PlusProefwerk

Meneer Nieges (5,5)

Meneer Nieges heeft een prachtige locatie en een leuke menukaart, maar de teugels moeten overal echt een kilometer strakker.

Het terras van restaurant Meneer NiegesBeeld Mats van Soolingen

Specerijen zijn verrukkelijke dingen, maar niet om zó uit het vuistje te eten. Sommige mensen (ik) komen zelf tot die conclusie, bijvoorbeeld nadat ze op de camping de achtkruidenstrooier met alle klepjes open aan hun mond hebben gezet. Anderen (de chef van Meneer Nieges) moet het even worden verteld.

Als een gerecht te zwaar in de komijn zit wil ik nog weleens zeggen dat het een beetje de broodjeshoarmafactor heeft. Maar in het broodje lamsshoarma van Meneer Nieges (€6,50) zitten zó absurd veel specerijen (een droge marinade met de splinters kaneelstok en halve steranijzen er nog in, bremzout vlees, een yoghurtsaus die stijf staat van de komijn en dan óók nog het Arabische kruidenmengsel za'atar om de boel af te maken) dat ik een nieuwe categorie moet bedenken.

Het blijkt maar één van een reeks teleurstellingen die we voor de kiezen krijgen, al zijn er verzachtende omstandigheden. Het is de laatste echt hete avond van het jaar, en erg druk op het prachtige terras aan het water.

Veelbelovend
Nadat allerlei slick gestylede loungetenten in dit pand over de kop waren gegaan, hebben de mannen van Hanneke's Boom en Cannibale Royale de boel nu studentenproof ­gemaakt met jolige details en retrogekkigheid: kroonluchters, vlaggetjes, een kitscherig prieel, een opgezette beer. Het terras is ramvol en om de picknicktafels wordt zowat gevochten. Er hangt een uitgelaten, festivalachtig sfeertje.

Het vrolijke menu is veelbelovend, met allerlei lekker uitziende borrelhappen - oesters, radijsjes met olijven­kruim, gefrituurde spiering, blikjes sardines - en geinige, eclectische gerechten, maar ook een grote côte de boeuf met friet om te delen. Hier staat een chef die er zin in heeft.

Maar de lollige ouwejongenskrentenbroodtoon ("Joejoe!") gaat snel tegenstaan als blijkt dat de boel gewoon niet op orde is. We wachten meer dan een half uur op ons hoofdgerecht en vervolgens drie kwartier op ons nagerecht. De jonge patron is waarschijnlijk gestrest door de horde plakkerige, hongerige mensen op zijn terras, maar dat is geen reden om zo kortaf en onvriendelijk te doen.

Luid zuchtend
Een wel aardige serveerster kijkt verbaasd als we vragen naar de temperatuur van de rode wijn (op de wijnkaart staan tenenkrommende dingen als: 'Deze licht kruidige viejo is sappig en zwoel, net als jij'). "Het is róde wijn," zegt ze "Die drink je op kámertemperatuur." In dit geval: handwarm. Net als jij. Dan maar een blokje ijs erbij.

Hiske VersprilleBeeld Steven Dahlberg

Bij het voorgerecht van makreel, koolrabi en palingbouillon (€9) proberen we een lepel te bemachtigen, maar de eigenaar loopt ons driemaal luid zuchtend voorbij. Het velletje van de makreel is iets geblakerd met een brander, wat er mooi uitziet en een lekker brandsmaakje geeft. Maar de (verder rauwe) vis zou dan koud moeten worden geserveerd, waar hij nu de temperatuur van de rode wijn heeft. Makreel wordt dan slap en tranig.

De rokerige bouillon is juist wel koud, waardoor het ­palingvet is gestold tot vette brokjes. Niet prettig. Verder is het ook een rommelig geheel met chips, oesterblad, ­parelgort, pompoenpitjes en de aangezuurde koolrabi.

Ottolenghi on speed
De hoofdgerechten zijn in orde, al hebben ze hetzelfde euvel als het broodje shoarma: als een soort Ottolenghi on speed is de kok losgegaan met smaakmakers. Bij de lekker geroosterde bloemkool met bloemkoolcrème en vadouvan-kerrie (€16,50) werkt dat tot op zekere hoogte heel aardig - gefrituurde kappertjes, ­hazelnoot, olijven, rozijnen, bieslook. Maar de (weer een andere soort) kerrie-hollandaise met limoenblad vliegt uit de bocht. Bovendien komt die uit de kidde, dus is het geen saus, maar een soort schuim.

Best
Het limoenpuddinkje met stevige gin-tonicgranita en komkommer is fris en geinig

Minder
In het broodje shoarma zitten absurd veel specerijen, bovendien is het bremzout

Opvallend
Een tent waar de Nieges in zit, die is gedoemd tot mislukken. Op deze prachtige locatie ging al een flink aantal zaken over de kop

De lamsnek met gestoofde aubergine is smakelijk en goed bereid, maar weer is de boel bedolven onder dingetjes: za'atar én dukkah, kervel én peterselie, en wederom olijven, kappertjes en rozijnen. De bijgerechten arriveren als we ons hoofdgerecht goeddeels op hebben: de frietjes (€3,50) zijn diepvriesstaafjes die door een soort kruidenpoeder zijn gehaald, met goede mayo. De salade (€4) is een tikkie slap, maar de groenekruidendressing is lekker.

"We krijgen nog een toetje, hè?" zeggen we na veertig minuten wachten voorzichtig tegen de patron. "Ja dat weet ik ook wel," snauwt die, "maar het is erg druk." Oké. De limoen-panna cotta (€7,50) is een leuk, fris dessert met lekkere komkommer en stevige gin-tonicgranita. Het frangipanetaartje met perzik (€7) is rommelig, eerder een stapeltje hangop met jam en koekkruimels dan een taartje.

De ingrediënten voor een leuke, succesvolle zaak zijn aanwezig bij Meneer Nieges. Maar ze tarten het lot door hun slordigheid.

Welke restaurants in uw buurt kwamen aan bod in Proefwerk? Het Parool zette alle recensies sinds begin 2015 op de kaart. Klopt er iets niet? Is een restaurant inmiddels gesloten? Mail ons dan.

Meneer Nieges
Westerdoksdijk 40
1013 AE Amsterdam

zo-do 10.00-01.00 uur
vr & za 10.00-03.00 uur

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden