Amsterdammer helpt Amsterdammer

Marijke Hendriks, beroemdheid in De Banne, wenst een laptop: ‘Dan kan ik andere mensen leren hoe ze hulp kunnen inschakelen’

Marijke Hendriks: “Een paar jaar geleden besloot dat ik mijn eigen ellende kon inzetten om anderen te helpen.”
 Beeld Eva Plevier
Marijke Hendriks: “Een paar jaar geleden besloot dat ik mijn eigen ellende kon inzetten om anderen te helpen.”Beeld Eva Plevier

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Marijke Hendriks wenst een laptop, zodat ze anderen met financiële problemen beter kan helpen. Kosten: 550 euro.

Bien Borren

“Ik heb me de afgelopen tien jaar op veel momenten vreselijk machteloos gevoeld. Alsof alles en iedereen tegen mij was. Maar op een gegeven ogenblik besloot ik dat ik het heft in eigen hand moest nemen. Want al dat leed, al die zware jaren… het kon toch niet voor niets zijn geweest?” De 72-jarige Marijke Hendriks is een kleine beroemdheid in haar buurt De Banne, waar ze talloze vrijwilligerstaken doet.

Ze helpt mensen hun Nederlands bij te spijkeren, de financiën op orde te brengen, biedt ondersteuning en probeert via de Noordas (zie kader) mensen structureel uit de armoede te helpen. Wat betreft het laatste, is ze een ervaringsdeskundige. “Een paar jaar geleden besloot dat ik mijn eigen ellende kon inzetten om anderen te helpen, maar ik had nooit durven dromen over wat we nu opgebouwd en bereikt hebben.”

Verpletterende rouw

Voor Hendriks ging het leven heel lang z’n gang. Ze was gelukkig getrouwd met Hennie, ze werkten allebei – hij onder meer als uurwerkmaker van de stadstorens, zij parttime als boekhouder – en kregen twee zoons. Ze bezaten een ruime gezinswoning in Noord en togen elke vakantie naar de bossen van Lochem, waar ze een caravan hadden staan. De zondagen werden steevast doorgebracht op de voetbalclub waar hij vijftig jaar lang het doel bewaakte en zij zich net zoveel jaar onvermoeibaar langs de zijlijn opstelde.

De Noordas

Samen met een groep buurtgenoten en ervaringsdeskundigen komt Marijke Hendriks sinds een aantal jaar op voor mensen met financiële problemen. De Noordas is een actiegroep die bestaat uit Noorderlingen die gedeeltelijk zelf te maken hebben (gehad) met armoede. Juist hun eigen verhalen zijn hun kracht, zegt Hendriks. “Die geven inzicht in de problematiek.” Een van hun grootste verworvenheden is dat alle mensen die bij de voedselbank lopen nu ook recht hebben op een stadspas met groene stip, en daarmee korting krijgen op bijvoorbeeld culturele uitjes maar ook kleding en sportieve activiteiten.

Alles veranderde toen hun zoon Rik in 2005 op 29-jarige leeftijd overleed aan een plotse hartstilstand. Het verlies is immens, en de rouw verpletterend, maar ze vonden troost bij elkaar. Vijf jaar later stortte de bankencrisis de Hendriksen ook in financiële zorgen. Ze besloten hun huis te verkopen. Met de verwachte overwaarde zouden ze buiten de stad rustig van hun pensioen kunnen genieten. Maar ze kregen het huis niet verkocht en toen Hennie in 2012 ook door een hartstilstand werd getroffen, stond Hendriks er alleen voor.

Tien lange, uitputtende jaren volgden. In een notendop: Hendriks kon haar vaste lasten niet meer betalen en vanwege de nijpende geldsituatie werd ze gedwongen het huis te verkopen, ze bleef achter met een restschuld van 20.000 euro, werd ondertussen gediagnosticeerd met borstkanker, onderging intensieve chemo en kwam in een te dure sociale huurwoning terecht.

Een schone lei

Naast de onrust over haar gezondheid zorgde de financiële problemen voor veel stress. “Ik had het gevoel dat niemand me hielp. Voor zorg- en huurtoeslag kwam ik niet in aanmerking omdat mijn bruto inkomen te hoog was, maar mijn besteedbaar inkomen was schamel. Instanties kijken daar niet naar en daarom was ik een typisch gevalletje tussen-wal-en-schip. Alleen de voedselbank let op wat er onder de streep overblijft, dus godzijdank kon ik daar terecht.”

Via hulporganisatie Doras kwam ze uiteindelijk in aanmerking voor de schuldsanering. Deze zomer rondt ze het driejarige traject af. “Daar kijk ik erg naar uit. De opluchting is compleet, als het achter de rug is. Dan kan ik met een schone lei beginnen.”

Hendriks weet dus hoe ingewikkeld, vermoeiend en ziekmakend een leven in schulden is, en ze past deze kennis dagelijks toe in haar vrijwilligerswerk. “Ik ben mondig en kan goed schrijven, dus ik kon nog enigszins mijn mannetje staan, maar ondertussen zijn er zoveel mensen die de capaciteit niet hebben om wegwijs te raken in het dichte woud van instanties. Ik vind dat zó vreselijk gemeen.”

Haar activistische inborst, die met name de laatste paar jaar tot bloei is gekomen, komt vooral bij de Noordas tot zijn recht. “Samen proberen we de wet- en regelgeving aan te passen en beleidsmakers ervan te doordringen dat het huidige systeem slachtoffers maakt.”

Hendriks zit bij wethouders en denktanks georganiseerd vanuit het ministerie, maar blijft ook wekelijks budgetadvies geven. “Het zou fijn zijn om daar met een laptop te zitten, zodat ik mensen kan laten zien via welke websites ze hulp kunnen inschakelen en hoe ze een budgetplan kunnen maken.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

De wens van vorige week

Vorige week vroeg Bart Simons 500 euro voor zijn aanvraag voor een verblijfsvergunning en studiekosten. Nicky van Woerden doneert.

De Syrische Bart Simons (21, niet zijn echte naam) wil een nieuw, veilig leven opbouwen in Nederland, maar sinds zijn aankomst in Ter Apel ­zeven jaar geleden zit hij vast in een ­bureaucratisch labyrint. Zijn jeugd in het door Islamitische Staat verwoeste Raqqa bestond uit angstige pogingen iets van een bestaan op te bouwen, maar de sharia maakte dat onmogelijk. Hij werd meerdere malen in de gevangenis gegooid en besloot op zijn veertiende te vertrekken. Alleen.

Na een hachelijke vlucht hoopte hij in Nederland vaste grond onder zijn voeten te vinden, maar dat viel vies tegen. Hij wil doorstuderen om tandarts te worden, maar daarvoor is een permanente verblijfsvergunning nodig en daar heeft hij geen geld voor. Daarnaast slaapt hij slecht en heeft hij nog altijd erg last van de trauma’s.

Nicky van Woerden (54) wil Simons graag helpen. “Als ik hem een beetje kan ondersteunen in de realisatie van zijn dromen door een financiële bijdrage te leveren, zou ik dat heel fijn vinden.” De bereidheid in West­-Europa slachtoffers van de oorlog in Oekraïne te helpen doet haar goed, maar ‘tegelijkertijd heb ik moeite met hoe duidelijk het verschil zich nu aftekent met hoe ‘wij’ in de afgelopen ­jaren andere oorlogsvluchtelingen hebben geholpen’. “Daarom zou ik nu juist ook Bart een extra hart onder de riem willen steken.”

Ook andere Paroollezers hebben een gift ­gedaan om Simons te helpen.

Nicky van Woerden. Beeld Sophie Saddington
Nicky van Woerden.Beeld Sophie Saddington
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden