PlusOuder en kind

Nicola & Armani: ‘Toen Armani twaalf jaar was, heb ik condooms voor hem gekocht’

Bij Nicola Waterman (62) in huis is alles bespreekbaar. Als Armani van Engelen (24) lazarus is op een feestje, belt hij soms twee uur met haar. ‘Dat zijn hele leuke gesprekken, over alles en niks.’

Yuki Hochgemuth
Nicola en Armani. Nicola: 'Ook als we boos zijn, blijven we praten.' Beeld Harmen de Jong
Nicola en Armani. Nicola: 'Ook als we boos zijn, blijven we praten.'Beeld Harmen de Jong

Nicola Waterman (62)

“Toen ik Vincent 34 jaar geleden leerde kennen, zei ik op onze eerste date: ‘Als je kinderen in je toekomst ziet, komt er geen tweede date. Ik kan namelijk geen kinderen krijgen.’ Tien jaar later werd Armani geboren, het mooiste wat me ooit is overkomen. Natuurlijk veranderde dat onze toekomst wel, maar het was geen reden om dingen plots anders te gaan doen, we hebben hem meegenomen in onze reis. Hij was echt het makkelijkste kind ooit: hij sliep uit, we konden hem overal mee naartoe nemen, als hij huilde was hij snel af te leiden. En hij was heel erg lief.

Armani had, en heeft, heel erg de neiging dingen op het laatste moment te doen. Als dingen moeten kan dat bij hem voor frustratie en boosheid zorgen, vroeger was dat heftiger dan nu. Ik zag dat al aankomen natuurlijk, dus vaak stelde ik dan voor om van tevoren vast iets te breken of er even om te huilen. Dan kon hij daarna aan de slag. Maar zo’n breekmoment was eerst nodig, dat herken ik ook wel van mezelf.

Alles is bespreekbaar bij ons. We leven in een wereld waar zo veel kan gebeuren en ik geloof niet in bangmakerij. Toen Armani twaalf jaar was heb ik condooms voor hem gekocht en gezegd: ‘Nu kun je ermee oefenen, want later ga je ze nodig hebben en dan weet je tenminste hoe het werkt.’ Zijn reactie was: ‘Oké, bedankt.’ Ook als we boos zijn, blijven we praten. Dan zeg ik: ‘Ik vind het niet leuk hoe je nu doet, maar ik houd wel van je.’ Dan zijn twee aparte dingen, dat geldt nu ook nog, en het is belangrijk om dat duidelijk te maken.

Hij was een nieuwsgierige jongen. Toen hij klein was, vroeg hij me een keer af of een kaars pijn zou doen. Dat vroeg hij een paar keer. Ja, zei ik toen, dat doet pijn, steek je vinger er maar in. ‘Het doet inderdaad pijn,’ zei hij toen.

Het moment dat Armani uit huis ging, was veel erger dan ik had verwacht. Als je kind thuis woont is er zo’n energie aanwezig. Hij komt thuis, gooit z’n spullen neer, rent naar zijn piano. Aan het soort muziek dat hij speelde kon ik horen in wat voor bui hij was. Die energie verlies je. Alles blijft opeens precies op zijn plek liggen, niemand komt meer thuis om twee uur ’s nachts. Het is een enorm gemis, maar ik ben er niet verdrietig over. Juist trots, hij moet er op een gegeven moment uit en vooruitgaan. Voor mij is dat heel moeilijk, maar voor hem fantastisch.”

Armani van Engelen (24)

“Toen ik klein was, ging ik op donderdag naar de oppas. ’s Avonds aten Nicola en ik dan shoarma. Als ze me kwam ophalen met de auto, was ik de hele autorit enthousiast: ‘Gaan we weer bestellen?’ Dat aten we dan altijd samen op voor de televisie.

Mijn ouders hadden allebei pianoles toen ik jong was. Het idee was dat dat iets zou zijn wat we allemaal samen zouden doen, dus op een gegeven moment vroegen ze of ik dat ook wilde proberen. Dat heeft mijn leven veranderd, muziek heeft een hele belangrijke rol in mijn leven. Ik heb heel lang in een band gespeeld en mijn moeder stond altijd in het publiek. Van mijn vader heb ik mijn eerste basgitaar gekregen en met Nicola praat ik veel over het schrijven van teksten, ze zijn daarin heel belangrijk voor mij. Met The Estate speelden we vaak het nummer Waves, dat droeg ik altijd aan haar op: ‘This one is for you, mom!’

In mijn opvoeding ben ik erg vrijgelaten. Er hoefde niet zoveel, behalve mijn groenten opeten. Als ik dat weigerde, moest ik in de hoek gaan staan. Op een gegeven moment ging ik als ik geen zin had in mijn groenten gewoon meteen in de hoek staan. Over alcohol en drugs zei Nicola altijd dat ze me niet kan verbieden wat ze zelf ook gedaan heeft, ze heeft er een hele open houding tegenover. Soms bel ik haar op als ik op een feestje lazarus ben, dan telefoneren we soms wel twee uur. Dat zijn hele leuke gesprekken, die gaan over alles en niks.

Mijn moeder is enorm gastvrij. We wonen in de buurt van Schiphol, dus als vrienden van mij een vroege vlucht hadden, was ze altijd bereid hen te brengen. En toen ik voor mijn werk weleens om vier uur ’s ochtends op moest, stond ze ook zo vroeg op om samen te kunnen ontbijten. Die gastvrijheid heb ik van haar, mensen zijn altijd welkom.

Als ik boos word, heb ik nog weleens de neiging dingen te slopen. Ik heb een keer bijna een laptop stukgegooid in mijn woede. Nicola blijft een stuk rustiger in zulke situaties, al zal dat ook met de leeftijd te maken hebben. Ze kan heel goed luisteren, maar als ze een uur naar mijn gezeik heeft geluisterd zegt ze op een gegeven moment wel: nu is het genoeg geweest.

Ik vind het heel stoer dat Nicola vanuit een ander land hier is komen wonen. Toen ze Vincent leerde kennen dacht ze dat hij een Italiaan of een Spanjaard was, ze had zon en lekker weer verwacht. Toch is ze in het regenachtige Nederland gebleven, haha.”

Vincent van Engelen (63), directeur investeringsbedrijf
Nicola Waterman (62), freelance projectmanager (PMO) in de IT
Armani van Engelen (24), vierdejaars student muziek en technologie aan de HKU

Vincent en Nicola wonen in Aalsmeer, Armani woont in Utrecht.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden