PlusReportage

Mike (18), vrijwel blind, heeft zijn bakkersdiploma

Mike van Brenk (18), vrijwel blind, behaalde deze maand zijn bakkersdiploma. Na zijn stage kreeg hij een baan bij Banketbakkerij De Wijn in Koog aan de Zaan. ‘Ik ben nu wat ik zo graag wilde.’

Mike van Brent bij Banketbakkerij De Wijn.  Beeld Marc Driessen
Mike van Brent bij Banketbakkerij De Wijn.Beeld Marc Driessen

Als Mike van Brenk luchtbelletjes hoort knappen, weet hij dat hij nog even moet doorkneden. Met zijn handen voelt hij of het deeg elastisch genoeg is en of het niet te slap is als hij het uitrolt. Voor ingrediënten zoals zout, suiker of ­kaneel gebruikt hij zijn zintuigen. Zo klontert basterdsuiker een beetje samen tussen zijn vingers en voelt zout weer heel anders.

Mike is nagenoeg blind, maar haalde deze maand zijn bakkersdiploma. Met zijn linkeroog ziet hij niets meer, met het rechter voor vier procent. De wereld bestaat voor hem uit wazige contouren, fletse kleuren, vage vlekken, maar veel meer nog uit geluid. Feilloos weet hij, als hartstochtelijk Ajaxfan, hoe een wedstrijd klinkt: het doffe trappen tegen een voetbal, een lange of korte pass, de ingehouden spanning van de commentator. En sinds drie jaar zijn daar ook de knappende luchtbelletjes van het deeg bij­gekomen, de bemoedigende stemmen van zijn leermeesters, het zoemen van de ovens.

Sprekende weegschaal

Als hoofdrolspeler in zijn mistig universum weet Mike tijdens zijn examen foutloos dertig witte bolletjes, koffiebroodjes en rozijnenbroodjes te bakken. Daarmee is zijn diploma voor de opleiding brood en banket bij het MBO College Centrum een feit. “Ik ben trots op mezelf dat ik het heb geflikt. Steeds heb ik er vertrouwen in gehad dat ik het voor elkaar zou krijgen,” zegt hij.

Als Mike in het laatste jaar van het vmbo aankondigt dat hij graag bakker wil worden, lijkt dat in eerste instantie niet de makkelijkste weg. Het moet niet gekker worden; een blinde bakker, dat kan toch niet, denken niet zelden ziende medemensen. Maar kom bij Mike niet aan met dingen die niet kunnen. Op zijn zestiende maakte hij zijn eerste parachutesprong en hij wil graag nog een keer bungee­jumpen.

Na een proefles wordt Mike in 2017 dan ook aangenomen voor de opleiding brood & banket aan het ROC van Amsterdam. Docent Jeroen Smit moet in het begin wel even slikken: “Ik had mijn twijfels of het wel zou lukken, maar Mike was heel gemotiveerd en had duidelijk een passie voor het vak. Al snel bleek dat hij meer wel dan niet kon.”

Visio, het expertisecentrum voor blinde en slechtziende mensen, begeleidt de docenten met hoe zij Mike het beste kunnen lesgeven. “Ik kreeg hulpmiddelen zoals een sprekende weegschaal. Mijn leraar Jeroen stuurde me filmpjes en foto’s van hoe je bepaalde technieken uitvoert. Op de iPad kon ik die uitvergroten, want van heel dichtbij kan ik nog wel iets zien,” aldus Mike.

Bij Bakkerij Lex Brakenhoff in Assendelft loopt hij zijn eerste stage van een halfjaar. Daar leert hij het vak in de praktijk. “Ze hielpen me door mijn handen vast te houden en me zo te leren hoe ik bijvoorbeeld bolletjes en croissants moest maken.”

Zijn tweede stage voltooit hij met succes bij Banketbakkerij De Wijn in Koog aan de Zaan. Na het behalen van zijn diploma krijgt Mike daar een baan voor drie dagen per week. “Ik assisteer bij het banket. Zo help ik met het klaarzetten van ingrediënten en draai het kapselbeslag voor taarten. Vrijwel alles kan ik zelf. Alleen de gloeiendhete oven bedien ik niet. Dat is te gevaarlijk als je slecht ziet.”

Mike heeft bij de bakkerij meteen gezegd dat hij als ieder ander wil worden behandeld en zoveel mogelijk zelf wil doen. “Met sommige dingen heb ik wat hulp nodig, maar ze hoeven echt niet steeds mijn handje vast te houden.”

Syndroom van Wolfram

Met rechte rug, zonder te aarzelen, loopt hij door de bakkerij. Na ruim een halfjaar kent hij de weg, weet precies waar de obstakels zitten, waar de baktafels en de deeg­machines zijn en hoe de metalen loopplank naar het magazijn schuin naar beneden loopt.

Hij wijst op een blauwe ton, voorzien van een papier waarop het woord ‘Nordix’ staat. “Dat hebben ze er speciaal voor mij met koeienletters opgezet. Van dichtbij kan ik dat lezen. Het zijn grondstoffen voor in het brood. De zakken meel en suiker liggen ook altijd op dezelfde plek zodat ik ze meteen kan pakken.”

Mike heeft het er naar zijn zin. Bij de toekomst staat hij liever niet stil. Hij weet niet hoe het syndroom van Wolf­ram, waar hij sinds zijn achtste aan lijdt, zich verder zal ontwikkelen. “Ik leef bij de dag. En ik ben geworden wat ik zo graag wilde: bakker.”

Met een lachje trekt hij twee knoopjes van zijn witte bakkersbuis los. Daaronder prijkt een felrood Ajaxshirt. ­Docent Smit, die hem stimuleerde in zijn doorzettingsvermogen en hem door de opleiding heen hielp, heeft één ­nadeeltje: hij is voor PSV. Mike wijst op zijn shirt: “Weer ­gewonnen hè, meester! Speciaal voor jou aangetrokken.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden