PlusInterview

Michèle de la Haye: ‘Er doen veel wilde verhalen de ronde over makelaars’

De Amsterdamse makelaar Michèle de la Haye (52) zag de afgelopen decennia veel veranderen in haar vak én opde woningmarkt. In een boek beschrijft ze haar werkzame leven. ‘Als ik vertel dat ik makelaar ben, krijg ik vaak geen leuke reacties.’

Marc Kruyswijk
Michèle de la Haye Beeld Jakob van Vliet
Michèle de la HayeBeeld Jakob van Vliet

Haar Engels is prima, dat is het punt niet. Toch trekt ­Michèle de la Haye (52) ’s avonds regelmatig gesloopt de deur van haar makelaarskantoor op de Westerstraat achter zich dicht. “Dan heb ik zo ongeveer de hele dag alles in het Engels moeten doen. En soms met klanten die zelf niet denderend Engels spreken, dat is echt heel vermoeiend. Ik schat dat zeventig à tachtig procent van de gesprekken hier is met expats die in Amsterdam komen wonen.”

Eerder in het gesprek relativeerde ze het nog een beetje, toen de vraag werd gesteld wat zij zelf nu eigenlijk merkte van de manier waarop de huizenmarkt aan het overkoken is. Ze zei dat de prijzen van woningen al ‘honderd jaar’ ­omhoog gaan en eigenlijk alleen tijdens allerhande crises tijdelijk stabiliseren of inzakken. Maar dat van die expats met diepe zakken, die de financiële slagkracht hebben om plaatselijke kopers af te troeven, dat ziet zij natuurlijk ook wel. “Amsterdam raakt overspoeld door huizenkopers uit het buitenland.”

Het is niet helemaal eerlijk, zegt ze, het ongelijke speelveld dat ontstaat wanneer je Londense of New Yorkse ­prijzen van onroerend goed gewend bent. “Die mensen vinden het wel meevallen in Amsterdam, ze schrikken in ieder geval vaak niet van de vraagprijs van woningen hier. Plus: ze betalen veel minder belasting. Als je maar dertig procent aan de fiscus betaalt, tegenover kopers die meer dan de helft moeten afdragen, dan kun je het verschil aanwenden voor de aanschaf van een huis en dat geeft je dan een grote voorsprong.”

Beunhazen

Meer dan twintig jaar is ze makelaar, inmiddels, en zelfs nog langer werkzaam in het onroerend goed. Fiets of wandel met haar door een Amsterdamse straat en De la Haye heeft er wel een verhaal over te vertellen, een woning ­verkocht. Ze is van de oude stempel, waarmee ze bedoelt dat ze geen makelaar is geworden om slapend rijk te worden, zegt ze. Wat niet per se overeenkomt met het beeld dat mensen hebben van de branche.

Het is ook zo’n beetje de reden dat ze bedacht dat ze haar leven als makelaar graag op schrift wilde stellen. “Er doen veel wilde verhalen de ronde over mijn beroepsgroep. Mensen zien zo’n makelaar aankomen op een scootertje, deurtje open, deurtje dicht. En maar dikke rekeningen sturen. Ik wil graag duidelijk maken dat dat een vooroordeel is, dat het werk van makelaar uit veel meer bestaat.”

Het leverde een gezellig boek op, met verhalen uit makelaarsland. Maar Memoires van een Amsterdamse makelaar in on(t)roerende zaken raakt wel degelijk ook aan de uitwassen en de teloorgang van het vak waar, zegt De la Haye, de laatste jaren veel beunhazen zijn bijgekomen. De sfeer is de afgelopen jaren, met het ontstaan van de wooncrisis maar eigenlijk ook al daarvoor, in rap tempo grimmiger geworden. “Als ik mensen vertel dat ik makelaar ben, krijg ik lang niet altijd leuke reacties. Ik wilde laten zien dat makelaars ook mensen zijn. Leuke mensen zelfs.”

Waar komt dat oordeel over makelaars en andere handelaars in stenen dan vandaan? Deels klopt het makkelijke oordeel van mensen wel, zegt ze. Ze wil jongere generaties niet afvallen, maar dat is naar haar mening in veel gevallen wel een beetje het deel van de mensen dat er vooral in zit om snel rijk te worden.

“Winst maken speelt voor misschien wel de helft van mijn collega’s een steeds grotere rol, ze worden vooral geprikkeld door geld. Net als kopers, trouwens. Als ik mensen help met de aankoop van een huis, krijg ik vaak de vraag: wat is het over drie jaar waard? Maar het is een huis, dat koop je om in te wonen, niet om winst op te maken, vind ik.”

En geld verdienen doet De la Haye ook, hoor, laat dat duidelijk zijn. Maar zo eenvoudig als sommige mensen denken dat het geld binnenstroomt, is het ook niet, zegt ze. “De markt zit vast. Er zijn steeds minder huizen te koop. Terwijl steeds meer mensen zich makelaar noemen. We vissen met ons allen in een vijver die steeds kleiner wordt.”

Tot het uiterste

Dat de markt zo tot stilstand komt, baart alleen al om die reden zorgen, zegt De la Haye. Want de prijzen mogen volgens haar dan al honderd jaar zo’n beetje in de lift zitten, de laatste jaren gaat het wel erg hard. “Aan de ene kant: toen ik twintiger was, kon ik ook geen huis kopen. Maar het verschil is: wij konden destijds nog huren. Nu is dat ­allemaal veel lastiger. Middensegment huurwoningen zijn niet te vinden.”

Het leidt tot excessen, mensen gaan tot het uiterste – en verder nog – om een woning te kopen. In haar boek ­komen verschillende voorbeelden daarvan voorbij. Zo was er de klant die een huis kocht waarbij De la Haye ­optrad als verkopend makelaar. “Die deed de aankoop ­helemaal zelf, zonder bijstand van een aankoopmakelaar. Heb je die niet nodig? vroeg ik die man. Hij kon het zelf wel, zei hij. Hij bood uiteindelijk 80.000 euro boven de vraagprijs, terwijl hij uiteindelijk de enige was die een bod uitbracht.”

Steuntje in de rug

De la Haye kan met veel smaak vertellen over een werkzaam leven lang huizen kopen en verkopen. Maar ze speelt uiteindelijk zelf ook een rol in de overspannen situatie. Hoe kijkt ze naar haar eigen aandeel en verantwoordelijkheid?

“Ik verdien er ook aan, dat geef ik onmiddellijk toe. Maar ik probeer wel een balans te bewaken. Ik werk voor particulieren, maar ook voor beleggers. Die worden tegenwoordig bijna alleen nog maar huisjesmelkers genoemd. Dat mag soms terecht zijn, maar ik werk zeker ook met beleggers die het beste voorhebben met de stad en zijn be­woners. Zo knappen ze huizen op die als nieuw worden opgeleverd. Ze herstellen en behouden en lopen een ­financieel risico. Deze mensen willen echt niet allemaal alleen maar de hoogste huren vragen.”

Haar betrokkenheid ziet ze als indirect. Je moet het ­zakelijk bekijken, zegt ze. “Ik ben goed voor mezelf, maar doe er ook iets goeds mee. Ik probeer in mijn werk als ­beheerder van huurpanden op te komen voor mensen die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Veel van mijn opdrachtgevers staan daar ook wel voor open. Als ­iemand bijvoorbeeld net niet helemaal de inkomenscriteria haalt, maar ik het gevoel heb dat die persoon er alles aan zal doen om de huur te betalen, dan moet je ook wat soepeler kunnen zijn.”

Verbeteringen zijn wel op til, verwacht De la Haye. Ze denkt dat er ­nieuwe regels komen met een nieuw stadsbestuur, waarbij beleggers minder vrijheid zullen krijgen. “De ­verhuur van kleinere woningen zal aan banden worden gelegd. Dat vind ik geheel terecht, want door alle veranderingen van de laatste jaren is Amsterdam aan het ontmenselijken.”

Michèle de la Haye: Memoires van een Amsterdamse makelaar in on(t)roerende zaken, €21.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden