Défano Holwijn: ‘Het is soms zwaar om bepaalde onderwerpen aan te halen, maar iemand moet het doen.’

PlusInterview

Multitalent Défano Holwijn: ‘Ik maakte mezelf wijs dat anderen het zwaarder hadden’

Défano Holwijn: ‘Het is soms zwaar om bepaalde onderwerpen aan te halen, maar iemand moet het doen.’Beeld Ruud Janssen

Presentator, rapper en acteur Défano Holwijn (28) is een succes online. Zijn Instagramshow FC Avondklok helpt duizenden volgers de saaie lockdownuren door. Hij legt graag de vinger op de zere plek. ‘Iemand moet het doen.’

Als Défano Holwijn meer tijd had gehad, had hij Wopke Hoekstra in De vooravond graag verteld waarom het ver­velend is als iemand je naam verkeerd ­uitspreekt. Hoekstra had hem Stefano genoemd. “Défano, maar maakt niet uit,” reageerde Holwijn, waarna hij verderging. Een week eerder ging het in RTL Nieuws ook al mis, toen hij werd aangekondigd als Delano. Toeval? Holwijn weet zeker van niet.

“Het is een vorm van microagressie waar veel mensen van kleur mee te maken hebben. Ik snap dat er mensen zijn die denken: ach joh, het is toch niet erg als iemand zich een keer verspreekt? Maar het is niet één keer, het gebeurde bij mij twee keer in een week. Een naam als Xander de Buisonjé wordt nooit verkeerd uitgesproken, terwijl Défano Holwijn ook niet echt ingewikkeld is.”

Dikke huid, anders lig je eruit – een ­uitspraak die Holwijn meekreeg van zijn moeder. “Ze heeft me geleerd dat er veel op mijn pad kan komen, maar dat je altijd door moet. Niet dat je iets niet erg mag vinden of nergens van mag balen, maar je leven kan niet stoppen.”

Holwijn woont om de hoek van zijn ouderlijk huis, in de Amsterdamse wijk Ganzenhoef, waar hij opgroeide in een gezin met moeder, stiefvader, twee oudere zussen en een jonger broertje. “Ik was heel trots toen ik een eigen huis kocht, omdat ik wist dat dat in Amsterdam niet voor iedereen is weggelegd. Ik heb altijd gezegd dat ik niet wilde huren, dus tot ik dit kocht heb ik thuis gewoond. Daar kreeg ik vaak vragen over, maar ik heb geduldig gewacht tot ik zelf iets kon kopen.”

Holwijn is een multitalent. Presentator, muzikant, acteur. Hij presenteert zijn eigen liveshow FC Avondklok op Instagram en bracht deze maand zijn nieuwe single Zware Chain uit. Eerder was hij verslag­gever bij RTL Late Night en had hij rollen in Nederlandse films 100% Coco en Misfit. In 2015 maakte hij de succesvolle quiz Wat weet jij?! op zijn eigen YouTubekanaal.

Heeft hij soms moeite met keuzes maken? “Zeker, maar al deze dingen geven mij energie, het zijn allemaal triggers. Mijn voorbeeld is Kevin Hart, die doet ook van alles. Misschien word ik inderdaad beter in iets als ik me focus, maar ik heb nu nog niet het gevoel dat dat echt nodig is.”

Met FC Avondklok, een mix tussen een talkshow en een open podium op Instagram, heeft Holwijn een groot succes te pakken. Hij bedacht de show vlak voor de invoering van de avondklok en had daarmee direct een geschikte naam. Holwijn host de show, die hij met alleen een iPhone op een statief maakt, helemaal zelf.

Een draaiboek of plan is er niet en iedereen kan zich op het open podium melden om te zingen, dansen of kletsen. Meerdere bekende voetballers, onder wie Hakim Ziyech en Memphis Depay, politici en andere bekende Nederlanders zijn al aangeschoven. De show trekt duizenden, soms zelfs tienduizenden kijkers. Slaat Holwijn een avondje over, dan stroomt zijn inbox vol met wanhopige berichten van jongeren die vragen hoe ze dan hun avond moeten doorkomen.

Wat maakt FC Avondklok zo leuk om naar te kijken?

“De onvoorspelbaarheid. Er kan echt van alles gebeuren. De een wil zingen, de ander dansen of een gedicht voordragen. Maar er zijn ook gesprekken over mentale gezondheid of Temptation Island. Ieder moment kan de jackpot vallen, dus je blijft kijken om zeker te weten dat je niks mist. Het zorgt in de deze dagen, waarin weinig te doen is, voor entertainment.”

Hoe heb je die voetballers gestrikt?

“Voetballers vertelden erover aan elkaar, zo is het gaan rollen. Ik denk dat ze het leuk vinden omdat ik hun taal spreek. Welke taal dat is? Een authentieke taal. Ik weet dat ze zich bij andere televisie­programma’s soms in de hoek gedreven voelen, of dat ze verkeerd worden neer­gezet. Ik weet meer over waar ze vandaan komen, hoe ze in elkaar steken. Ze weten dat ik real ben. Ik vraag niet naar hun vriendin om de headlines te halen.”

Een paar weken geleden nodigde je de 22-jarige Soufiane Elazizi uit, een terminaal zieke jongen uit Breda die geld wil inzamelen voor andere zieke mensen. Zijn optreden leverde meer dan anderhalve ton op.

“Ik kan het nog steeds niet geloven, zo bijzonder. Souf zat een paar dagen daarvoor in het tv-programma Je zal het maar hebben. Hij stuurde me een berichtje of hij in mijn show mocht komen. Daar heeft hij verteld over zijn ziekte en dat hij geld probeert op te halen om anderen te kunnen laten lachen nadat hij is overleden. Toen de show begon stond de teller op 10.000 euro, zijn doel was 50.000 euro. Dat leek me wel veel, maar ik dacht: laten we kijken hoever we kunnen komen. Iedere minuut dat ik de pagina refreshte, kwam er duizend euro bij. Echt gek gewoon.”

‘Mensen zien mij altijd als een positief persoon. Dat ben ik ook, maar dat komt doordat ik de rest niet voel.’ Beeld Ruud Janssen
‘Mensen zien mij altijd als een positief persoon. Dat ben ik ook, maar dat komt doordat ik de rest niet voel.’Beeld Ruud Janssen

Het is niet alleen maar gezellig in de show. Laatst moest je de mogelijkheid tot reageren uitzetten omdat er racistische opmerkingen werden gemaakt.

“Er was een filmpje rondgegaan van een gesprek op Clubhouse waarin mensen uit de islamitische gemeenschap zwarte mensen beledigden. De donkere imam Mohamed Abdulahi werd ook belachelijk gemaakt. Ik heb hem toen uitgenodigd om daarover te praten in FC Avondklok. De reacties waren zo heftig dat andere mensen vroegen om ze uit te zetten. Ze wilden gewoon het gesprek volgen zonder al die lelijke dingen te moeten lezen. Het was een mooi gesprek en ik denk voor veel mensen ook confronterend. De vinger werd op de zere plek gelegd.”

Waar ging het over?

“Over anti-zwartheid binnen moslim­gemeenschappen. Daar werden veel mensen door geraakt. Ze dachten dat we het over de islam hadden, maar dat was niet zo. Het is meer een cultureel probleem. De leer is perfect, maar de moslim niet. Ik kreeg achteraf veel berichten van mensen die bevestigden dat anti-zwartracisme een probleem is binnen de islamitische gemeenschap en het herkenden vanuit hun eigen families of omgeving. Ze waren blij dat ik het een podium gaf. Het is soms zwaar om bepaalde onderwerpen aan te halen, maar iemand moet het doen. Ik vind het niet erg om dat op me te nemen.”

Er werden pogingen gedaan je account te laten blokkeren en er werd een foto van je moeder verspreid in Telegramgroepen. Je lijkt er niet mee te zitten.

“Nee, ik ben niet bang. Ik heb een platform en ik kan er gebruik van maken, dus dat doe ik ook. Ik weet dat er meer mensen zijn die er iets aan hebben dan mensen die er boos over zijn. Als ik dan honderd haatreacties moet krijgen, dan is dat maar zo. In dit geval was ik ook meer bezig met hoe het met mijn moeder ging. Die is er gelukkig oké onder. Ze heeft me altijd gezegd: hoe bekender je wordt en hoe meer je je over dit soort onderwerpen uitlaat, hoe meer je over je heen krijgt. Ze vindt het mooi dat ik die positie wil innemen. Dat geeft mij alleen maar meer motivatie.”

Het moet heel naar zijn als er foto’s van je moeder worden gedeeld met allerlei vervelende boodschappen. Maakt dat je niet boos?

“Niet echt. Ik vind het wel jammer, maar het maakt me niet boos. Dat ko­mt ook omdat ik emotioneel verdoofd ben. Daar loop ik voor bij een psycholoog.”

Emotioneel verdoofd?

“Mensen zien mij altijd als een positief persoon. Dat ben ik ook, maar dat komt doordat ik de rest niet voel. Het gevoel zit wel ergens, maar dat heb ik onderweg als kind uitgezet. Het is lastig om dat nu zomaar aan te zetten. Als zoiets gebeurt met mijn moeder of mij, dan komt dat niet echt binnen. Ik vergelijk het altijd met een kraan die verstopt zit. Het water vloeit wel, maar het komt er niet uit. Het druppelt alleen een beetje. Ik kan nooit zeggen wat ik leuk of lekker vind en ik ben niet heel blij of heel verdrietig over dingen.”

Wanneer is dit begonnen?

“Mijn jeugd was best wel ingewikkeld. Mijn stiefvader had last van psychoses, dat trok een zware wissel op het gezin. Hij kwam uit het leger en was agressief. Ik was altijd bang dat hij mijn moeder wat aan zou doen. Ik sliep met één oog open. Mijn moeder was ook nog manisch-depressief en we hadden het financieel niet breed. Rond mijn 12de heb ik een beschermingsmechanisme ontwikkeld; ik heb mezelf aangeleerd dat ik er niks aan had om verdrietig te zijn over mijn thuissituatie. Mijn school en leven gingen door, dus ik moest een manier vinden om de woorden van mijn stiefvader me niet te laten raken. Ik maakte mezelf altijd wijs dat anderen het zwaarder hadden. Daardoor ben ik het zicht op de realiteit verloren.”

Wanneer besloot je naar de psycholoog te gaan?

“Een jaar of twee geleden. Er ging geen gebeurtenis aan vooraf, maar ik wilde echt wat met die vlakke emoties doen. Ik kon me niet inleven in de emoties en gevoelens van anderen. Ik kon bijvoorbeeld heel makkelijk tegen een vriend of vriendin zeggen dat ik het net zo prima vond als ze uit mijn leven zouden verdwijnen als dat we bevriend zouden blijven. Dat is naar om te horen als je om iemand geeft, maar ik voel het echt zo. Het maakt mij niet uit als iemand zoiets tegen me zegt, dus waarom kan ik het niet tegen een ander zeggen? De psycholoog heeft mij geleerd dat het leven niet zo in elkaar steekt.”

Je vertelde een jaar geleden voor het eerst over je moeilijke jeugd in een interview met youtuber Robbert Rodenburg. Hoe voelde het om hardop uit te spreken dat je leven helemaal niet zo rooskleurig was?

“Heel chill. Vanaf dat moment kon ik mijn waarheid gaan leven. Ik was eerst wel bang wat mijn moeder en stiefvader ervan zouden vinden. Ik dacht altijd dat ik ze zwart zou maken als ik erover zou praten. Ik wil ook niet dat mensen denken dat ze niks voor me hebben gedaan en dat alles kut was. Ik heb er bij de psycholoog met mijn moeder, zussen en broertje over gepraat over hoe het voor ons was. Dat hadden we eigenlijk nooit gedaan. Mijn zussen zijn tien jaar ouder, die hebben nog veel meer meegemaakt. Dat was een heel mooi en open gesprek, en toen twee dagen daarna had ik dat interview. De eerste vraag was meteen: hoe was je gezin? Toen was ik tien seconden stil, maar toen heb ik het toch verteld. Ik was daar heel blij mee. Nu kan ik er vrijuit over praten.”

Jeugdfoto van Défano Holwijn. Beeld
Jeugdfoto van Défano Holwijn.

In een podcastinterview zei je dat je bang bent voor het moment dat je vader wordt.

“Iedereen om me heen die kinderen heeft, vertelt me hoe geweldig en fantastisch dat is. Ik had een doemscenario in mijn hoofd dat als ik kinderen krijg, ik na een maandje denk: best, ik heb het wel weer gezien. Ik heb er ook vaak over nagedacht dat een kind misschien juist wel alle gevoel in mij kan unlocken, maar dat wil ik liever niet afwachten. Ik wil het liever zelf ontwikkelen voordat ik een kind heb.”

Voel je inmiddels al meer?

“Ik kan niet zeggen dat ik meer emoties voel, maar wel dat ik mezelf beter snap en daardoor beter kan handelen, ook naar anderen toe. Bij FC Avondklok merk ik dat ik minder vlak ben. Bij Souf moest ik huilen. Dat was voor mij een heel speciaal moment omdat ik nooit huil. Ik was zo blij. Ik dacht: yes, het zit er dus toch in. Ik ben Souf daar dankbaar voor.”

Ondanks de moeilijke situatie thuis deed je het goed op school. Je ging naar het Hervormd Lyceum Zuid. Waarom daar?

“Ik wilde niet in mijn eigen buurt naar school, want ik was bang dat ik zou worden afgeleid omdat ik iedereen kende. Mijn zussen zaten op het Amsterdams Lyceum, dus ik ging ook naar open dagen in Zuid. De rondleiding was prima en het was niet in mijn eigen buurt, dus ik dacht: hier kan ik wel iets mee.”

Veel ouders uit Zuidoost willen dat hun kinderen in andere, rijkere buurten naar school gaan omdat ze denken dat dat beter is. Gold dat voor jou ook?

“Ja. Ik had het idee dat een vwo-diploma van het Hervormd Lyceum Zuid meer waard was, omdat de school hoog stond aange­schreven.”

Na twee jaar ging je alsnog naar een scholengemeenschap in Zuidoost. Waarom?

“Het Hervormd Lyceum Zuid was een hele andere wereld. In Zuidoost wonen mensen van verschillende afkomsten en culturen, het HLZ was bijna volledig wit. Er zaten misschien vier donkere mensen op, ik voelde me echt een vreemde eend. Ik zag Vespa’s, en klasgenoten hadden in de brugklas al tassen van Louis Vuitton. Het was een cultuurshock. Ik heb nooit aan de bel getrokken dat ik het lastig had, dat ik moest wennen. Thuis praatte ik er ook niet over dat ik het zwaar had op school.”

Dat klinkt best eenzaam.

“Is het ook. Ik heb me nooit echt eenzaam gevoeld, maar als ik het mezelf zo hoor vertellen was het wel een eenzame wereld, ja.”

Veel vwo-kinderen dromen van een ­carrière als dokter of advocaat. Waar droomde jij van?

“Ik wist eigenlijk al van jongs af aan dat ik wilde presenteren. Dat is altijd mijn plan A geweest, ik had geen plan B. Toen sociale media opkwamen, merkte ik dat ik mezelf bekend kon maken zonder hulp van buitenaf. Ik begon met grappige filmpjes op Hyves over herkenbare onderwerpen zoals Blackberry’s of gekleurde veters. Dat liep als een speer.”

Je hebt een blauwe maandag op de School voor Journalistiek in Utrecht gezeten.

“Ik wilde heel graag presenteren. In het eerste halfjaar op die opleiding kwam ik erachter dat ik daar vooral veel leerde over redactiewerk. Met zo’n diploma kun je niet naar RTL of de NPO stappen en zeggen dat je wilt presenteren. Ik had toen al 100.000 volgers op Facebook en 40.000 abonnees op YouTube. Mijn klasgenoten vroegen zich ook af waarom ik die opleiding nog wilde doen. Toen ben ik gestopt om me op mijn eigen projecten te focussen.”

Welke presentatoren waren jouw rolmodellen?

“Ik heb niet echt naar mensen gekeken dat ik dacht: om deze persoon wil ik gaan presenteren. Maar ik keek natuurlijk wel naar mensen die op mij leken, zwarte voorbeelden. Humberto Tan zag ik al lang op tv, dat vond ik heel mooi.”

In je nieuwste video op 101Barz rap je: ‘Kijk naar de media, zeg me wat je ziet, zie je realiteit of zie je illusie, spreek me er vaak over uit want het doet me verdriet.’ Wat doet je verdriet?

“Bepaalde dingen die ik zie of hoor op televisie doen pijn. Een voorbeeld: in een talkshow werd over kroeshaar gepraat met alleen maar witte mensen aan tafel. Er werd lacherig over gedaan dat het onhandelbaar haar was. Niemand aan tafel kan het corrigeren en zeggen dat je daar niet om moet lachen. Op zulke momenten denk ik: daar moeten we beter mee omgaan.”

Hoe doen we dat?

“Institutioneel racisme moet worden bestreden. Het is belangrijk dat daar stappen in worden gezet. Er moeten meer mensen van kleur op bepaalde posities komen om het daarover te hebben. Als het aan mijn talkshowtafel over kroeshaar was gegaan, zou er op een heel andere manier over worden gesproken. Er moeten meer verschillende groepen mensen worden gerepresenteerd aan die tafels.”

‘Wat ik soms denk is dat men banger is om fouten te maken met iemand als ik, een donkere man, dan met een witte man.’ Beeld Ruud Janssen
‘Wat ik soms denk is dat men banger is om fouten te maken met iemand als ik, een donkere man, dan met een witte man.’Beeld Ruud Janssen

Presenteren op tv is de Champions League, zei je eens. Zie je dat nog steeds zo?

“Ja en nee. Tv voelt nog steeds als het hoogst haalbare. Je hebt daar nog steeds de grootste budgetten, veel groter dan voor YouTube. Een miljoen voor een tv-productie is geen gek bedrag, maar voor YouTube is het ondenkbaar. Met zoveel geld kun je de gekste dingen maken. Aan de andere kant ben ik me ook steeds meer gaan beseffen dat ik mijn eigen tafel kan regelen als ik die niet op tv krijg. Dan doe ik het wel op YouTube of Instagram. Zo is FC Avondklok ook begonnen.”

Kijkt jouw doelgroep nog wel televisie?

“Niet echt, denk ik. Daarom zou ik het juist wel een mooie uitdaging vinden. Soms zeggen ze wel: Fano, je moet echt je eigen tv-show. Maar als ik dan vraag of ze gaan kijken, is het antwoord nee. Lineaire televisie is echt lastig als je moet concurreren tegen Netflix en Videoland. Dat je op een bepaalde tijd moet kijken, is niet aantrekkelijk voor de jonge doelgroep.”

Je was een tijdje verslaggever voor het RTL Late Night van Humberto Tan en hebt wat kleinere presentatieklussen gedaan, maar tot je grote doorbraak is het nog niet gekomen. Waar ligt dat dan aan?

“Ik denk meerdere factoren. Ik heb veel afgeslagen, omdat ik naar mijn mening niet op waarde word geschat.”

In welk opzicht?

“Ik ben weleens uitgenodigd voor een eigen programma. Ik zou er vijftig euro per dag voor krijgen. Dan heb ik niet het gevoel dat ik op waarde word geschat. Ik vraag heus geen duizenden euro’s per dag, maar dit was eigenlijk niet meer dan een onkostenvergoeding. Vorig jaar kreeg ik voor een programma eindelijk het bedrag geboden dat ik drie jaar geleden vroeg. Maar ja, ik ben nu zelf ook weer verder. Televisie is een mooie bonus en ik wil het nog steeds, maar mocht het niet gebeuren, dan zit ik prima waar ik zit.”

Toch zijn veel youtubers inmiddels overgestapt naar de televisie. Word jij weleens gebeld door de grote tv-bazen?

“Ik heb weleens kennismakings­gesprekken gehad bij programma’s en ­zenders.”

Wat maakt jou een goede presentator?

“Ik vind mezelf scherp en kan in veel ­situaties uit de voeten. Je kunt me voor zwaardere onderwerpen inzetten, maar ook lichtere onderwerpen. Ik zou Temptation Island kunnen presenteren, maar ook Lotto Weekend Miljonairs.”

Denk je dat ze in Hilversum de kracht en grootte van sociale media onderschatten? Jij hebt meer dan 300.000 volgers.

“Ik heb 377.000 volgers.”

Dat gaat hard. Maar waarom heb je nog geen programma terwijl je zo populair bent?

“Lastig, lastig. Dat zou je wel denken misschien, ja.”

Om de vraag dan toch maar te stellen: heeft het met je kleur te maken?

“Ik denk dat het zeker meespeelt. Wat ik soms denk is dat men – hoe zal ik het zeggen – banger is om fouten te maken met iemand als ik, een donkere man, dan met een witte man. Mocht het misgaan, dat het gewoon… Ik weet niet eens hoe ik het moet verwoorden. Ze kiezen voor de makkelijke weg en de makkelijke weg is een witte man. Makkelijker dan een ­donkere man. Ook als je naar de redacties kijkt: de meeste zijn bijna helemaal wit. Niet omdat er niet genoeg talent is onder mensen met een migratieachtergrond, maar omdat mensen liever de simpele weg kiezen.”

Hoe gaat dat veranderen?

“Alles moet van bovenaf komen. Ik spreek vaak programmamakers die zeggen dat er dingen moeten veranderen, dat het systeem op de kop moet. Maar het moet van hogerhand komen. Of mensen zoals ik moeten onze eigen dingen starten, zoals nu gebeurt met Omroep Zwart. Dat is heel divers en wil iedereen een platform geven. Zulke dingen zijn nodig voor verandering.”

Wordt Omroep Zwart jouw route naar Hilversum?

“Misschien wel. Als ze toffe dingen gaan doen en ik kan daar onderdeel van zijn, dan ben ik daar zeker down voor.”

Défano Holwijn

15 augustus 1992, Amsterdam

2003-2008 Hervormd Lyceum Zuid, ­Scholengemeenschap Reigersbos
2012 Best bekeken Nederlandse vlogger op videoplatform Keek
2013 School voor de Journalistiek
2015 Kennisquiz op YouTube Wat weet jij?!
2017-2018 Verslaggever RTL Late Night
2017 Journalistieke aanmoedigingsprijs AD
2017 Filmrol Misfit en 100% Coco
2018 Onlinetalkshow Convo
2019 Filmrollen Misfit 2 en F*ck de Liefde
2019 Jurylid All Together Now
2019 Teamleider Britt’s beestenbende
2021 FC Avondklok op Instagram
2021 Nieuwe single Zware Chain

Défano Holwijn is single en woont in Ganzenhoef, Amsterdam.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden