Recensie

Musical 'Sonneveld' doet ons verlangen naar simpeler tijden (****)

De vernieuwde versie van de muscial 'Sonneveld' in DeLaMar laat de levenslange zoektocht van een behoorlijk ongelukkige Wim Sonneveld zien.

Sandra Jonkman, Bill van Dijk, Mariska van Kolck, Tony Neef, Freek Bartels en Wieneke Remmers (vlnr). Beeld Bas Czerwinski/ANP/Kippa

'Het volk kan weer gerust gaan slapen,' zegt Wim Sonneveld (Tony Neef) met enige zelfspot. Hij heeft Henk van der Meijden zojuist telefonisch laten weten dat het prima met hem gaat. De 56-jarige cabaretier zit zelfs vol plannen voor de toekomst. De meeste toeschouwers zullen beter weten. Op de ochtend dat dit optimistische verhaal in De Telegraaf stond, 8 maart 1974, overleed hij alsnog. Een tweede hartaanval werd de eerste van De Grote Drie van die tijd - Wim Sonneveld, Wim Kan en Toon Hermans - fataal.

Sonneveld speelt zich af in de schemertijd tussen zijn ziekenhuisopname en uiteindelijke dood, een schemertijd waarin zijn levensloop wordt geschetst aan de hand van zijn beroemdste liedjes.

Nieuwe gezichten
Dit is een vernieuwde versie van de musical die vorig seizoen door Nederland toerde. Mariska van Kolck keert terug als Conny Stuart; voor vers bloed in de cast zorgen Bill van Dijk als Sonnevelds eerste liefde Huub Janssen, en Freek Bartels als zijn latere vlam Friso Wiegersma. Ook zijn enkele scènes toegevoegd over de relatie tussen Sonneveld en het DeLaMar Theater, al zijn dat niet direct de meest aansprekende stukken.

De voorstelling kan die ballast gelukkig gemakkelijk dragen. Het decor, dat slechts bestaat uit bewegende panelen, gordijnen en licht, is erg chic en de mysterieuze 'liftster', gespeeld door de ontwapenende Cindy Bell, voorkomt dat het een te rechtlijnige biografie wordt.

Hoewel sommige liedjes wat context ontberen, zijn er ook een paar waarin leven en werk schitterend samenvallen. 'Dat wij verschillen van elkaar' is het magnifieke hoogtepunt, waarmee de moeizame driehoeksverhouding tussen Sonneveld en zijn twee partners kraakhelder wordt geduid. Even aangrijpend als zijn worsteling met zijn homoseksualiteit is de ontboezeming dat hij de grote liefde nooit heeft gevonden. Zowel Huub als Friso waren 'compromissen'.

Kotsend in de coulisse
Meer dan een overzicht van zijn oeuvre is deze musical dan ook de levenslange zoektocht van een behoorlijk ongelukkig mens. Tony Neef is de gedroomde Wim Sonneveld: lyrisch, beminnelijk, vilein en chronisch on­zeker. Lachend heeft hij het over 'een monster' waarmee hij avond aan avond in een kooi moet vechten. Dat monster is zijn publiek. De pers. Een leven lang stond hij kotsend in de coulissen, steeds vaker strijdend tegen de tijdgeest waarin men om meningen begon te schreeuwen, terwijl hij, Wimpie Sonneveld uit Utrecht, vooral materiaal van anderen bracht en zichzelf helemaal niet zag als cabaretier, maar als amuseur. Man, wat ontroerend.

Als 'Het dorp' zich uiteindelijk aandient, besef je dat dit een verhaal over voortdurende verandering is. De tijd waarin die klassieker voor het eerst nostalgisch stemde, is immers zelf allang geschiedenis. Wie anno 2015 naar 'Het dorp' luistert, heeft die hele raadhuis met die pomp ervoor nooit gezien. De melancholie is verschoven. We verlangen niet meer naar de tijd van het dorp, maar naar de tijd waarin Wim Sonneveld over het dorp zong: wat was het leven simpel.

Musical Wim Sonneveld

Ons oordeel: ★★★★☆
Regie: Eddy Habbema
Met: Tony Neef, Cindy Bell, Mariska van Kolck, Freek Bartels, Bill van Dijk, Sandra Jonkman
Gezien: 8 februari
Waar: DeLaMar
Te zien: Tot en met eind april aldaar
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden