Plus Film

Madamoiselle de Joncquières heeft feministisch tintje

Mouret geeft met Madamoiselle de Joncquières een feministisch tintje aan een klassiek verhaal van door liefde geïnspireerde wraak. De kracht zit hem vooral in de voortreffelijke dialoog.

Markies des ­Arcis (Edouard Baer) en Madame de La Pommeraye (Cécile de France). Beeld Cherry Pickers Filmdistributie

Wraak is een gerecht dat het beste koud kan worden geserveerd, maar nog mooier is het als het slachtoffer niet ­beseft dat het met open ogen in een wraakval loopt. Dat is het geval in de spitsvondige kostuumfilm Mademoiselle de Joncquières, die zich rond 1750 afspeelt in en rond het landgoed van de adellijke Madame de La Pommeraye, die sinds kort weduwe is.

Al snel staat Markies des Arcis, die een reputatie heeft als vrouwenverslinder, voor de deur. De weduwe wijst hem af, maar de markies is een volhouder. Maandenlang blijft hij langskomen in een poging madame van zijn eeuwige liefde te overtuigen. Dat zij beweert niet meer in de liefde te geloven (‘een voorspelbaar en vermoeiend spektakel’) en haar huwelijk met haar overleden man ‘vermoeiend en vervelend’ noemt, vat de markies niet op als resolute afwijzingen, maar als uitdagingen. Na zes maanden slaagt hij in zijn verleidingskunst en valt zij voor hem.

Er breekt een gelukkige tijd aan, maar in adellijke kringen in Parijs, waar men de markies door en door kent, speculeert men lacherig over de vraag hoe lang romance zal duren. Dat blijkt twee jaar te zijn, want dan heeft de markies genoeg van Madame de La Pommeraye en krijgt hij behoefte aan nieuwe veroveringen. Madame accepteert zijn naïeve voorstel om vrienden te blijven, maar om een andere reden dan hij denkt. Ze verzint een ingenieus wraakplan, waarin een knappe jonge vrouw, de mademoiselle uit de titel, als lokaas fungeert.

Als de plot vaag bekend klinkt, kan dat kloppen, want Mademoiselle de Joncquières is gebaseerd op een episode in Denis Diderots in 1796 postuum gepubliceerde ­roman Jacques de fatalist en zijn meester. Robert Bresson verfilmde in 1945 onder de titel Les dames du Bois de Boulogne hetzelfde verhaal, maar regisseur en scenarist ­Emmanuel Mouret heeft er een feministische draai aan gegeven.

Madamoiselle de Joncquières

Regie Emmanuel Mouret
Met Cécile de France, Edouard Baer
Te zien in Cinecenter, Eye, Het Ketelhuis, Tuschinski

In de film van Robert Bresson roept madame de ellende over zichzelf af door een jonge vrouw in te zetten als verleidingstest voor de liefde van de markies voor haar. Een soort Temptation Island avant la lèttre. In Mademoiselle de Joncquières is daarvan geen sprake en schakelt ­Madame de La Pommeraye de aantrekkelijke jonge vrouw in als lokaas in haar wraakplan, nadat de markies haar heeft gedumpt. De film doet ook denken aan Stephen ­Frears klassieker Dangerous Liaisons van dertig jaar geleden, maar verschilt er ook sterk van, doordat in die film de personages doelbewust met vuur spelen.

Dat is niet het geval in Mademoiselle de Joncquières, want daarin wordt de markies zonder dat hij het beseft het ingenieuze wraakplan ingetrokken. Het doet misschien een weinig vrolijk drama vermoeden, maar Mouret is er de filmmaker niet naar om de kijker met een loodzwaar drama op te zadelen. We kennen hem van het sprankelende relatiedrama Un baiser s’il vous plaît (2007), de enige van zijn acht vorige films die in Nederland is uitgebracht. Net als die film bevat Mademoiselle de Joncquières geestige en spitse dialogen, waarmee Mouret zich weer als een uitstekende scriptschrijver bewijst.

Cécile de France als Madame de La Pommeraye en Edouard Baer als Markies des Arcis vormen een perfect duo voor het dialogenfeestje. Vooral De France is voortreffelijk als gekwetste vrouw, die achter charme en een innemende glimlach haar ware bedoelingen verbergt. In haar ogen dient haar wraak een groter doel dan alleen zijzelf: “Als meer vrouwen zouden handelen als ik, zou het een grotere eer zijn om vrouw te zijn.” Jammer dat Mouret ­terugdeinst voor een logisch uit de film voortvloeiend ­feministisch einde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden