Amsterdammer Helpt Amsterdammer

‘Mensen in Noord zijn heel direct – dat is uit liefde’

Anne Klarenbeek (61) is een geboren en getogen Floradorper. Ze wil er nooit meer weg, maar ze zou dolgraag een nieuwe schutting om haar tuin zetten, want de oude staat op omvallen. Kosten: 600 euro.

Anne Klarenbeek zou graag haar schutting vervangen. Beeld Eva Plevier
Anne Klarenbeek zou graag haar schutting vervangen.Beeld Eva Plevier

“Twee straten verderop ben ik opgegroeid,” zegt Anne Klarenbeek in de zonnige eethoek van haar huis in Floradorp. “Precies in zo’n huisje als dit.” ­Floradorp is tijdens haar leven flink veranderd, vertelt ze. “Ik kom uit een gezin van elf kinderen. Vroeger zaten in al deze huisjes van die grote gezinnen. En al die mensen, die bleven in Floradorp. Veel van mijn broers en zussen wonen nog hier in het dorp. Mijn lieve broer Gerrit komt vaak over de vloer.”

Door de stijgende huurprijzen en de ­verkoop van woningen is het lang niet voor alle Floradorpers mogelijk om te blijven. “Allebei mijn dochters zijn de stad uit verhuisd. Het is bijna onmogelijk om hier nog op jezelf te gaan wonen. Die huurprijzen… En het zijn echt krotten, hoor. Dieven zijn het, die verhuurders.”

Toch zijn de nieuwe buren welkom, vindt ­Klarenbeek. “Die yuppies moeten toch ook ergens heen? En het karakter van de buurt blijft. Mensen in Noord zijn heel direct – dat is uit liefde. Hard is het soms, maar het leven is hard. Dat weet jij en dat weet ik maar al te goed.”

Eenzaam

De hardheid van het leven ervoer Klarenbeek al op jonge leeftijd. Door een conflict met haar ouders ging ze op haar veertiende uit huis. Haar mavo maakte ze, tot haar grote spijt, niet af. “Ik was erg op zoek naar vastigheid, dus bleef ik aan een jongen plakken.” Op 17-jarige leeftijd en drie maanden zwanger trouwde ze met haar eerste man. “Ik kende hem toen eigenlijk nog niet écht. Ik was verliefd op hem, maar had niet door met wie ik te maken had.”

Al gauw bleek haar echtgenoot ontrouw en weinig geïnteresseerd in een gezinsleven. Ook nadat hun dochter te vroeg en met ernstige complicaties ter wereld was gekomen, kon ze niet op hem rekenen. “Mijn dochter werd geboren met een open buik – echt heel erg was het. En ze was piepklein, paste zo in één hand, maar mijn man had meer oog voor zijn auto.”

Op haar negentiende scheidde Klarenbeek van haar man. Met een nieuwe liefde kreeg ze nog een dochter, maar ook die relatie hield geen stand. Nog één keer zou ze het proberen, maar na tien jaar ging het ook niet meer met haar derde man. Klarenbeek wijst op een groot litteken op haar arm. “Hij maakte me zo boos dat ik van de trap struikelde en zo met mijn arm door een ruit van de voordeur schoot. Toen wist ik dat het niet meer ging.”

Jarenlang was Klarenbeek door haar werkeloosheid en moeilijke relaties behoorlijk eenzaam. “Ik kan wel zeggen dat ik echt diep on­gelukkig ben geweest. Tot ik op mijn 37ste God beter begon te begrijpen. Toen voelde ik me minder alleen.”

Sindsdien heeft ze meer berusting in haar ­leven dan daarvoor. “Natuurlijk vind ik dingen soms moeilijk. Dat je niet je boodschappen bij de Albert Heijn kan doen, maar achteraan moet sluiten bij de uitgifte, is lastig. En ook door mijn fibromyalgie heb ik soms heel zware dagen, dan verrek ik van de pijn. Maar ik weet dat ik God altijd om zijn liefde kan vragen en dan stuurt hij mooie dingen mijn pad op.”

In de tuin

In die roerige jaren woonde Klarenbeek al in het huis waar ze nu nog woont. “Ik denk wel eens: als deze muren konden praten… Het is hier verschrikkelijk geweest, maar ook prachtig. Ze ­krijgen me hier alleen nog tussen zes planken weg.”

Het liefst zit ze in haar tuintje. De warmte van de zon helpt tegen de pijn van de fibromyalgie en ze speelt er graag met haar kleinkinderen. Helaas is de schutting om de tuin zo rot dat hij elk moment kan instorten, iets wat Klarenbeek gezien haar krappe beurs niet zelf kan oplossen. Ze zou erg geholpen zijn met een bijdrage voor een nieuwe omheining van haar zo gekoesterde huis, in het dorp dat zoveel voor haar betekent.

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl

Nog meer geholpen

Dankzij de betrokkenheid en donaties van Paroollezers is Stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer soms in de gelegenheid om meer mensen te helpen dan in deze rubriek verschijnen. Zo kreeg de stichting naar aanleiding van het verhaal van Hilly Soe-Agnie (5 juni 2021) een telefoontje van de 84-jarige Marianne Starreveld. Mevrouw Starreveld had geen geld om te doneren, maar wel een scootmobiel die ze zelf niet gebruikte. Omdat er voor mevrouw Soe-Agnie inmiddels genoeg geld was ingezameld, kon stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer de gedoneerde scootmobiel aan Zorgherberg Oostpoort geven, zodat patiënten van het hospice er gebruik van kunnen maken om naar buiten te gaan.

De vorige wens

Voor onze zomerstop vroeg Jesse de Vries (42) in de krant van 10 juli om een nieuwe laptop, zodat hij aan zijn verhalen kan werken. Sebastiaan van der Lans (32) doneert

Als vrijwilliger is Jesse de Vries al vijf jaar verantwoordelijk voor het reilen en zeilen in en rondom buurthuis Archipel aan het Makassarplein, wat voor hem een ‘levensveranderende plek’ is geweest. “Na het afronden van mijn middelbare school wist ik niet zo goed wat ik met mezelf aan moest,” vertelde hij. Als twintiger en dertiger bleef hij zoekende en uiteindelijk belandde hij in de bijstand.

Eigenlijk had hij filmregisseur willen worden, maar de drempel naar de filmacademie was, vanwege zijn mavo-diploma, te hoog. Om die reden en omdat hij moeite had om mee te komen in het sociale verkeer, ging hij schrijven. Onder het pseudoniem Jesse Kamata schrijft hij sciencefiction, omdat in dat genre zijn fantasie het beste tot zijn recht komt. Helaas valt er op zijn oude laptop, die nog op Windows 7 draait, bijna niet meer te werken. Met een nieuwe kan hij meer schrijven, maar ook het inloopspreekuur voor digibeten in Archipel weer opstarten.

Sebastiaan van der Lans doneert graag de gevraagde 600 euro voor een laptop, plus wat extra voor accessoires als een laptoptas en een beeldscherm. “In mijn werk ben ik altijd bezig met community en technologie. Jesse zet zich in voor de community en gebruikt technologie voor zijn zelfontplooiing én om anderen te helpen. Daar wil ik hem graag in faciliteren. En dat hij verhalen over sterke vrouwen wil schrijven, vind ik ook fantastisch.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden