Marein en dochter Marinke. Marinke: ‘Ik ben zorgzaam voor dieren, niet zo voor mensen.’

PlusOuder en Kind

Marein & Marinke: ‘Ik ben opgegroeid tussen de dieren’

Marein en dochter Marinke. Marinke: ‘Ik ben zorgzaam voor dieren, niet zo voor mensen.’Beeld Harmen de Jong

Marein te Velde (54) en haar dochter Marinke te Velde (22) zijn beiden laatbloeiers en halen steun uit dieren. Ze appen bijna dagelijks. ‘Mam stuurt vaak foto’s van haar hondjes.’

Xandra van Gelder

Marein te Velde (54)

“Omdat Marinke dyslexie heeft, kon ze op de basisschool niet goed meekomen en moest ze naar het speciaal onderwijs. Voor mij was dat pijnlijk omdat ik niet goed was op school. Ik heb ook op het speciaal onderwijs gezeten en had toen het gevoel anders te zijn. Daar wilde ik Marinke voor behoeden. Maar zij vond het niet erg. Ze is dol op nieuwe dingen, ze vond een nieuwe school vooral spannend.

Wij zijn allebei laatbloeiers, we hebben een ander leertempo dan het gemiddelde kind. Marinke is stap voor stap omhooggeklommen. Na het speciaal basisonderwijs ging ze naar een gewone middelbare school, daar kon ze totaal niet aarden. Ze vond het er verschrikkelijk. Ik heb toen ontzettend mijn best gedaan een andere school voor haar te vinden. Gelukkig kon ze terecht op de Hubertus & Berkhoff, een culinaire vakschool. Die school heeft haar zo veel gegeven.

Daarna is ze een opleiding tot dierenverzorgster gaan doen, en nu zit ze op een soort boswachtersopleiding. Daar is ze echt op haar plek. Ik ben erg trots op haar. Tegelijk vind ik het zorgelijk dat jongeren zoveel geld moeten lenen voor een opleiding.

Ze is nu ruim een jaar op kamers en sinds kort woont ze samen met haar vriend. Ons contact is veranderd. We zien we elkaar minder, dat vind ik lastig. Ik hoop haar snel te trakteren op een nachtje in een hotel, dan zien we elkaar weer wat langer. Misschien kunnen we dan paardrijden, dat vinden we allebei leuk.

Dieren geven ons steun. Toen Marinke klein was, gingen we veel naar Artis, dat was onze achtertuin. We hebben altijd dieren gehad. Ik heb nu twee honden en drie katten. Marinke heeft een mini-shetlander en twee tamme ratten.

Eerst was ik het er niet mee eens dat ze die pony kocht, want het onderhoud kost veel geld en tijd. Maar ik zie nu hoeveel plezier het haar geeft. Marinke trekt zich nooit zoveel van anderen aan, ze gaat haar eigen gang. Dat maakt haar sterk.

Ik werk met mensen met dementie. Het is bijzonder om contact met ze te maken. Daar helpen mijn hondjes ook bij. Mensen vertellen bijvoorbeeld over hun hond van vroeger. Of we wandelen en dan houden zij de riem vast. Mensen die niet meer kunnen praten, worden blij als ze een dier kunnen aaien. Ik zie ze opfleuren.

Al mijn dieren komen uit het buitenland. Eén kat is blind, maar ze kan zoveel. Ze is heel happy. Ik houd van kleine hondjes, Marinke wil grote stoere honden.”

Marinke te Velde (22)

“Ik ben opgegroeid tussen de dieren. Toen ik klein was hadden we vijf katten en een heel groot konijn. Ik lag vaak bij het konijn in de kooi.

Aan mams woonkamer zie je meteen dat ze veel dieren heeft. Op de bank liggen twee grote bedden voor de honden, langs de wand staan klimtoestellen voor de poezen en op de grond liggen tunnels waarin de katten zich kunnen verstoppen. Er staan ook twee kattenbakken. Haar huis is heel schoon en netjes. Ze houdt van opruimen, ik ben meer van rommel.

Mam is heel zorgzaam voor dieren en mensen. Ik ben zorgzaam voor dieren, niet zo voor mensen. Mam kan iedereen op zijn gemak stellen. Ze bouwt echt een band op met de ouderen waar ze mee werkt. Ik vind mensen lastiger, ik weet nooit zo goed wat ik moet zeggen.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vijf jaar was. Daarna woonde ik de helft van de tijd bij mijn vader en de andere helft bij mijn moeder. Ik vond de scheiding niet erg, ik houd wel van verandering.

Omdat ik dyslectisch ben, moest ik naar het speciaal onderwijs. Vervolgens ging ik naar een ‘normale’ middelbare school. Daar ging het helemaal niet goed met mij. Ik wilde graag goede cijfers halen, maar mijn hoofd was heel chaotisch.

Mama heeft enorm haar best gedaan een andere school te vinden. Daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor. Op mijn nieuwe school voelde ik me wel thuis, daar had ik ook contact met andere leerlingen.

Op mijn huidige opleiding leer ik veel over de natuur en natuurbeheer. Mijn vriend en ik denken erover om in Oostenrijk te gaan wonen en werken. Misschien kunnen we daar een stuk land kopen waar ik paarden kan houden.

Ik heb lang paardgereden. Daarna werd ik verliefd op Raaf, mijn pony. Ik heb een hele goeie band met hem. Met mijn vader heb ik mijn pony – in een trailer – meegenomen naar Schiermonnikoog. We hebben met zijn drieën in zee gezwommen. Raaf vond het eng, maar hij deed het toch.

Ik zie mam de laatste tijd minder, want ik ben heel druk met school omdat ik alles graag goed wil doen. Wel appen we bijna elke dag. Zij stuurt vaak foto’s van haar hondjes. Ik stuur niet zo vaak iets van Raaf omdat mam, vooral in het begin, niet veel met Raaf had omdat ze dacht dat hij me te veel tijd en geld kostte. Mam is zuinig. Toch is ze een paar keer meegegaan naar Raaf, dat vind ik lief.”

Marein te Velde (54), werkt in de ouderenzorg
Marinke te Velde (22), tweedejaars student Eco en wildlife bij Yuverta in Arnhem

Marein te Velde woont in een huurappartement op het KNSM-eiland. Marinke te Velde woont met haar vriend Luca Groot (20) in een huurappartement in Arnhem.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden