Recensie

Nina Persson heeft eindelijk haar eigen stem gevonden (****)

Als je naar haar carrière kijkt, rijst de vraag: wie is Nina Persson nou echt? Het imago van schattige blondine uit de begindagen van The Cardigans heeft ze in elk geval allang afgeschud.

Hans van Lissum
De gereserveerde passie van Nina Persson past perfect bij de intieme setting van Bitterzoet Beeld Rink Hof
De gereserveerde passie van Nina Persson past perfect bij de intieme setting van BitterzoetBeeld Rink Hof

Het is gemakkelijk om een verkeerd beeld te krijgen van de in New York residerende Zweedse Nina Persson. Ze heeft nogal wat muzikale transformaties en imagowijzigingen achter de rug. De schattige blondine met de onschuldige kuiltjeswangen en het suikerzoete lolitastemmetje uit de begindagen als zangeres van The Cardigans is ze allang niet meer. Het imago van sexy, in leer geklede frontvrouw van diezelfde band, zo rond de tijd van hit­single 'My favourite game', heeft ze ook al afgeworpen.

Persson wilde niet sexy en schattig meer zijn, maar serieus worden genomen. Ze verfde haar kapsel donker, ging met soloproject 'A Camp' de countrykant op en duwde The Cardigans voor hun laatste plaat 'Super extra gravity' uit 2005 een rauwere, ongepolijstere richting in. Een paar weken geleden releasete ze de eerste plaat onder haar eigen naam, de kleine groeibriljant Animal heart. Vraag blijft: wie is Nina Persson nou echt?

De sleutel ligt in haar teksten. Die zijn vanaf het suikerzoete begin van The Cardigans tot aan haar laatste plaat hetzelfde gebleven, namelijk wadend door een moeras van soms compromisloze duisternis. Vrijwel alles wat Persson schreef, handelt over verlatingsangst, wanhoop in de liefde, hartverscheurend verlangen, verwarring en onversneden depressie. Bij The Cardigans contrasteerde dat meesterlijk met de zonnige, naïeve retro-melodieën (nee, Lovefool ís geen vrolijke liefdesdeun, luistert u nog maar eens goed), maar in haar latere werk wilde het met de serieuzere muzikale omlijsting nog wel­ eens te zwaar worden.

Balans is terug
Op 'Animal heart' vindt ze langzaam maar zeker weer die balans tussen schoonheid, ernst, muzikale luchtigheid en die altijd duister borrelende onderlaag. Wel zet je je schrap voor hoe Persson live overkomt: de harde, ongelukkig belichte foto op de hoes doet een mooie, maar verbitterde vrouw vermoeden. Wanneer ze opkomt in het zwart, met een hoedje op dat eruitziet als een dode babyraaf, voorspelt het weinig goeds. Maar niets is minder waar. Persson is een lieve, wat verlegen vrouw, die ziel en zaligheid in 'Animal heart' heeft gestoken, dat ze vanavond met een soort elegante intensiteit in zijn geheel speelt. Live komen die nummers tot leven, zeker wanneer blijkt hoezeer Persson is gegroeid als zangeres. De zoetheid van weleer is vervangen door een groter bereik met een kleine rasp, alsof haar stembanden door schade en schande volwassen zijn geworden. Kortom: ze zingt loepzuiver en prachtig. Een verrassing.

Gereserveerde passie
Een meeslepend podiumbeest zal ze nooit worden, maar in Bitterzoet hoeft dat ook niet. Haar gereserveerde passie past perfect in deze intieme setting en ze geniet zichtbaar. Onhandig praat ze soms wat nummers aan elkaar, wat haar een zekere charme geeft, evenals de wat stuntelige handgebaren die ze maakt bij bepaalde teksten. Het zijn de dingen die haar menselijker maken en minder de bittere ijskoningin die ze soms lijkt. Daarmee komen het verlangen en verdriet dat door prachtige nummers als 'Silver' en 'Catch me crying' sijpelt, plotseling glashelder over, en weet ze dat op precies de goede momenten te verluchtigen met A Camp-hits als 'I can buy you'.

Maar wanneer ze als tweede toegift torenhoog eindigt met het even minimalistische als troostende 'This is heavy metal' weet je het zeker: Persson is een waardige, serieus te nemen soloartiest, die eindelijk haar echte stem heeft gevonden. Een betere, warmere en charmantere stem dan je van tevoren kon voorspellen ook nog.

Nina Persson
Gehoord 26/2
Waar Bitterzoet

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden