PlusInterview

Makers van coronalied: ‘Muziek is een medicijn’

Magical Seyo (l) en Nature Ink Zayah in Natures huiskamer/studio. ‘Het voelde al snel alsof we broers zijn.’Beeld Jakob Van Vliet

De Oegandese muziekproducer Magical Seyo (29) en muzikant Nature Ink Zayah (30) maakten het coronalied Covid-19 (Save the Nations) met muzikanten die hier, net als Seyo, geen huis hebben. ‘Dit werkt als een medicijn.’

Meteen de eerste week waarin de meeste Nederlanders thuiszaten, brachten de Oegandese muziekproducer ­Magical Seyo en muzikant Nature Ink Zayah mensen bij ­elkaar om een coronalied op te nemen. Geheel volgens de quarantaineregels: de acht muzikanten die meewerkten aan Covid-19 (Save the nations), kwamen één voor één langs in de woonkamer van Nature. Hij bewoont een huurappartement bij het Westerpark, tevens een kleine muziekstudio met opnameapparatuur en instrumenten. De artiesten komen uit Oeganda, Soedan en Nederland. Een deel van hen heeft net als Seyo geen verblijfsvergunning, maar dat weerhield ze er niet van een gebaar te maken. “We zijn in deze tijd allemaal gelijk. Of je nu rijk of arm bent, een status hebt of niet: met elkaar moeten we de wereld redden,” aldus Seyo via Skype vanuit Natures woonkamer.

Seyo groeide op in Oeganda en woonde daar tot bijna twee jaar geleden. “Het liefst was ik professioneel muziekproducent geworden, maar ik had geen geld om naar een goede school te gaan. In plaats daarvan leerde ik het via vrienden. Ik kwam erachter dat muziek vrede brengt. Je communiceert met muziek iets wat je niet kunt vertellen.”

Nature vult hem aan alsof ze elkaar al jaren kennen. ­“Muziek is een medicijn. Het brengt je terug naar je ­bewustzijn. Daarom vonden we het zo belangrijk in te ­spelen op deze situatie. Ik heb ook ooit op straat geleefd en dan besef je dat mensen niet echt naar elkaar omkijken. De wereld laat ons nu zien dat iedereen in de problemen kan komen. En dat iedereen bij moet dragen.”

Slapen op straat 

Het bijzondere aan dit muziekproject is dat Nature en Seyo elkaar pas sinds een paar weken kennen. Toen ze ­elkaar ontmoetten, sliep Seyo al een paar dagen op straat. Het was de week voor 16 maart, waarna iedere inwoner van ­Nederland zonder vitaal beroep geacht werd thuis te blijven. “Na bijna anderhalf jaar werd ik uit het AZC in Dronten gezet, omdat mijn vluchtverhaal, waar ik liever niet over spreek, niet werd geloofd. Ergens begrijp ik de IND wel, omdat er zo weinig bekend is over vluchtelingen uit ­Oeganda.” Seyo vertrok naar Amsterdam, maar tot nu toe heeft hij hier nog geen plek gevonden om te wonen en is hij aangewezen op de straat.

Intussen hoorde Nature van een vriendin over Seyo en hoe ze de liefde voor muziek deelden. Hij nam Seyo in huis. “Het is nu echt geen veilige tijd om op straat te zijn.” Seyo: “Het voelde al snel alsof we broers zijn.”

Opvrolijken met een beat

Wellicht begon dat op de dag dat de beat voor Save the Nations ontstond. “Ik ging wandelen,” zegt Nature, “en toen ik thuiskwam, voelde ik me niet lekker. Ik had dé ­coronaverschijnselen: ik moest hoesten en had koorts. Seyo wilde me opvrolijken, maar ik zei dat hij ­afstand moest houden en trok me terug in de keuken.”

Seyo: “Terwijl ik bezorgd was om Nature, ging ik maar een beat bedenken. Misschien kon ik zo weer wat leven in hem blazen. En het werd een goede beat!” Nature onderbreekt hem: “Het was een echte coronabeat! Het voelde alsof die me genas. We moesten een lied maken om anderen te helpen. Corona is nu onze nieuwe wereld.”

Het lied begint met een kuch, maar al snel word je de beat ingezogen en hoor je wisselend artiesten in de Oegandese taal Luganda, maar ook in het Engels, Frans, Arabisch en Nederlands.

Nature: “Het is zo internationaal mogelijk gemaakt, ­omdat dat bij het lied past.” Het is een ode aan de gezondheidsmedewerkers en een eerbetoon aan de slachtoffers. Het lied moet mensen bewust maken en klinkt daarom ook als een waarschuwing met teksten als ‘We are dying. The young, the old, the rich, the poor, the black and the ­white.’ En: ‘We have to fight together, fight Corona ’till the end.’ “De diepere laag van het nummer is dat nu letterlijk ­iedereen de wereld kan redden door binnen te blijven en de regels na te leven. Daarin zijn we gelijk.”

Anderhalf jaar op straat 

Seyo is opgelucht dat hij een dak boven zijn hoofd heeft. Hij weet dat het tijdelijk is en probeerde na twee weken bivakkeren op de slaapbank van Nature zelf al een onder­komen te vinden. “Ik ben naar de nieuwe winteropvang voor ongedocumenteerden in de sporthal in Zuid geweest om te kijken of ze een slaapplek voor me hadden. Daar belandde ik in een grote hal met veel mensen. Er was lawaai, twee mensen waren een bal aan het overgooien. Ik voelde tranen opwellen terwijl ik op mijn bed lag. Wat gebeurt er in mijn leven? Ik wilde mijn best doen om te kijken of ik mezelf kon redden, maar het was te lastig. Het is goed dat de ­gemeente extra opvang regelt, maar die is alleen voor de nacht. Ik had geen plan voor de dag. Ik was de volgende dag doodop en verdwaalde in Amsterdam. Nu blijf ik bij Nature tot ik 24 uursopvang heb gevonden.”

Nature vertelt dat hij zelf anderhalf jaar op straat leefde, nadat hij uit Oeganda was gevlucht. “Ik verstopte ­me alsof ik een dief was en voelde me alleen maar nutteloos. Die tijd heeft mijn leven veranderd. Elke keer liep ik tegen het systeem op en dat heeft me geleerd er altijd het beste van te maken. Ik werd niet boos, ik begrijp dat de IND zijn werk moet doen. Ik dacht wel: als ik hieruit kom, ga ik ­anderen helpen, jongeren die niets hebben bij elkaar brengen.”

Vluchtelingen met talent

Toen Nature in 2015 een verblijfsvergunning kreeg en een plek om te wonen, begon hij daar al snel mee. Als zzp’er verdient hij zijn geld als schoonmaker, kok en tuinier, maar in zijn vrije tijd maakt hij muziek met jonge vluchtelingen met muzikaal talent. Hiervoor richtte hij de stichting Ngoma op.

“We begonnen met het helpen van asielkinderen in ­Amsterdam, die de middelen niet hebben muzikaal talent te ontwikkelen. Ik voel me met hen verbonden en ik herken hun frustratie. Met het geld dat we hebben opgehaald, huren we ook een gebouw in Oeganda, waar weeskinderen les krijgen.” Die kinderen eten ook op school.

De lockdown, nu ook in Oeganda, is voor deze kinderen direct een probleem. Ze kunnen niet naar de school, waardoor ze geen eten hebben. Seyo heeft ook zorgen over zijn familie in Oeganda. “De lockdown is daar strenger dan hier. Je mag amper over straat. Mijn vader heeft hierdoor geen werk. Ik weet niet precies hoe het gaat, want we kunnen nauwelijks bellen. Mensen zijn daar ­afhankelijk van internetcafés die nu dicht zijn.”

Ook daarom maakten we dit lied, zegt Nature. “Ik hoop dat deze tijd ons leert dat we allemaal vluchteling kunnen zijn. Ik hoop dat de situatie van de allerarmsten zal veranderen.”

Covid-19 (Save the Nations) is hier te beluisteren op YouTube.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden