Amterdammer helpt Amsterdammer

Met een laptop wil Adesuwa Osaibovo pedagogisch medewerker worden: ‘Ik ben dol op kleine kinderen’

Adesuwa Osaibovo (43) wil graag een opleiding tot pedagogisch medewerker volgen. Om haar droom waar te maken moet ze alleen eerst een online inburgeringscursus afronden, wat onmogelijk is zonder computer. Ze zou erg geholpen zijn met een laptop. Kosten: 600 euro.

Adesuwa Osaibovo met haar zoontje Godswill: ‘We zijn enorm gezegend met deze woning in een groene buurt.’ Beeld Eva Plevier
Adesuwa Osaibovo met haar zoontje Godswill: ‘We zijn enorm gezegend met deze woning in een groene buurt.’Beeld Eva Plevier

Adesuwa Osaibovo’s vier­jarige zoontje Godswill sjeest al neuriënd door de woonkamer. Van de koffietafel grist hij wat krijtjes en plots begint hij geconcentreerd te tekenen op het kleine schoolbord naast het bankstel. Osaibovo kijkt vertederd naar hem en glimlacht ietwat verontschuldigend. “Hij heeft ongelooflijk veel energie, meer dan andere kinderen,” zegt ze. “We zijn enorm gezegend met deze woning in een groene buurt, zodat hij buiten lekker zijn gang kan gaan.”

Sinds twee jaar woont Osaibovo samen met Godswill in Tuindorp-Oostzaan. Daarvoor woonden de twee samen met Godswills vader in Zuidoost, maar toen die in de problemen raakte met justitie verloren ze hun huis. Bijna drie jaar zwierven Osaibovo en haar zoontje door de stad.

Ze verbleven bij verschillende vrienden uit hun kerkgemeenschap en huurden een tijdje een kamer bij een hospita, maar een blijvende oplossing kwam pas nadat bij Godswill een ontwikkelingsachterstand was geconstateerd, waardoor moeder en zoon zo op een urgentielijst belandden. “Godswill praatte helemaal niet, terwijl hij al drie was,” vertelt Osaibovo. “Het continu verhuizen en geen vastigheid hebben was niet goed voor hem. Nu we al bijna twee jaar op één plek verblijven en hij naar De Vuurtoren gaat (zie kader), is zijn spraak flink verbeterd. Hij maakt nog geen lange zinnen, maar kan nu wel met losse woorden communiceren wat hij wil zeggen.”

Kind als godsgeschenk

Dat Osaibovo nog moeder zou worden, was een grote verrassing voor haar en in haar beleving een godsgeschenk. Met haar eerste echtgenoot was dat niet gelukt.

Die man leerde Osaibovo in Spanje kennen, waar ze op zeventienjarige leeftijd naartoe verhuisde vanuit haar thuisland Nigeria. “Ik ben de oudste dochter in een gezin van negen kinderen. We woonden in een lemen hut en werkten allemaal met mijn moeder op de markt om goederen te verkopen, of hielpen met het verbouwen van cassave en maïs op het land van familie.”

Osaibovo’s ouders hadden veel monden te voeden, dus toen ze als tiener de kans kreeg met een vriend van de familie mee naar Madrid te verhuizen, twijfelde ze geen seconde. “Ik had de kans op een beter leven en om mijn familie te helpen. Ik moest naar Spanje, dat wist ik.”

Dakloos

Eenmaal in Madrid bleek dat betere leven dat Osaibovo zich had voorgesteld behoorlijk tegen te vallen. De eerste jaren was ze ongedocumenteerd, wat veel uitdagingen met zich meebracht en haar dwong zwart te werken onder nare omstandigheden. “Ik deed werk dat niemand wil doen en wat je niemand toewenst,” vertelt ze hoofdschuddend.

Na zes jaar ontmoette ze een man die graag met haar een leven wilde opbouwen, in Valencia. “Dat was een mooie tijd. Ik had een huis en werk en hij was goed voor me. Totdat er kinderen moesten komen en die maar niet kwamen. Toen wilde hij scheiden.”

Een paar jaar later vond Osaibovo opnieuw de liefde, deze keer bij een man uit haar thuisland Nigeria die in Spanje op vakantie was. Na veel wikken en wegen besloot ze hem achterna te reizen naar zijn woonplaats Amsterdam. “Ik heb heel veel achtergelaten in Spanje. Ik moest mijn werk en mijn huis opzeggen, maar iets zei me dat ik naar Nederland moest.”

Inburgeringscursus

De verhuizing naar Amsterdam bracht de nodige complicaties met zich mee. Haar partner kwam in de problemen, de relatie strandde en Osaibovo raakte dakloos. “Maar ik heb wel Godswill eraan overgehouden,” zegt ze breed glimlachend. “Ik ben ongelooflijk dol op kleine kinderen en hoop op een dag als pedagogisch medewerker te kunnen werken.”

Na jaren van omzwervingen wil Osaibovo niets liever dan vastigheid voor haar zoon. Helaas blijft werk vinden lastig, omdat ze nog geen inburgeringscursus heeft voltooid. Deze lente heeft ze de kans er een online te volgen, maar op dit moment heeft ze geen computer. Een nieuwe laptop zou haar helpen haar doelen te bereiken en een stabiel leven in te richten voor haar en Godswill.

De Vuurtoren

De Vuurtoren is een voorschool (ook wel bekend als peuterspeelzaal) voor kinderen die behandeld worden in Medisch Orthopedagogisch Centrum (MOC) ’t Kabouterhuis Noord. ’t Kabouterhuis richt zich op kinderen met een ontwikkelingsachterstand of gedragsproblemen en biedt behandelingen en passende ondersteuning voor ouders. De Vuurtoren is meer dan een kinderdagverblijf of peuterspeelzaal, omdat het een verlengstuk vormt van MOC ’t Kabouterhuis Noord, zodat speeluren en behandelmomenten op elkaar afgestemd kunnen worden. De kinderen worden door zowel pedagogisch medewerkers als gespecialiseerde orthopedagogisch medewerkers begeleid in hun ontwikkeling.

Martine Siegfried. Beeld Nina Schollaardt
Martine Siegfried.Beeld Nina Schollaardt

‘Als je op een uitje gaat, ben je ook even echt uit je zorgen’

Chris Koenen (54) wil afrekenen met jarenlange tegenspoed en hoopt nieuwe, mooie herinneringen op te doen tijdens een uitje met haar familie. Martina Siegfried doneert het benodigde bedrag.

Ras-Amsterdamse Chris Koenen voelde zich jarenlang een boksbal en een speelbal van het lot. Ze groeide op als kind van een tienermoeder en vader met losse handjes. Met haar moeder en de nieuwe man van haar moeder kwam ze in Noord te wonen, waar ze een zeer rebelse pubertijd beleefde. “Mijn moeder heeft haar rijbewijs gehaald zodat ze mij ’s nachts met de auto kon gaan zoeken,” vertelde Koenen in de krant van vorige week.

Op haar vijftiende raakte Koenen in verwachting, waarna ze met ‘de eerste de beste gek’ trouwde om de voogdij voor haar kind veilig te stellen. Ze kreeg te maken met huiselijk geweld en na de geboorte van haar tweede kind strandde het huwelijk. Ook haar tweede echtgenoot mishandelde haar zowel fysiek als mentaal.

Na een nare vechtscheiding en jaren therapie is het tijd voor Koenen en haar familie om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. Haar vier kinderen hebben het nodige meegekregen van al het verdriet en daar voelt Koenen zich rot over. Daarom wil ze met hen, hun partners en de kleinkinderen iets leuks gaan doen om mooie herinneringen te maken.

Martina Siegfried (47), advocaat bij een softwarebedrijf, gunt Koenen een mooi uitje met haar familie. “Een uitje is iets waar ik zelf ook altijd enorm prijs op stel. Het woord zegt het al: je bent er echt even uit, uit alle zorgen. Dat gun ik Chris en haar gezin van harte.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden