PlusStadsverbeteraars

Malika Frindi deelt met De Dappere Dames maaltijden uit aan kwetsbaren

Met vrouwencentrum De Dappere Dames deelt Malika Frindi (47) voedselpakketten en maaltijden uit aan Amsterdammers die geraakt zijn door de coronacrisis. ‘Elke dag liep de rij tot om de hoek.’

‘Ze noemen ons soms ‘de dames van de catering’, maar dat houdt ons klein – kleiner dan we zijn.’Beeld Jakob van Vliet

“Ik denk dat we elkaar als buurtgenoten moeten helpen. Tijdens de coronacrisis zagen wij van De Dappere Dames dat de nood hoog was. Daarom zijn we begonnen met het uitdelen van een warme maaltijd voor wie dat nodig had: zo’n 180 maaltijden, zeven dagen per week.

Elke dag liep de rij tot om de hoek: de buurman, de zzp’er en de taxichauffeur stonden er ook tussen. Saïd Bensellam van stichting Karam, die dagelijks vanuit Nieuw-West de helft van alle maaltijden ­doneerde, schrok daarvan en zei tegen me: ‘Maar Mali, dit zijn nette mensen!’ We wisten al dat er ­armoede was, maar door corona is het echt verergerd. ­Omdat nu zo veel mensen waren geraakt, viel de schaamte die er normaal is rondom armoede even weg; het is zichtbaarder ­geworden.

Wethouder Marjolein Moorman en voorzitter van stadsdeel Oost Maarten Poorter zijn nog komen helpen met uitdelen. Ik zei tegen hen: ‘Maken jullie maar de keuze wie vandaag één of twee bakjes krijgen.’ Want geef je iemand meer, dan krijgt de laatste misschien niets. Hoe ik dat zelf doe? Ik geef aan wie het vraagt. Die heeft het vaak het hardst nodig.”

Voedselbankschaamte

“In die rij voor onze maaltijden hebben we ook formulieren uitgedeeld met vragen als: wat is je situatie, hoeveel monden moet je voeden? Bij de kwetsbaarste huishoudens brengen wij nu wekelijks een persoonlijk voedselpakket langs. Dat zijn er zo’n 120. Zij zijn plots getroffen door de coronacrisis, komen niet in aanmerking voor de Voedselbank of schamen zich om daarheen te gaan. Wij zeggen: niet iedereen hoeft dit te weten. Dat maakt ons laagdrempeliger voor veel mensen die de hulp goed ­kunnen gebruiken.

De Dappere Dames ontstond in 2014 in de ouderkamer van basisschool De Kraal. De moeders deden daar ’s ochtends samen een bakkie koffie nadat ze hun kinderen naar school hadden gebracht. Er werden spullen aan elkaar doorgegeven, wat kleertjes of een babywagen. Of we hielpen elkaar met formulieren. Toen de school besloot de ­ouderkamer te sluiten, gingen we daarmee door op een andere plek. Ineens zegden sommige moeders vaker af met een smoesje, terwijl dat daarvoor nooit gebeurde. Ze konden die koffie gewoon niet betalen, maar wilden dat niet zeggen. Ik herkende dat direct.

Een jaar ervoor was ikzelf namelijk als fraudeur aangemerkt bij de Belastingdienst, door foutieve toeslagen. Ineens had ik een schuld van dertienduizend euro, daardoor kwam ik in een overlevingsstand. Ik voelde me minderwaardig, energieloos. Alsof de hele wereld het goed had behalve ik. Terwijl het water me aan de lippen stond, zonderde ik mezelf af en verzon ik excuses. Terwijl het op zo’n moment juist zo belangrijk is om hulp te vragen.

Uiteindelijk heb ik al mijn moed verzameld en de andere moeders op school verteld wat er speelde. Zij handelden meteen: de één nam het papierwerk van me over, de ander hielp me zicht te krijgen op mijn financiën. Vier jaar later had ik alles afbetaald. Waar ik nu was geweest zonder De Dappere Dames, dat wil ik niet weten. Ik wil anderen ­helpen, zoals ik ooit zelf geholpen ben.”

Tweehonderd vrouwen

“Bij buurthuis Batavia konden we één ochtend in de week terecht voor koffie. Zes jaar later is De Dappere Dames uitgegroeid tot een plek waar zo’n tweehonderd vrouwen, overwegend met een migratieachtergrond, op dagelijkse basis hulp krijgen via cursussen, financiën en papierwerk. Momenteel is er bij ons elke dag gratis groente en fruit af te halen. Of je komt gewoon binnen voor koffie en wat gezelligheid. Iedereen is welkom: man, vrouw, wit, zwart en ­alles daartussenin.

Ik heb zelf drie kinderen. Toen ik kampte met schulden waren mijn twee jongsten nog klein, maar ze zijn nooit met honger naar bed gegaan. Ik vind niet dat dat in Amsterdam, of waar dan ook, zou moeten kunnen. Dat laten wij als De Dappere Dames niet gebeuren, daardoor komt de tijgerin in ons boven. Op nummer 1 staat een volle maag, dat is de basis.

Ik zie dat veel vrouwen in de buurt financieel hard zijn getroffen door de coronacrisis. Eerder kon je in Oost ‘Makkies’ verdienen door vrijwilligerswerk te doen – voor iemand koken, schoonmaken, de administratie doen. Vijftien Makkies kon je inwisselen voor dertig euro aan boodschappen bij de groenteboer. Of ze werkten als overblijfmoeder: de 150 euro die ze daarmee verdienden, maakte nét het verschil. Veel van dat soort vrijwilligerswerk is nu stopgezet.

Rondkomen van een uitkering is moeilijk voor veel ­gezinnen. Zo verwacht de overheid dat volwassen kinderen meebetalen met de huur of boodschappen, maar in de praktijk gebeurt dat vaak niet. Dat heeft deels te maken met de hoge werkloosheid onder Marokkaanse jongeren. Bij alleenstaande moeders wordt een uitkering in dat geval verlaagd naar 718 euro per gezin. Daar kun je niet van leven. Het waren overigens wel diezelfde hangjongeren of ‘rotjochies’ zoals ze vaak genoemd worden, die de afgelopen maanden direct klaarstonden om onze maaltijden en voedselpakketten rond te brengen.

Ik denk dat mensen met een migratieachtergrond 1-0 voorstaan qua openstaan voor anderen. Wij gaan met alles en iedereen om, voor veel witte mensen is dat nog niet zo vanzelfsprekend. Maar als je op school of de sportclub niet meekrijgt hoe met elkaar samen te leven, kan dat problemen veroorzaken in de toekomst. Kortgeleden werd op het Javaplein een discussie gevoerd tussen bewoners en een paar agenten. De bewoners vonden het storend dat de politie telkens op motoren of in auto’s met de ramen op een kiertje langsreden ‘alsof we in een dierenpark zitten’. Dat wekt argwaan. En die agente zei heel eerlijk: die argwaan is er andersom ook.

Er zijn mensen die mij vertellen dat ik drie keer harder moet rennen omdat ik Marokkaanse ben, maar dat vertik ik. Ik hou er niet van om in dat hokje gestopt te worden. Via De Dappere Dames verzorgen een paar vrouwen soms het eten bij de gemeente Amsterdam. De gemeente spreekt daarom weleens over De Dappere Dames als ‘de dames van de catering’. Zo’n benaming houdt ons klein – kleiner dan we zijn.”

Herrie maken

“Wij zijn dapper, juist omdat we niet opgeven. Laatst was er een vrouw die pas korte tijd in Nederland woonde, wier man naast een ziektewetuitkering ook had gewerkt. Het gevolg was een schuld van 100.000 euro. Die vrouw was zich van geen kwaad bewust, maar werd als medefraudeur gezien en had daardoor geen recht op schuldhulpverlening. Wij hebben haar toen aan vrijwilligerswerk geholpen en zijn ervoor gaan vechten dat ze in de schuldsanering kon komen. Na een jaar herrie maken is dat gelukt. Ze heeft vier jaar afbetaald, de rest van haar schuld is kwijt­gescholden. Ze woont nu in een nieuw huisje in Noord, heeft een fris begin. Waar een ander allang zou stoppen, gaan wij met een diploma inlevingsvermogen in de pocket altijd door met mensen helpen.

Ik heb vijftien jaar in de bediening gewerkt, bij El Torado op het Rembrandtplein. Heerlijk werk vond ik dat. Die rol als gastvrouw heb ik eigenlijk nog steeds bij De Dappere Dames. En mijn Amsterdamse directheid komt ook van pas. Je moet wel voor jezelf opkomen: zeggen wat je denkt, doen waar je zin in hebt. Dat had ik vroeger al. Ik was de eerste meid in de Indische Buurt met een scooter. Ik had zes broers en zussen en we hadden het nooit breed thuis, maar ’s avonds stond altijd het eten op tafel. Dat was het moment waarop we samenkwamen. Gezamenlijk eten geeft me nog steeds een goed gevoel. Eten verbindt.” 

Een zomerserie over de wereldverbeteraars van de stad. Wat drijft deze bevlogen Amsterdammers? Deze keer deel 4: het uitdelen van voedselpakketten en warme maaltijden tijdens de coronacrisis.

Malika Frindi

Leeftijd 47
Woont in Indische Buurt in Amsterdam.
Achtergrond Werkte vijftien jaar in de bediening bij El Torado op het Rembrandtplein.
Doet Verspreidt sinds de ­coronacrisis eten en voedsel­pakketten: “Wie weinig had, heeft nu nog minder.”
Met Vormt met De Dappere ­Dames een gesubsidieerd ­vrouwencentrum in de Indische Buurt, vlak bij de Dappermarkt.
Functie Oprichter De Dappere Dames.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden