Amsterdammer Helpt Amsterdammer

Merve (27) wil van haar huis een thuis maken: ‘Die dozen herinneren me er elke dag aan dat ik stilsta’

Merve Teymen: ‘Ik zou zo graag een plekje hebben waar mijn dochter en ik ons goed en veilig voelen.’ Beeld Eva Plevier
Merve Teymen: ‘Ik zou zo graag een plekje hebben waar mijn dochter en ik ons goed en veilig voelen.’Beeld Eva Plevier

Toen Merve Teymen op haar 20ste zwanger werd, was ze thuis niet meer welkom. Nu ze eindelijk een eigen huisje heeft, wil ze daar een fijne plek van maken. Kosten? 600 euro.

Bien Borren

Merve Teymen (27) heeft lang getwijfeld of ze wel met haar verhaal in de krant wilde, want haar eigen geschiedenis doet haar verdriet. “Het voelt alsof ik in een cirkeltje beweeg. Ik moet mijn verleden afsluiten, maar elke keer als ik mijn verhaal doe, word ik herinnerd aan alles wat heeft plaatsgevonden.” Bovendien, voegt ze terneergeslagen toe, de zeldzame keren dat ze om hulp vroeg, kwam ze bedrogen uit. “Ik ben door best veel mensen teleurgesteld. De mensen die ik vertrouw, zijn op de vingers van een hand te tellen.”

Ze is dus op haar hoede. Dat een wildvreemde haar zou willen helpen kan ze zich eigenlijk niet voorstellen, want uit ervaring weet ze dat je eigen vrienden je in de steek kunnen laten. Om zichzelf in bescherming te nemen, doet ze haar verhaal daarom onder een valse naam (haar echte naam is bekend bij de redactie) en wil ze niet herkenbaar in beeld. “Ik ben zo vaak teleurgesteld dat ik mijn vertrouwen in mensen ben verloren. Maar ik zit al zo lang in een overlevingsmodus en dat begint zich tegen me te keren. Ik wil graag verder, en van mijn huis een fijne plek maken hoort daarbij.”

Noodopvang

Teymen werd in de Westerparkbuurt geboren en groeide op in Nieuw-West. Haar jeugd omschrijft ze als gedisciplineerd, maar goed. Maar toen ze op haar 20ste zwanger werd van haar toenmalige vriend, was ze thuis niet meer welkom. Ze kwam er algauw in haar eentje voor te staan, want de vader van haar dochtertje kwam de mooie woorden van het begin van hun relatie niet na. Hij behandelde haar slecht en zadelde haar met een schuld op. Toen Teymen en haar jonge kind op straat gezet dreigde te worden vanwege een huurachterstand zocht ze haar heil bij de noodopvang. “Ik kon nergens meer heen.”

Het was een lastige periode. In totaal zat ze twee jaar in de opvang. “Vooral het eerste halfjaar was heel onrustig, want we moesten zeven keer verhuizen. We werden van opvang naar opvang gestuurd, we hebben alle hoeken van Amsterdam gezien. Op een gegeven moment zaten we zelfs in Volendam.” Uiteindelijk kwam ze in De Weesperhof terecht (zie kader). Daar had ze het naar haar zin, maar ze kijkt met gemengde gevoelens terug op die tijd. “Kijk, ik was echt heel erg blij met het dak boven ons hoofd, maar er werd zo nonchalant met ons omgegaan.”

Aangereden

De zorgen en stress stapelden zich op. En als klap op de vuurpijl werd Teymen aangereden door een scooter. Ze herinnert zich van het ongeluk weinig, behalve een harde klap en dat de bestuurder doorreed. Haar been was gebroken en later bleek dat ook haar kruisband compleet was gescheurd. Volledig afhankelijk van anderen bracht Teymen haar dagen vervolgens door op de bank. “Het was zo frustrerend. Zelfs als ik naar de wc wilde, moest ik hulp vragen.”

Een lange revalidatie volgde, maar ze werd nooit meer de oude. Ze is medisch voor 50 procent afgekeurd, kracht in haar ene been heeft ze nauwelijks. “Ik baal, want soms vraagt mijn dochtertje of ik met haar op de trampoline wil, maar dat kan ik niet. Of lekker een stukje rennen met je kind, dat zit er niet in. Terwijl ik nog zo jong ben… Mijn lichaam voelt niet als dat van een 27-jarige. Ik voel me op straat eigenlijk altijd kwetsbaar.”

Haar huidige woning kreeg ze een klein jaar geleden toegewezen. “Ik was zo blij met een eigen plek, maar het was uitgewoond.” Ze stak al haar energie en geld in het klussen, de muren werden gestuukt en gewit. Maar toen was haar budget op. Meubels heeft ze nauwelijks, ze slaapt zelf op een matras op de grond. Ze zit in de schuldsanering dus sparen voor een bed is niet mogelijk. “Ik zou zo graag een plekje hebben waar mijn dochter en ik ons goed en veilig voelen. Maar het is niet af, en de dozen met spullen herinneren me er elke dag aan dat ik stilsta.”

De Weesperhof

Na een melding via het Centraal Meldpunt Dakloze Gezinnen (CMDG) van de GGD kunnen alleenstaande moeders, alleenstaande vaders en gezinnen die geen plek hebben om te wonen terecht in De Weesperhof van hulporganisatie Timon. Timon biedt noodopvang op verschillende plekken in de stad en voorziet naast een dak en een bed in wekelijkse woonbegeleiding. Het verblijf bij Timon is altijd tijdelijk en bewoners worden begeleid in het vinden van een vaste verblijfsplek.

Daphne Felix doneerde na het verhaal van Sevim Yildirim van vorige week, zodat Yildirims nichtje haar opleiding kan afmaken. Beeld Eva Plevier
Daphne Felix doneerde na het verhaal van Sevim Yildirim van vorige week, zodat Yildirims nichtje haar opleiding kan afmaken.Beeld Eva Plevier

De wens van vorige week

Vorige week vroeg Sevim Yildirim in deze rubriek om een lesgeld voor haar nichtje. Daphne Felix draagt graag bij aan de opleiding van deze jonge vrouw.

Sevim Yildirim (39) groeide op op het platteland van Turkije. Op haar 11de moest ze stoppen met school om haar vader te helpen op het land, op haar 14de werd ze tegen haar wil uitgehuwelijkt en naar Nederland gehaald.

Eenmaal in Amsterdam werd ze mishandeld en misbruikt door haar echtgenoot en schoonfamilie. Ze vluchtte en kwam in een opvanghuis terecht en stond er vanaf dat moment alleen voor: haar familie wilde niks meer van haar weten en uit angst voor haar ex-schoonfamilie moest ze onder een schuilnaam door het leven.

Het lukte Yildirim nooit een opleiding af te maken en daarom is het voor haar extra belangrijk dat haar 18-jarige nichtje dat wél doet.

Daphne Felix (45) is interim programmamanager in de gezondheidszorg en ziet graag dat Yildirims nichtje haar opleiding tot verpleegkundige afmaakt. “Niet alleen ben je tijdens een opleiding met jezelf bezig en je aan het ontwikkelen, het is een stap naar een baan waarmee je een salaris zal verdienen en zelfstandig kan zijn.”

Ook raakte het Felix dat Yildirim zich zo over haar nichtje ontfermt. “Ik vond het verhaal van Sevim heel aangrijpend. Ze heeft het zelf erg zwaar gehad en het nu ook niet breed, maar toch vraagt ze dan iets om haar nichtje te helpen en niet voor zichzelf. Zo helpt ze haar een stap te zetten naar een betere toekomst.”
Jessica Kuitenbrouwer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden