PlusInterview

Moeder doodgeschoten Mickey Fudge: ‘Élke dag hing zijn dood in de lucht’

Tanja Samojlenko.Beeld © Jitske Schols

Mickey Fudge (31) maakte 6 februari een eind aan zijn door angststoornissen geteisterde leven. Hij deed alsof hij op agenten schoot bij De Nederlandsche Bank. Zij schoten hem dood. Moeder Tanja Samojlenko (66): ‘Ze hebben Mickey in feite geholpen.’

U woont op de Weteringschans. De Nederlandsche Bank is om de hoek. Loopt u daar nog langs?

“Ja… Ja, hoor. Dan denk ik er natuurlijk aan, maar ik denk er elke dag aan, dus in zoverre maakt het weinig uit.”

Die februaridag hadden Mickey en u, zoals u me eerder zei, nog ‘een stom spelletje gespeeld’. Daarna ging hij naar buiten. U heeft die dag vast duizend keer terug­gehaald. Hoe herinnert u zich die?

“Misschien had ik het kunnen voorvoelen. Hij had geregeld gezegd dat hij er een eind aan zou maken. Dat hij zich door de Marechaussee zou laten doodschieten bij De Nederlandsche Bank. Ze zouden wel schieten als ie daar met een neppistool aankwam, zei hij.”

“Aan de andere kant had hij dat soort uitspraken vaker gedaan. ‘Wat moet ik hier nog...’ Hij was die dag gewoon, maar hoe gewoon is gewoon bij Mickey? Diepe dalen, hoge bergen. Ik kon vreselijk met hem lachen. Vooral als hij Peter R. de Vries nadeed. Maar hij kon ook verschrikkelijk somber en angstig zijn. Zijn hele leven al. Dat laatste overheerste helaas.”

Hij gaat de deur uit. Neerslachtig, is dat de juiste term?

“Hij was altíjd neerslachtig. Als kleuter al. Hij speelde nooit mee, maar stond zo’n beetje in een hoekje. Hij was naar buiten gegaan en tien minuten later kwam het hele arsenaal hier voor de deur langs. Sirenes, galopperende paarden, ambulances, politie. De hele reut.”

U bent ook naar buiten gegaan.

“Ik moest het toch controleren. Dit was verdacht dicht in de buurt. Er stapte een jongen op eigen kracht op een brancard. Kennelijk die jongen die was geraakt door een verdwaalde kogel. Ik wist niet dat het allemaal was gebeurd aan de waterkant.”

“Thuis zag ik op de website van AT5 een gedeeltelijk geblurde foto waarop ik Mickeys schoenen herkende. Hij lag op zijn rug op de straat. Toen heb ik de politie maar gebeld om te zeggen dat het mijn zoon was die daar lag. Daar heeft ie nog een paar uur gelegen, in de regen…”

Dan kom je in een mallemolen.

“Ze stonden meteen op de stoep en ik moest mee naar een politiebureau in Noord. Hier thuis hebben ze alles overhoop gehaald. Voor zo ver het al niet overhoop lag, haha. Ik heb uitgelegd dat hij geen terrorist was, heb een karakterschets gegeven. Ze hebben me thuisgebracht.”

Daar zat u dan alleen, want uw echtgenoot was een jaar tevoren overleden.

“Hij was levensmoe. Het ging niet meer en hij was gestopt met eten en drinken. Precies in februari ook. Benieuwd wat er in februari weer komt. Ik heb nog twee katten, haha. Erg hè, sorry, een beetje relativeren maar.”

Er stak een mediastorm op, want iedereen wilde weten wie die doodgeschoten man was en hoe dit zat.

“Al die media, ja. Jij beschreef hem in mijn ogen als een kleine crimineel, en dat pikte ik natuurlijk niet. Zo staat hij in de systemen van de politie, dat begrijp ik ook wel, maar dat wás hij niet. Hij had als 18-jarige een keer met witte tape het woordje ‘politie’ overgeplakt op een politieauto. Een of andere oplettende diender heeft hem opgepakt en toen hebben ze hem een nacht en een halve dag in de cel gehouden. Heel naar. Dat was het wel.”

U zocht contact en ik heb u geïnterviewd.

“Dat heeft me zó goed gedaan. Dat ik het kon rechtzetten. Daar kwam ik gesterkt uit. Dit heb ik nog voor hem kunnen doen. Daarna belde elke talkshow. Het was een gekkenhuis, maar ik heb beleefd geweigerd. Dit gaat niet om mij.”

“Ik heb de rijksrecherche gezegd dat ik die agenten absoluut niets verwijt. Ze hebben het goede gedaan en konden niet anders, want dat balletjespistool van Mickey knalde en ze dachten dat ze werden beschoten.”

Tanja Samojlenko.Beeld © Jitske Schols

Dan kijkt u terug op Mickeys leven. Hoe hij van jongs af aan kinderpsychiaters, psychiaters et cetera versleet. Wat ziet u dan, in retrospectief?

“Hij is er nooit beter uit gekomen, alleen maar naarder. Pfff, ach… Als kind wist ie al dat hij ooit zelfmoord zou plegen. Het was serieus mis in zijn hoofd. Hij was soms zo vrolijk, maar zei: ‘Ik lach om niet te huilen’. We waren vier handen op één buik, hadden dezelfde humor.”

Voelt u wrok, omdat hij niet geholpen kon worden?

“Nee, nee, helemaal niet. Zijn huisarts was zó behulpzaam. Die zei Mickey: ‘Als je niet meer naar psychiaters en psychologen wilt, zal ik je zo goed mogelijk helpen met medicatie’. Ze hebben úren gesprekken gevoerd. Die lieverd nam alle tijd. Hij heeft me na Mickeys overlijden ook een tijd elke dag gebeld.”

Hoe gaat het nu?

“Goed. Life goes on. Ik ben helemaal niet zo’n zweeftype, maar er gebeuren merkwaardige dingen. Vorig jaar zomer ging plotseling het alarm af van ons oude kantoor hier beneden, dat al lang niet meer werkte. Mickey belde me op mijn werk: ‘Mam, het alarm gaat af en het maakt een kolereherrie!’ Gelukkig wist ik de code nog. In het voorjaar had ik Mickeys as opgehaald, want hij is gecremeerd. Ik doe de voordeur open, gaat dat alarm af…”

Dat voelt vreemd.

“Nog veel vreemder is… Hij was bang voor insecten, ook de mooie vlinders vond hij maar enge motten met sprieten. Hij was eens met een vriendje aan het spelen toen zo’n heel mooie libelle kwam binnenvliegen. Die jonge­tjes, grachtengordeldiertjes, compléét hysterisch.”

“Toen Mickey was overleden, bleef op mijn werk zo’n libelle maar aan de andere kant van het glas helikopteren. Vervolgens was ik hier met een groepje aan het opruimen en vind ik in een nachtkastje een oud armbandje met een bedeltje met een libelle erop. Een vriendin is aan het vegen en roept: ‘Hé, hier ligt een dooie libelle.’ Bizar.”

“Later hoorde ik dat als je een libelle ziet, er een engel in de buurt is. Nou ja, goed, nu heb ik deze libelle-oorbellen. Moet ik ook een abonnement nemen op de Libelle, denk je? Wel leuk om in te geloven.”

Heeft u behoefte aan contact met die twee agenten?

“Ach… Het was die avond natuurlijk totale paniek bij die twee jongens van 26 die zonder kogelwerende vesten uit hun auto waren gesprongen. Ze hadden nota bene een arrestant op de achterbank liggen. Ik heb ze via de rijks­recherche laten weten dat ze helemaal correct hebben gehandeld en dat ze Mickey in feite hebben geholpen. Dat ze me gerust mogen bellen als ze behoefte hebben te ­praten. Het onderzoek is trouwens afgerond, dus nu staat vast dat ze rechtmatig hebben gehandeld. Er is vast een last van ze afgevallen.”

Mickey wilde niet meer en het is goed zo, is dat uw gedachte?

“Ik heb een foto van Mickey genomen toen ik hem moest identificeren. Hij lag er zó gaaf bij. Ik had hem nooit zo vredig gezien, zelfs niet in zijn slaap.”

“Ik heb zelf eerlijk gezegd ook rust gevonden. Hij viel élke dag overdag in slaap door al die pillen en als ik dan thuiskwam, zat de sleutel geregeld aan de binnenkant van de voordeur in het slot. Dan sliep hij zo vast dat hij niet opendeed na aanbellen en dacht ik: het zál toch niet?!”

“Of hij belde me op dat hij het ging doen en moest ik weer racen. Ik heb hem ook wel gered. Daar was hij niet blij mee. Élke dag hing het in de lucht. Nu is het gebeurd.”

“We hadden een heel mooi afscheid. Met een rooie rouwauto, want het moest toch een beetje blits zijn, niet dat zwarte, haha. Al zijn vrienden zijn gekomen. Ik had een kist uitgekozen waarop kinderen konden tekenen en iedereen iets op kon schrijven en we hebben muziek gedraaid met alle vrienden. Het was absoluut een afsluiting. Toch…ik mis hem. Het ergste wat je kan gebeuren, is dat je je kind verliest. Het hoort niet.”

Terugblik 2019

Hoogtepunt: “Zingen met het Nederlands Concertkoor in het Concertgebouw. Dat is altijd weer fantastisch.”

Dieptepunt: “Dat lijkt me duidelijk.”

Persoon van het jaar: “Femke Halsema. Een aardig mens. Ze doet het heel goed en was heel lief voor me. We hebben als moeders onder elkaar zitten babbelen.”

Wat blijft u het meest bij? “De hele rompslomp rond Mickeys dood, en dat het zo lang duurde voordat ik hem mocht zien. Het was een dag of drie, maar het leek héél lang.”

Wat hoopt u volgend jaar niet meer terug te zien? “Verdriet, voor wie dan ook.”

Tanja Samojlenko 

8 december 1953, Amsterdam

Studies Twee jaar gymnasium, daarna mms-diploma en vanaf 1972 de lerarenopleiding Frans-Nederlands. Diploma Schoevers directie­secretaresse

1975 Directiesecretaresse voor een Russische baas (Samojlenko’s moeder was Russisch, haar vader Oekraïens). “We gingen de halve wereld rond.”

1980 Hoofd planning en directie­secretaresse van Stichting Het Schoolconcert

1987 Eigen vertaalpraktijk met haar (Engelse) man, ook speechschrijver voor politici

Vanaf 2010 Secretarieel werk, vanwege de ziekte van haar man

Tanja Samojlenko woont in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden