Amsterdammer helpt Amsterdammer

Mahmoud Hasan wil andere Syriërs helpen: ‘Arme mensen mogen ook dromen hebben’

De Syrische Mahmoud Hasan wil zijn oude droom najagen en in Nederland een bestaan als tolk opbouwen. De benodigde cursussen zijn prijzig. Een begin: 600 euro.

Mahmoud Hasan wil tolk worden, maar hij heeft nóg een missie: Syrische nieuwkomers helpen met hun integratie. Beeld Eva Plevier
Mahmoud Hasan wil tolk worden, maar hij heeft nóg een missie: Syrische nieuwkomers helpen met hun integratie.Beeld Eva Plevier

“Mijn vader werkte als bibliothecaris in de bibliotheek van Damascus en hij nam dagelijks een boekje voor mij mee.” Mahmoud Hasan (53) verslond de lectuur, zowel vanuit praktisch oogpunt – vader moest de boeken de volgende dag weer inleveren – maar ook omdat hij zo kon genieten van nieuwe werelden die werden ontsloten. Die leeshonger is er nog altijd, maar de enkele planken Arabische literatuur die de OBA rijk is, heeft Hasan allang uitgelezen. “Daarom wil ik graag nog beter Nederlands leren,” vertelt hij. “Lezend leer ik de wereld kennen en ik weet zeker dat er veel Nederlandse boeken zijn die mij van alles kunnen vertellen over dit land.”

De Syrische Hasan – een grote vent met vrolijke ogen die bij de kennismaking trots naar zijn fietstassen van De Regenboog Groep wijst, de organisatie waar hij vrijwilligerswerk voor verricht – woont sinds 2015 in Nederland. In zijn geboortestad Damascus bestierde hij een goedlopend taxibedrijf dat hij eigenhandig opbouwde.

Hachelijke reis

De verwoestende burgeroorlog na de Arabische Lente in 2011 gooide alles in puin. Hasans bedrijf ging ten onder omdat zijn auto’s een voor een werden gestolen. Hasan moest een keuze maken: of hij ging het leger in en voorzag zo in het onderhoud van zijn gezin en zijn moeder of hij zou proberen te vluchten. Omdat hij geen mensen wilde doden, besloot hij alles achter te laten in de hoop elders een veilig en stabiel bestaan op te bouwen.

Zijn vrouw en drie kinderen gingen naar Libanon. Hasan ondernam een hachelijke reis van drie maanden met allerlei vormen van transport en belandde in Nederland. Een halfjaar na zijn aankomst werd het gezin herenigd en kregen ze een huisje in het dorp Neerijnen in de Betuwe toegewezen. Dat was wennen.

De kinderen waren getraumatiseerd en schrokken van elk vliegtuig dat over raasde en de aansluiting met de lokale bevolking verliep stroef. Het huwelijk kwam onder druk te staan en na drie jaar besloten Hasan en zijn vrouw uit elkaar te gaan.

Hasan kwam na de scheiding in Amsterdam terecht. Daar ging hij aan de slag als fietsen­maker, maar het werk putte hem na een tijd erg uit. Die extreme vermoeidheid was niets voor hem en dus vertrouwde Hasan het niet. Na een bezoek aan de dokter werd hij in zijn vermoeden bevestigd: de kransslagaders rond zijn hart bleken deels dichtgeslibd en een operatie volgde.

Werken lukt sindsdien niet meer, en dat is Hasan een doorn in het oog. Hij wil zijn eigen geld verdienen, niet van de bijstand afhankelijk zijn. Het vlammetje onder zijn oude droom om als tolk te werken laaide op. In Damascus belette geldgebrek hem als jonge man zijn studie

Engels aan de universiteit af te maken. Nu hij de vijftig is gepasseerd, wil hij een nieuwe poging wagen. “Om als tolk beëdigd te worden moet je twee talen vloeiend spreken. Mijn Arabisch is super, maar mijn Nederlands moet beter.”

Zaaltje in de Banne

Met behulp van internet heeft hij zich een grote woordenschat eigen gemaakt, maar om het certificaat voor het hoogste niveau van Nederlands als tweede taal te behalen moet hij dure cursussen volgen. “Het voelt soms alsof arme mensen geen dromen mogen hebben,” zegt Hasan, zeldzaam treurig voor zijn doen. De benodigde tweeduizend euro ligt buiten zijn bereik.

Hij blijft niet lang in mineur. Algauw vertelt Hasan toegewijd over zijn andere missie. “Ik wil Syrische nieuwkomers helpen met hun integratie. Vaak vallen we nu een beetje tussen wal en schip. Daarom moet er een plek komen waar Syriërs en Nederlanders elkaar kunnen ontmoeten en van elkaar en elkaars cultuur, kunnen leren.” Hij heeft bij de gemeente een subsidieaanvraag ingediend om de huur van een zaaltje in de Banne te kunnen bekostigen. “Vanaf de eerste dag dat ik hier voet aan de grond zette, ben ik met dit plan bezig. Ik hoop zó dat het lukt, en dat dit een plek wordt van nieuwe vriendschappen en mogelijkheden.”

De wens van vorige week: ‘Bewonderenswaardig dat Hilly vrijwilligerswerk doet’

Hilly Soe-Agnie vroeg vorige week hulp bij de aanschaf van een scootmobiel met een betere accu. Jan Peter Bekkering doneert.

Hilly Soe-Agnie (66) werkte lang in het Sarphatihuis als verpleegkundige, maar door haar conversiestoornis moestze daar op 45-jarige leeftijd mee ophouden, wat haar veel verdriet heeft gegeven. Door een onderliggend psychisch trauma kan Soe-Agnie aanvallen krijgen waardoor bepaalde lichamelijke functies tijdelijk worden uitgeschakeld. Bij Soe-Agnie heeft zo’n conversiestoornis tot gevolg dat haar omgeving moeilijk of geen contact meer met haar kan krijgen.

Ondanks de vele tegenslagen in haar leven heeft Soe-Agnie altijd hoop gehouden en zit ze niet stil. Na twintig jaar niet te hebben kunnen werken is ze sinds een tijd actief als ervaringsdeskundige in een buurtteam. Een nieuwe scootmobiel zonder accubeperkingen zou Soe-Agnies bewegingsvrijheid enorm vergroten, waardoor ze weer goed aan de slag kan om al haar vaardigheden te benutten.

Met hulp van Jan Peter Bekkering (66) gaat de actieradius van Soe-Agnies scootmobiel er binnenkort flink op vooruit. Hij bekostigt een nieuwe accu. “Dat Hilly vrijwilligerswerk verricht, vind ik bewonderenswaardig.” Zelf is de gepensioneerde Bekkering ook vrijwilliger – en een pleitbezorger voor meer waardering voor hen die zich inzetten voor anderen. “Soms vergeten mensen dat als alle vrijwilligers hun werk neerleggen, het land stil komt te liggen. Dus een medevrijwilliger help ik graag met haar wens, ook als blijk voor het goede werk dat ze doet.”

Helper Jan Peter Bekkering Beeld Nina Schollaardt
Helper Jan Peter BekkeringBeeld Nina Schollaardt
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden