PlusOuder & Kind

Nazanin & dochter Luna: ‘Als we een tand wisselden, was dat al reden voor een feestje’

Nazanin (55) is heel zorgzaam en vindt het belangrijk om tradities door te geven. Luna (15) voelt zich meer Nederlands, maar wil wel graag Iraans leren koken. ‘Ik hoop de recepten later weer te kunnen doorgeven aan mijn kinderen.’

Sara Luijters
Nazanin en Luna. ‘Luna's balletcarrière duurde exact één dag, daarna ging ze op voetbal.' Beeld Harmen de Jong
Nazanin en Luna. ‘Luna's balletcarrière duurde exact één dag, daarna ging ze op voetbal.'Beeld Harmen de Jong

Nazanin Bigdeli (55)

“Op mijn twaalfde werden mijn moeder, mijn zus en ik door mijn vader naar vrienden in Amerika gestuurd, omdat de situatie in Iran onrustig was. Via Mallorca verhuisde ik op mijn negentiende naar Nederland om hier te studeren. Ik heb me overal altijd makkelijk kunnen aanpassen, maar tegelijk blijf ik dicht bij mezelf, dat is iets wat ik mijn dochters ook probeer te leren.

Tradities vind ik heel belangrijk om door te geven, ze zijn een deel van mij en dus ook van mijn kinderen. Ieder jaar vieren we samen Iraans nieuwjaar, dat start aan het begin van de lente. Op de laatste dinsdag van het Iraanse jaar springen we samen over vuur – in ons geval over brandende kaarsen. Dit ritueel, Chaharshanbe Soori, staat symbool voor het wegwerpen van alle lichamelijke en geestelijke ballast. De vlammen geven je er liefde, kracht en gezondheid voor terug.

Mijn dochters weten dat ik altijd voor ze klaar zal staan, daarin heb ik ze ook wat verwend. Ze maken me weleens wakker om op een doordeweekse avond een ijsje te gaan halen bij de McDrive een paar kilometer verderop, in hun badjas, meezingend en wild dansend op hun favoriete muziek. Ik geniet er enorm van om plezier met ze te kunnen maken.

Sinds haar geboorte heeft Luna een medische conditie waarvoor we veel tijd hebben doorgebracht in een ziekenhuis in Amerika. Soms waren we daar wel drie maanden voor speciale behandelingen. Ik was altijd bij haar, waardoor we samen een diepe band hebben ontwikkeld; we kunnen mooie gesprekken voeren.

Luna kan heel goed bij haar gevoel, ze is er altijd voor iedereen. Naast lief en behulpzaam is ze ook heel assertief en stoer. Als klein meisje droeg ze alleen jongenskleding. Pas sinds een jaar toont ze ook interesse voor meer meisjesachtige dingen, zoals make-up. Ze heeft ook altijd een enorm sterke wil gehad. Toen ik haar op haar vijfde naar balletles bracht, weigerde ze een roze tutu aan te trekken. Tijdens de les wees ze met haar vingertje naar de balletlerares en zei ze: ‘Ik ga op voetbal!’

Haar balletcarrière duurde exact één dag, daarna ging ze inderdaad op voetbal. Al tien jaar speelt ze in hetzelfde meidenteam, op mid-midpositie. Inmiddels is ze ook assistent trainer van de MO 13-1 en volgend jaar mag ze haar eigen team gaan trainen. Ze is heel goed in het meenemen van de meisjes, die echt met haar weglopen, dat vind ik heel mooi om te zien.”

Luna Berten (15)

“Mama is er altijd voor mijn zus Jasmine en mij, ze is heel zorgzaam. We lijken wel op elkaar, we zijn allebei heel open en zonder oordeel, en we laten tegelijk niet over ons heen lopen. ‘Hezbollah’ noemen we haar thuis ook wel plagend. Mama vindt iets of iemand wél of niet leuk, er is geen middenweg. Ze is nogal kieskeurig, ik ben daarin wel wat soepeler. Een keer hielp ik mee met het dekken van de tafel, de ‘Haft Sin’ voor het Iraans nieuwjaar, en toen werd ze boos omdat ik het te slordig deed. Ik vroeg haar of een kreukel in het kleed nu écht het einde van de wereld is, toen moest ze toegeven dat dit niet zo is. Ze zegt dat ze daar nog weleens aan denkt, als ze wat te perfectionistisch is.

Mama is heel goed in dingen organiseren en het leven vieren. Als we een tand wisselden, was dat al reden voor een feestje. In het eerste jaar van ons leven vierde ze iedere maand met een taart. En tijdens de jaarlijkse Sinterklaasintocht nodigde ze de hele buurt uit, dan zaten er zo vijftig mensen bij ons thuis zuurkool te eten. Op de basisschool mochten mijn zus en ik altijd een dag per jaar spijbelen van school om iets leuks met haar te doen. Ik wilde dan naar Nemo en daarna dimsummen op de Chinese boot. Het zijn mooie herinneringen die ik altijd zal blijven koesteren.

Zelfs van onze reizen naar het ziekenhuis in Baltimore wist mama iets leuks te maken. Tussen de behandelingen en operaties door – waarover ik alleen spreek met mensen die me goed kennen – wandelden we door de stad, aten we een broodje of gingen we naar Starbucks. Ik kan heel open praten met mama, maar je kunt ook veel lol met haar maken.

Ik ben half Iraans, maar ik voel me vooral Nederlands. Springen over kaarsvuur went nooit helemaal, haha. Tot ons vierde jaar sprak mama Perzisch met ons, maar daarna gingen we over op het Nederlands. Nu ben ik denk ik te oud om nog vloeiend Perzisch te leren spreken, ik ken alleen wat kooswoordjes, zoals ‘eshghe madar’, wat ‘liefde van mama’ betekent. Of Lang zal ze leven, want dat wordt bij onze verjaardagen eerst in het Perzisch gezongen. Ik zou nog wel graag Iraans willen leren koken. Ik vind mama’s gerechten, altijd met rijst, heel lekker en ik hoop de recepten later weer te kunnen doorgeven aan mijn kinderen.”

Nazanin Bigdeli (55), New Beginnings-coach
Jasmine Berten (17), 4 havo
Luna Berten (15), 3 havo

Ze wonen in een koophuis in Bussum.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden