Plus

Musical Watskeburt?! is meesterlijk en melig, maar ook infantiel

Watskeburt?! - de musical van De Jeugd van Tegenwoordig is soms weinigzeggend, maar er valt toch veel te lachen.

Beeld Raymond van Olphen

'We moeten naar een pomp." Met die woorden, lijzig uitgesproken in een voortsukkelend spelersbusje waar een dringende behoefte heerst aan snoep, begint en eindigt Watskeburt?! - de musical van De Jeugd van Tegenwoordig.

Daartussen ontrolt zich een krankzinnig sprookje in de vorm van een al even krankzinnige queeste naar de verdwenen producer van de groep. Ontvoerd tijdens een gewelddadige overval op datzelfde busje. Of kwam die knal waarmee het ding uit elkaar vloog toch door een heel grote verkeersdrempel?

Melig, taalspelig en af en toe subliem geestig, dat is de muziektheatervoorstelling van, over en met de beroemde Amsterdamse hiphop­helden. Dat 'met' werd al breed uit­gemeten in de media en moet je ruim zien: Faberyayo, Willie Wartaal, Vjèze Fur en Bas Bron zaten tijdens de première in De Meervaart dinsdagavond wel in de zaal, op het toneel kwamen ze alleen voor het slotapplaus.

In de voorstelling worden ze vertolkt door poppen van Jonathan Saville, het brein achter de Spitting image-­poppen en het Duracellkonijn.

Noordpool
Met die poppen zit het dan ook goed: getooid met typerende baardjes, kapsels en doorgetrokken wenkbrauwen staren ze lijp grijnzend de zaal in. Ze worden bespeeld door acteurs die ze bijna ongemerkt aan elkaar doorgegeven.

Meerdere stemmen per pop dus, maar dat stoort niet. Alle spelers hebben de karakters zo goed in de vingers dat je vergeet wie ze in handen heeft. Weerbarstiger is het verhaal, door De Jeugd zelf verzonnen. Is dit camp of gewoon flauw?

Het lijntje van de zoektocht naar producer Bas Bron is in elk geval te dun om een voorstelling van bijna twee uur te dragen. Na de meesterlijke beginscène met onnavolgbaar komisch gekibbel over een optreden eerder die avond - 'de evaluatie' aldus Wartaal - verzandt het stuk in infantiele vondsten.

Running gags
Eén daarvan is het personage koning AuSchurk, vet gespeeld door operazanger Henk Poort, die zijn eigen hit wil en daarvoor Bron nodig heeft. Via allerlei 'arelaxte fok-upshit' belanden de overige bandleden in Spanje, op de Noordpool en op de maan voor ze hun kompaan kunnen bevrijden. Weinigzeggende scènes levert het op.

Dat er toch veel te lachen valt, komt door de sterke running gags (waaronder een hilarische reeks interviews), de gestoorde bijfiguren (een dennenboom met een identiteitsdingetje en een nukkige pinguïn) en de dialogen in dat prettig anarchistische De Jeugdtaaltje.

Gedurfd
Aan regisseur Peter van de Witte de lastige taak van dat alles chocola te maken. Daarin slaagt hij - met dank aan de fris gearrangeerde hiphop­hits, maar vooral ook dankzij de acteurs. Zij spelen de absurde situaties met een ernst die de humor vol doet binnenkomen.

Speciale vermelding verdienen Cripta Scheepers en Anna Keuning voor hun schitterende dictie en timing. Lof ook voor Bos Theater Producties en coproducent Eric Holman die met deze onalledaagse productie een misschien niet honderd procent geslaagde, maar wel zeer gedurfde gooi doen naar een jong en nieuw theaterpubliek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden