Suus Kuivenhoven en zoon Bart Klopper.

PlusOuder & kind

Moeder Suus Kuivenhoven over haar zoon: ‘Niets is leuker dan met Bart door de stad lopen’

Suus Kuivenhoven en zoon Bart Klopper.Beeld Harmen de Jong

Suus Kuivenhoven had al vroeg door dat zoon Bart iets met zijn handen moest doen. Volgens hem is ze nog dezelfde moeder als twintig jaar geleden. ‘Het lukte haar om vijftig pubers in bedwang te houden.’

Xandra van Gelder

Suus Kuivenhoven (75)

“Bart heeft een fantastisch huis waar hij zijn eigen rariteitenkabinet heeft gecreëerd. Hij heeft veel verstand van antiek en loopt allerlei veilingen af. Marktplaats is echt zijn ding, hij heeft het geduld om pas toe te slaan als de prijs laag is.”

“Van jongs af aan is Bart heel handig. Ik heb altijd het idee gehad dat hij iets met zijn handen moest doen. Aan het eind van zijn schooltijd zijn we eerst naar de Bosbouwschool geweest, maar dat vond hij niets. De meubelmakersvakschool in Amsterdam bleek zijn plek. Ik heb nog altijd een doos die hij op school maakte, met een deksel die hij heeft ingelegd met een patroon van oude zwart-witte pianotoetsen. Het is echt een pronkstuk.”

“Na een tijdje als meubelrestaurator te hebben gewerkt, kwam hij terecht bij een werf in het centrum. Er is niets leuker dan met Bart door de stad lopen, hij kent allemaal bootjes plus de mensen die erbij horen.”

“Als kind was Bart gefascineerd door de Tweede Wereldoorlog. Hij had een metaaldetector en zocht met een vriendje naar spullen uit de oorlog. Bart verzekerde me dat hij voorzichtig was. Hij zal heus wel dingen hebben gedaan waar ik niets van wist, dat geldt ook voor zijn zussen Heleen en Marije. Ik heb mijn kinderen altijd vertrouwd en veel ruimte gegeven.”

“Vroeger was ik een muts. Als keurig meisje deed ik wat van mij verwacht werd: verloven, trouwen en kinderen krijgen. Ook door mijn kinderen ben ik al snel steviger geworden en me meer gaan ontplooien. Naarmate ik groeide, begon mijn huwelijk barsten te vertonen. We zijn gescheiden toen Bart elf was. Joost is altijd in hun leven gebleven.”

“Om geld te verdienen ging ik werken als hoofd van de huishouding in het Bilderberghotel in Oosterbeek. De kinderen mochten daar in het zwembad zwemmen en kregen broodjes kroket van de kok. Bart zocht er vaak geld. Ik zie nog hoe hij met zijn handen in de banken van het hotel rommelde en inderdaad regelmatig munten vond.”

“Daarna werd ik directrice van een internaat in Zetten. Een fulltime baan, maar als de kinderen uit school kwamen, was ik er. En voor het slapengaan nam ik altijd nog even op de rand van hun bed de dag door.”

“In Bart zie ik mijn vader terug. Mijn vader hield ook van antiek, maar het is vooral Barts grote sociale vaardigheid die me aan mijn vader doet denken.”

“Ik ben een gelukkig mens. Ik heb een heerlijk gezin, ben gezond, werk, woon mooi en heb fijne vrienden.”

Bart Klopper (50)

“Mama heeft altijd hard gewerkt om voor ons te kunnen zorgen. Op haar 55ste is ze kunstgeschiedenis gaan studeren, iets wat ze echt leuk vond. Nu is ze master of arts. Geweldig. Na haar pensionering is ze in een boekwinkel gaan werken omdat ze dat zo leuk vindt. In haar vrije tijd repareert ze kleren, ze geniet als ze mensen blij kan maken door hun favoriete kledingstuk weer te herstellen.

Ze geeft niet om luxe. Mama is tevreden met haar vier kleinkinderen in een huisje op Schiermonnikoog. Als ze alleen is, gaat ze kamperen. Met een breiwerk en boeken binnen handbereik, is ze volmaakt gelukkig.

Na de scheiding werd ze directrice op een internaat. Het lukte haar om vijftig pubers in bedwang te houden. Ze is niet streng, maar heeft wel overwicht, je moet niet met haar spotten. Ze is direct, ze zegt altijd wat ze denkt.

Ik was de tweede jongen, verder waren er alleen meisjes in het gezin. Dat vond ik toen erg interessant. Ik kon het niet uitstaan als de meiden negatief deden over mijn moeder. Verbaal was ik niet zo sterk, maar als ze over haar eten klaagden, at ik voor twee, soms zelfs drie.

Met een vriend doorzocht ik vroeger met een metaaldetector het hele terrein van het internaat. Dat zat in een gigantische villa die in de oorlog eerst het hoofdkwartier was van de Duitsers en later van de Engelsen. We vonden vooral beschermkappen, ontstekingen en mortiergranaten. Nu zou ik het nooit meer doen, maar toen draaiden we die granaten onder water open omdat we dachten dat dat veilig was. Later haalden we de springstof eruit; die stopten we in tennisballen en lieten we ontploffen. Dat gaf enorme knallen.

Mama liet ons heel vrij. Ook al had ze een hele drukke baan, ze was er voor ons. In 1986 hebben we met zijn vieren gekampeerd in Zuid-Engeland. Ze liet ons van alles zien, van het geboortehuis van Churchill tot het National Forest. Voor haar 75ste verjaardag hebben we haar een reisje gegeven, om nog een keer met zijn vieren naar diezelfde streek te gaan.

Het is knap dat zij zag dat de dromerige jongen die ik ooit was op zijn plek zou zijn op een praktijkopleiding. Nadat ik een tijdje meubels had gerestaureerd, werkte ik 22 jaar op een werf in het Centrum. De werf is onlangs gesloten en nu ben ik op zoek naar een baan in de techniek.

Mama is nog altijd dezelfde stoere moeder die ze twintig jaar geleden was. Ik maak me nooit zorgen om haar.”

Suus Kuivenhoven (75), werkt in een boekwinkel en repareert kleding

Bart Klopper (50), zoekt een technische baan

Heleen Klopper (48), productontwerper

Marije Klopper (47), management Metis Montessori Lyceum

Joost Klopper (75), logopedist

Suus woont in een hofje in Centrum. Bart woont in een appartement in Oud-West.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden