Plus Achtergrond

Norbert ter Hall over zijn film die er bijna niet kwam

Loes Luca met filmdochter Anniek Pheifer in Mi Vida.

Regisseur Norbert ter Hall (53) zag zijn droomproject in duigen vallen toen een van de hoofdrolspeelsters afbelde. Toch kwam Mi Vida er. En wel zo.

Woensdag 2 mei 2018

We zijn het vliegveld van Sevilla nog niet uit of het gaat al helemaal mis. ‘We’, dat zijn Han, Ed en Maik van het productieteam, opnameleider Wouter en ik. Wij zijn de kwartiermakers en over veertien dagen gaan we, na jaren van voorbereiding, eindelijk beginnen met de opnames van de speelfilm Mi Vida.

Als ik na de landing m’n telefoon aanzet, zie ik een ­berichtje van Rossy of we haar met spoed willen bellen. Rossy de Palma is de actrice die de Spaanse hoofdrol gaat spelen.

Rossy heeft toegezegd kandidaat te zijn in de Spaanse versie van Sterren dansen en die opnames zijn plotseling vervroegd. Ze wil de film graag doen, maar wordt gedwongen door de kleine lettertjes in haar contract, zegt ze. Rossy heeft daardoor maar twee dagen per week voor onze opnames terwijl wij haar echt vaker nodig hebben. Haar hart breekt, maar ze heeft geen keus, zegt ze.

Het is muisstil in het busje dat ons naar Cádiz brengt.

Einde Rossy.

Het plan voor Mi Vida is gebaseerd op mijn droom om Loes Luca en Rossy de Palma samen te brengen in één film. Loes ken ik van ’t Schaep met de 5 pooten en met Rossy heb ik ­gedraaid voor mijn film &ME. In januari 2014 deed ik daarom een oproep op Twitter: ‘Wie schrijft er een film voor ­deze vrouwen?’ Binnen tien minuten antwoordde Roos Ouwehand: ‘Me, moi!’

In Cádiz worden we opgewacht door het Spaanse productieteam. Ze merken meteen dat er wat is. Han spreekt vloeiend Spaans en vertelt wat wij net weten. Het is laat en ik wil naar bed.

Het plafond van mijn appartement is laag, ik loop steeds met m’n hoofd tegen de lamp. Het zal wel symbolisch zijn.

Donderdag 3 mei

Het blijkt geen droom. We verzamelen ’s morgens in het productiekantoor en klappen de gehuurde bureaus uit. Ik zie hoe het Spaanse team naar ons kijkt. Ze vragen zich, ­terecht, af of ze volgende week nog werk hebben.

Als ik mijn gevoel van die eerste dagen moet omschrijven is het geen woede of verontwaardiging, maar schaamte.

Een film die er nog niet is, is als een droom. Om die droom te realiseren, heb je heel veel mensen nodig: een schrijver, een producent, een crew, een cast en financiers. Voor Mi Vida hebben we zelfs een crowdfunding georganiseerd. Ruim tweehonderd bekende, maar vooral ook veel onbekende donateurs hebben geld gegeven aan het project. Alles om mijn droom werkelijkheid te laten worden. Nu lijkt die uit elkaar te spatten. Ik voel me een bedrieger. Ik weet dat dit onterecht is, maar kan het gevoel van schaamte niet van me afzetten.

Om de stemming erin te houden, trakteer ik op cava. We drinken allemaal te veel.

Vrijdag 4 mei

Onze Spaanse casting director snapt hoe penibel onze ­situatie is en belooft ons nog voor de lunch een lijst voorstellen te sturen. Ze schrijft erbij: ‘Vergeet niet: de Spaanse lunch begint om 15.00 uur.’

Op deze eerste lijst staan acht actrices. Ze vallen allemaal meteen af. Ze zijn te jong, te oud, of spreken geen Engels. Ondertussen maken we zelf ook een lijst namen. In de loop van de middag krijgen we een update. Het lijkt alsof iedereen precies in onze draaiperiode al aan het werk is.

Een complicerende factor is dat een screentest nu tijdverlies is. Ik moet dus op zoek naar een actrice met zo’n cv en zo’n overtuigende showreel dat ik het aandurf haar zonder test te casten.

Elvira Mínguez in haar rol als lerares Andrea.

Iedereen verzekert me dat ik alleen maar moet gaan voor actrices over wie ik echt tevreden ben. Maar de realiteit is natuurlijk dat als ik niemand vind, de film moet worden afgeblazen. Dat voelt als een verantwoordelijkheid waarvan ik niet zeker ben dat ik ’m, als puntje bij paaltje komt, aandurf. Dat zeg ik natuurlijk niet. Ik zeg: “Alles komt goed.”

Aan het einde van de dag is er één actrice die aan alle ­criteria voldoet. We mailen haar de Spaanse versie van het script en ze belooft na het weekend te reageren. Voor de zekerheid brand ik die zondag kaarsjes in de mooiste kerk van de stad. Eén voor mijn zieke moeder en één voor een nog onbekende actrice.

Maandag 7 mei

Pas na de lunch komt de reactie. Ze vindt het script erg mooi, maar ze ziet zichzelf de rol niet spelen. We zijn terug bij af.

Dinsdag 8 mei

We speuren alle castlijsten van Spaanse films af en zo kom ik de naam Elvira Mínguez tegen. Als ik haar googel, vind ik de ene na de andere geweldige foto van haar. Een vrouw met duizend gezichten en allemaal zijn ze mooi en interessant. Haar cv is zo mogelijk nog indrukwekkender. Via haar agent krijgen we ook een showreel. Ik ben op slag professioneel verliefd. Onze casting director gaat meteen achter haar aan.

Woensdag 9 mei

Elvira staat op het punt om naar het filmfestival van Cannes te vertrekken. Ze speelt naast Penélope Cruz en Javier Bardem een rol in de openingsfilm Todos lo Saben. Ze kan op z’n vroegst de volgende dag reageren.

Alle voorbereidingen voor de film lopen vandaag vast door een gebrek aan informatie. Het team wil aan de slag, maar weet niet waarmee. Er is geen draaiplanning en zolang we geen actrice hebben, gaat die er niet komen.

Het beeld van de documentaire Lost in La Mancha dringt zich op. Regisseur Terry Gilliam wil een eigentijdse versie maken van het beroemde verhaal van Don Quichot. ­Acteurs worden ziek, decors storten in en alles wat er fout kan gaan, gaat fout. Alles stort als een kaartenhuis in elkaar. Terry strijdt, net als zijn hoofdpersoon, tegen een werkelijkheid die zich tegen zijn droom keert – en verliest. De documentaire over de niet gemaakte film wordt een wereldwijde hit.

Ik wil niet dat de anderen merken dat ik in paniek begin te raken. Ik ga, in mijn eentje, te duur uit eten. Dat helpt. Meestal.

Vrijdag 11 mei

Bericht uit Cannes: ‘Elvira likes the script’. Ze wil morgen met me skypen.

Zaterdag 12 mei

Elvira zit met haar agent in Madrid, ik zit met Ed in Cádiz. Het hele productiekantoor, aan de andere kant van de deur, houdt zijn adem in.

Ik probeer een goede indruk op Elvira te maken en ik merk dat zij dat ook doet. We kijken elkaar, via de skypeverbinding, in de ogen en zien dat het goed is.

Zo snel kan het gaan.

We hebben een Spaanse hoofdrol, maar Elvira kan niet volgende week beginnen. Ze heeft een week nodig om haar leven thuis te organiseren voor ze naar Cádiz kan afreizen. We hakken de knoop door en stellen de opnames een week uit.

Zondag 13 mei

Het is Moederdag en ik mis m’n moeder.

Dinsdag 15 mei

Met twee loodzware koffers en een opvouwbaar kledingrek zijn we naar Madrid gekomen voor een kledingdoorpas. Vandaag ga ik Elvira voor het eerst in levenden lijve ontmoeten.

Ik vind doorpassen belangrijker dan repeteren. Ik wil er altijd bij zijn op het magische moment dat een personage loskomt van het papier. Kleding gaat over smaak, en smaak is heel persoonlijk. Door te bepalen wat de smaak van het personage is, krijgt alles vorm.

Elvira is een feest om mee te werken. Het is meteen heel ontspannen en we lachen veel. “Alles komt goed.”

Zaterdag 19 mei

Vandaag komen de laatste cast- en crewleden aan in Cádiz. Morgen hebben we de kennismakingsborrel en maandag onze eerste draaidag. We verzamelen ’s avonds in een café op een van de prachtige pleinen van de stad.

Het gaat nu echt beginnen.

Als ik op mijn telefoon kijk, zie ik dat ik een oproep van mijn vader heb gemist.

Mijn moeder is die avond overleden. Het was voor haar een zegen. De volgende dag reis ik terug naar Nederland. De opnames worden met nog een week uitgesteld. “Alles komt goed.”

Hoofdrolspeelster van het eerste uur Loes Luca naast regisseur Norbert ter Hall. Beeld Brenda van Leeuwen

De film

Mi Vida gaat over kapster Lou (Loes Luca), die ervan droomt om in Spanje te wonen. Dat zien haar kinderen en kleinkinderen niet zitten, dus besluit ze in plaats daarvan een cursus Spaans te volgen in Cádiz. Als haar ­lerares Andrea (Elvira Mínguez) haar aanmoedigt haar dromen achterna te gaan en een kapsalon in Spanje te ­beginnen, komen Lou’s kinderen in opstand. Op 63-jarige leeftijd kan ze toch niet zomaar aan iets nieuws ­beginnen?

Mi Vida draait vanaf 21 november in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden