Plus

Nieuwe band van Ryanne van Dorst maakt indruk in Paradiso

Tijdens de show in Paradiso spatte de urgentie er vanaf bij Dool, de nieuwe band van Ryanne van Dorst.

Op het podium doet Van Dorst (l) geen enkele moeite om iemand anders te zijn dan de zangeres en ­gitarist van Dool Beeld Paul Bergen

Nu Ryanne van Dorst na haar presentatieuitstapje voor het programma Geslacht! op NPO 3 te pas en te onpas het etiket 'ontwapenend' op haar slordig gewassen voorhoofd geplakt krijgt, lijkt haar nieuwe band Dool als geroepen te komen.

Van Dorst mag dan een onopzettelijk charmant ­presentatrice zijn die half Nederland inpakte met haar lak aan televisie­regels, ontwapenend is iets dat ze ­ongetwijfeld net níet wil zijn.

Nu haar alter ego Elle Bandita op het moment ter ziele is, is het fronten van Dool de aangewezen manier geworden om nog eens te onderstrepen waar haar talent in de eerste plaats ligt: als veelkleurig zangeres en hardrockgitarist.

Op het debuut Here Now, There Then bundelde ze haar krachten met onder meer leden van de Eindhovense band The Devil's Blood, om op de proppen te komen met een fijne mix van hardrock, doom en pop.

Scherpgerand
Van Dorst is - net als haar bandleden - ­inmiddels een behoorlijk doorgewinterde muzikant, waardoor de band nergens hoeft te leunen op haar ­ongepolijste persoonlijkheid of plotselinge claim to fame dankzij haar presentatiewerk en schuine opmerkingen over vingeren in de bosjes ­tijdens Expeditie Robinson.

Op het podium doet ze gelukkig dan ook geen enkele moeite om iemand anders te zijn dan de zangeres en ­gitarist van Dool. Het is opvallend hoe strak ingespeeld en vol ze klinken voor een band die eigenlijk nog maar net bestaat, en hoe rijkgeschakeerd hun kleurenwaaier aan stijlen al is.

Dool

Gehoord 9/3 Paradiso

De tien minuten durende ­opener Vantablack alleen al schakelt soepel tussen dromerige coupletten, omineuze rustmomenten en prettig donderende climaxen, met zware riffs die fijn worden doorsneden door van Dorsts scherpgerande stem.

Synchroonheadbangen
Die stem komt het best naar voren tijdens In Her Darkest Hour, dat na een spookachtig intro bijna naadloos overvloeit in ritmisch ronkend beukwerk en ingenieuze vlechtwerken van gitaarsolo's en weer terug.

Het is indrukwekkend hoe van Dorst binnen de koers van één nummer zowel onschuldig en meisjesachtig kan klinken als dat ze over kan schakelen op een venijnige krijs die naadloos opgaat in de vakkundig opgetrokken gitaarmuren.

Wat er echter vooral toe doet, is de hoeveelheid urgentie die er van Dool afspat. She Goat stampt onweerstaanbaar voort als Motorpsycho in hun vroege dagen, terwijl de voltallige band het op een ouderwets synchroonheadbangen zet.

"We spelen vanavond zo ongeveer alles van onze debuutplaat. En meer ook niet, want dat hebben we niet," meldt van Dorst op een gegeven moment droogjes. Jammer wel: meer van die knallers waren er best ingegaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden