PlusOuder&Kind

Marije: ‘Naar mijn idee heb ik mijn ziekte goed met mijn zonen besproken’

Als kind werd Manuel ‘De Sensor’ genoemd, omdat hij altijd overal aan voelde. Moeder Mareije had van hem wel wat duidelijker mogen zijn over haar ernstige ziekte en waarom ze nu ergens anders woont.

Beeld Harmen De Jong

Mareije Vos (48)

“Manuel heeft een heel sterk karakter: als hij iets in zijn hoofd heeft, houdt hij het ook vol. Toen we van de Jordaan naar Noord verhuisden dachten we dat een school in de buurt een goed idee was, maar daar dacht Manuel heel anders over. Op een maandagochtend wandelde hij de klas uit en vertrok hij op eigen houtje naar zijn oude school. Hij was toen negen en had de route nog nooit in zijn eentje gefietst.

Daarna mocht hij terugkomen op de school in de Jordaan, maar wel pas nadat we hem een contract hadden laten ondertekenen waarin stond dat hij iedere ochtend op tijd zou opstaan en zonder morren van Noord naar het centrum zou fietsen. Hij heeft zich er altijd aan gehouden. Hij verdween sowieso al weleens van school om samen met een vriendje een ommetje te maken op de grachten, uiteraard was iedereen dan in rep en roer.

In ons gezin was Manuels bijnaam vroeger ‘De Sensor’, omdat hij altijd overal aan moest voelen: aan de stof van kleding, de blaadjes van een bloem of aan een oor. ’s Nachts kwam hij vaak met al zijn knuffels en speelgoed tussen ons in liggen, dan stak hij een duim in z’n mond en pakte hij een oorlel, van zichzelf of van een van ons, en sliep weer verder.

In 2017 kreeg ik voor de tweede keer borstkanker, met uitzaaiingen, dat was een roerige tijd. Ik moest worden geopereerd, en ging aan de chemo en hormoontherapie. Naar mijn idee heb ik toen altijd alles goed met de jongens besproken, maar zij vinden van niet. Dat krijg ik nu nog wel eens te horen.

Toen ik weer beter was, heb ik besloten om na 25 jaar relatie voor mijzelf te kiezen en ben ik ergens anders gaan wonen. Het uit elkaar gaan is voor niemand makkelijk geweest, maar ik ben blij dat we als gezin nog goed met elkaar omgaan. Afgelopen zomer zijn we nog met elkaar en vrienden op vakantie geweest.

Manuel is vorig jaar van havo/vwo op het MLA (Montessori Lyceum Amsterdam) naar vmbo-t op de Apolloschool gegaan. Dat vind ik ergens wel jammer, want hij is slim genoeg. Maar ik geloof dat wat in een kind zit, er uiteindelijk altijd wel uitkomt. Ik zie dat hij nu veel beter in zijn vel zit en meer zelfvertrouwen heeft. Hij ontwikkelt zich op een leuke manier, en dat is heel veel waard.”

Manuel Bink Militello (15)

“Mama is altijd heel lief en bezorgd. Ze wil altijd weten waar we naartoe gaan en kan niet slapen als ze niet weet waar we zijn. Vroeger was ze na school altijd thuis, met een kopje thee en een koekje. Naar dat moment keek ik altijd enorm uit, het was de beloning na een lange dag op school.

We houden heel veel van dieren, vroeger gingen we op woensdagmiddag altijd naar Artis. Op Sicilië, waar we een boerderij hebben, verzorgden mama en ik altijd samen alle jonge hondjes.

Toen ik klein was wilde ik striptekenaar en ‘varkentjesboer’ worden, een tijdje tekende ik een stripverhaal samen met de opa van een vriendin: De Avonturen van Knor. De tekeningen stuurden we per post naar elkaar.

Mama en ik appen elkaar altijd dierenfilmpjes en als Seppe en ik op zondag naar haar toe gaan, kijken we altijd met z’n drieën naar een natuurfilm. Die van die oude man, David Attenborough, vonden we alle drie heel mooi.

Op Sicilië maken we zelf olijfolie. Toen ik klein was ging ik tijdens de pluk altijd in een ton zitten, mama noemde me dan de ‘olijfboeddha’.

Zes jaar geleden kreeg ik opeens last van vliegangst. Ik ben weleens ontsnapt op Schiphol, zo bang was ik om te gaan vliegen. Ik heb EMDR-therapie gekregen, maar dat was echt onzin. Ik ben er overheen gegroeid denk ik, nu durf ik weer te vliegen.

Toen mama ziek was, hadden mijn broer en ik niet door dat het heel se­rieus was en ze ook dood zou kunnen gaan. Ze was nog heel energiek en deed van alles, zoals werken bij de Voedselbank. Na haar ziekte hebben we een gesprek gehad over alles wat er was gebeurd. Toen hebben Seppe en ik wel gezegd dat we meer hadden willen weten wat er allemaal aan de hand was. Ik kan altijd alles bespreken met mama, maar ik vind dat ze zelf nooit echt iets met ons deelt. Dat zou ze wel wat meer mogen doen.

We snappen er ook niks van dat zij en papa niet meer samen zijn; als je ruzie hebt doe je toch je best om eruit te komen? Ik merk wel dat alles nu rustiger is dan een tijdje geleden, dat is wel fijn. Ik weet ook dat er ouders zijn die nooit meer met elkaar praten, maar mama is gelukkig nog vaak bij ons in Noord.”

Mareije Vos (48), psychiatrisch verpleegkundige
Giuseppe ‘Seppe’ Militello (17), eerste jaar mbo elektrotechniek
Manuel Bink Militello (15), derde klas vmbo-t, Apolloschool

Mareije woont in een huurwoning in De Pijp. Seppe en Manuel wonen deels bij haar en deels bij hun vader in Noord. 

Ook samen in Het Parool? ouderenkind@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden