Voorwoord

Mijn naam is...

Judith Zilversmit

We leven in een tijd waarin veel ter discussie wordt gesteld, en dat begint al bij de geboorte: waarom krijgt een baby automatisch de achternaam van de vader? Houden we zo een samenleving in stand waarin mannen belangrijker worden geacht dan vrouwen, die nota bene het kind op de wereld zetten?

Zelf heb ik hier ook mee geworsteld, ook al kwam dat besef bij mij rijkelijk laat; mijn dochters waren al wat ouder. Het ging mij niet om de emancipatoire kant van de zaak, maar omdat ik als enige Zilversmit kinderen heb: de familielijn houdt dan dus op. Ik onderzoek al een tijd of ze niet met twee achternamen door het leven kunnen, maar inmiddels hebben de dochters ook een mening en dat compromis zien ze niet bepaald zitten. Het is vooral ‘gedoe’.

Schrijfster Daan Borrel gaf haar kind – na lang discussiëren – de achternaam van de vader. Ze vraagt zich af hoe het kan dat het geijkte patroon zo lastig te doorbreken is.

Overigens blijkt elders in dit magazine dat de naam van de vader ook een last kan zijn. Dehlia Timman, voorzitter van stadsdeel Centrum, vertelt dat ze als dochter van de schaakgrootmeester Jan Timman nooit heeft leren schaken. Niet dat haar vader het niet probeerde, maar het had ‘altijd een lading’.

Timman: “Mensen gingen niet schaken met mij, maar met de dochter van Jan Timman. Dus een beetje oefenen in de luwte zat er niet in. (…) Mijn zoon is nu bezig met schaken. Hij heet geen Timman. Toen ik hem op schaakles zette, heb ik hem gezegd: vertel niet wie je opa is! Gewoon: niet over hebben.”

Judith Zilversmit, chef PS Beeld Marc de Groot
Judith Zilversmit, chef PSBeeld Marc de Groot
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden