50 euro) krijgt van mij een schouderklop. Delicaat, romig, honing, perzik in vanilleroomijs met spikkeltjes, geroosterde amandeltjes. En ik besluit met haar magnum opus, de rode Rubesco 'Vigna Monticchio' 2003 (31,50 euro), een chianti-achtige rode die Torgiano op de wereldwijnkaart heeft gezet. Bittere kersen, rijpe pruimen en fijne zuren. Zachte tannines achter op de tong in plaats van agressieve die tussen bovenlip en kaak het gevoel van kruiend tandvlees veroorzaken. En de laurierzweem in de sudderlapjes die mijn Oma Miegie Paardenvliegie op haar oliestelletje had staan. Een grote wijn. Was ik maar in het vastgoed gegaan. Dan had ik er meteen een paar kisten van gekocht. (HAROLD HAMERSMA)

Bosch Wijnhandel, Kastelenstraat 105, 4045777.
Topido, Bellamystraat 14, 6830816.
Sterk, De Clercqstraat 1-9, 6181727.
Euroslijter Hamers, Javastraat 85, 6650586.
Euroslijter Tiemessen, Bijlmerplein 82, 6961398.

Harold Hamersma schrijft wekelijks over de beste wijnen voor de beste prijzen in de beste Amsterdamse zaken, of gewoon in de supermarkt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden