PlusReportage

Louis Vuittontas verpanden om de energierekening te kunnen betalen: Used Products krijgt het steeds drukker

Bij Used Products op de Prins Hendrikkade zien ze de impact van de inflatie en hoge energieprijzen. Het aantal mensen dat spullen komt verpanden voor contant geld, neemt toe. ‘Klanten hebben geld nodig om boodschappen te doen of een rekening te betalen.’

Marloes de Moor
Pawnshop Used Products op de Prins Hendrikkade in Amsterdam. Mensen die snel geld nodig hebben, kunnen daar hun eigendommen verpanden. Beeld Dingena Mol
Pawnshop Used Products op de Prins Hendrikkade in Amsterdam. Mensen die snel geld nodig hebben, kunnen daar hun eigendommen verpanden.Beeld Dingena Mol

Tussen de 14e en de 22ste van de maand is het spitsuur bij Used Products Centrum op Prins Hendrikkade 176 in Amsterdam. Rijen dik staan klanten dan voor de deur. Onrust in hun hoofd. Zorgen over hun ontoereikende saldo, over boodschappen waar geen geld voor is, over openstaande rekeningen. De wachtruimte van de inkoopafdeling puilt die dagen uit.

Pas op de 25ste komen de salarissen, toeslagen en uitkeringen binnen, weten de medewerkers van Used Products. Tot die tijd hebben mensen moeite om rond te komen en kan het verpanden van waardevolle bezittingen een welkome ontsnapping zijn uit hun benarde situatie. Bij Used Products Centrum, een van de 55 vestigingen in Nederland, krijgen ze, net als bijvoorbeeld bij de Stadsbank van Lening, meteen contant geld voor hun spullen. Binnen twee maanden kunnen ze die met 4,5 procent rente terugkopen. “Voor een smartphone die ze voor 100 euro belenen, betalen ze dus later 104,50 euro terug. Spullen die niet binnen twee maanden worden teruggekocht, komen in ons bezit en worden in onze aangrenzende winkel verkocht,” legt Bas Hofte (36), directeur van Used Products, uit.

Medewerker Marijn Dijkstra: ‘Soms gaan ze helemaal uit hun pan. Dan hebben ze een half uur zitten wachten en krijgen ze uiteindelijk te horen dat we er niets voor kunnen geven.’ Beeld Dingena Mol
Medewerker Marijn Dijkstra: ‘Soms gaan ze helemaal uit hun pan. Dan hebben ze een half uur zitten wachten en krijgen ze uiteindelijk te horen dat we er niets voor kunnen geven.’Beeld Dingena Mol

In het magazijn wachten tientallen genummerde, kartonnen dozen vol kostbare bezittingen tot de geldzorgen voorbij zijn en hun eigenaar ze komt terugkopen. Het kan bijvoorbeeld een gouden armband zijn van een moeder, die geld voor boodschappen nodig heeft, zodat haar kinderen die week te eten hebben. Of gereedschap van zzp’ers in de bouw, die nog niet uitbetaald hebben gekregen, maar wel hun rekeningen moeten betalen. Een laptop van iemand die met spoed een hoge bekeuring moet betalen.

Gouden tand

Het aantal mensen dat spullen komt belenen bij Used Products op de Prins Hendrikkade is dit jaar, mede door de energiecrisis en de inflatie, met 18 procent toegenomen. Dit jaar zijn er in de maand augustus bij het filiaal in het centrum 550 producten verpand, vorig jaar waren dat er rond deze tijd nog 498.

“Voorheen werd 90 procent van de producten opgehaald en teruggekocht. Dat is nu gezakt naar 85 procent. Daaraan merk je dat mensen nu voor langere tijd minder geld hebben. We zien ook dat de doelgroep verandert,” zegt Hofte. “Eerder kwamen hier klanten die toch al sneller in de financiële problemen kwamen, nu is het een bredere groep. Het gaat vaker om mensen die zich eerst prima konden redden. Dat merken we aan de producten; die zijn nieuwer en duurder. Ze hebben die Louis Vuittontas of elektrische designfiets ooit kunnen kopen, maar zitten nu krap bij kas.”

Laptops, smartphones, tablets, gamecontrollers, gereedschap en gouden sieraden worden het meest aangeboden. “Maar mensen komen soms ook met bizarre dingen. Ik herinner me een man die zijn gouden tand wilde belenen. Of iemand die zijn behang of verzameling seksspeeltjes wilde verkopen. Dat doen we niet. Net als kleding en boeken; we zijn geen kringloopwinkel. Huishoudelijke artikelen nemen we alleen in als ze splinternieuw zijn.”

Spullen die ingekocht zijn, worden met serienummer vastgelegd in het digitaal opkoopregister van de politie. “Dat is om te voorkomen dat er gestolen voorwerpen tussen zitten. Als er binnen vijf dagen een aangifte binnenkomt, brengen wij ze naar de politie.”

Emotionele waarde

Alles wat de medewerkers aangeboden krijgen, wordt eerst getest en vervolgens op waarde getaxeerd. En dat is niet altijd het bedrag dat de klant zelf in het hoofd had. Alan van den Berg (26) had er in het begin veel moeite mee om mensen te moeten teleurstellen. “Vooral bij sieraden met emotionele waarde kan dat lastig zijn. Wij betalen voor de actuele goudprijs en niet voor het sieraad. Een bijzondere ketting, die nog van een oma is geweest en waar ooit duizend euro voor is betaald, is voor ons vanwege de goudprijs maar de helft waard. Vooral in schrijnende gevallen, als het bijvoorbeeld om een moeder met kinderen gaat, raakt me dat. Het komt gelukkig ook vaak voor dat ik wel kan geven wat ze nodig hebben. Dan zie je mensen huilen van dankbaarheid.”

Beleende spullen worden uit de opslag gehaald als de eigenaar ze komt ophalen. Beeld Dingena Mol
Beleende spullen worden uit de opslag gehaald als de eigenaar ze komt ophalen.Beeld Dingena Mol

Used Products heeft twee verschillende ingangen: de één voor de winkel waar tweedehands spullen te koop aan worden geboden, de ander voor het belenen. “Dat geeft klanten die iets komen belenen wat meer privacy,” verklaart Hofte.

Onderhandelen

Bij de inkoopbalie is medewerker Marijn Dijkstra (29) in gesprek met een man die zijn iPhone 13 Pro Max wil verpanden. Onrustig trommelt hij met zijn vingers op de balie. “500?”

Hoewel Dijkstra aanvankelijk denkt dat het een schappelijk bedrag is voor het nieuwste model, keert hij later terug met minder goed nieuws: “Hé sorry bro, ik gun het je zo, maar ik kan je niet meer dan 450 geven. In september komt de nieuwste iPhone uit. Daardoor is deze over twee maanden veel minder waard.”

Mokkend hoort de man het aan. Hij verheft zijn stem: “Wat is dit nou? Kom op, broer, jullie verkopen hem voor 500 of meer!”

Dijkstra, zwart petje op, weet het gesprek met een magische mix van Amsterdamse branie en ontwapenende charme een amicale wending te geven en sust de klant: “Hé bro, als je hem ergens anders beleent, krijg je maar 300, snap je?”

Uiteindelijk gaat de man akkoord: “Oké man, oké, vierenhalf dan.”

Sommige klanten zijn kort van stof, anderen luchten hun hart en zetten hun onderhandeling vurig kracht bij door te vertellen waarom ze iets belenen.

“Soms gaan ze helemaal uit hun pan,” vertelt Dijkstra. “Dan is het hier druk, hebben ze een half uur zitten wachten en krijgen ze uiteindelijk te horen dat we er niets voor kunnen geven. Meestal loop ik op zo’n moment even met ze naar buiten, rook een sigaretje en zeg: ‘Hé, rustig nou maar. Wat is je probleem?’ Dan komen ze een beetje tot rust.”

Vintage zonnebril

Even later ontfermt hij zich over een vaste klant, want die heeft Used Products ook. “Mensen die drie dozen bij ons hebben staan en precies weten wanneer ze wat moeten terugkopen.”

De man leunt ontspannen tegen de toonbank. Een air van zelfbewuste vastberadenheid, alsof hij hier niet is om iets te belenen, maar om grote zaken te doen. De geur van zijn aftershave reikt tot ver achterin de winkel. Hij toont een vintage Cartier-zonnebril. “Ik heb er nieuwe neusvleugeltjes opgezet, pootjes vervangen en in een badje gelegd om het vuil eruit te trekken. Zijn er nog maar twee van op de wereld. 44 jaar oud. Nou? Wat zeg je ervan?”

Dijkstra gaat met zijn collega’s overleggen: “Wel een mooie, hoor. Een Cartier uit 1977. Hij heeft hem hier gekocht en daarna thuis opgeknapt.” Tegen Hofte: “Vijf meier?”

Collega Van den Berg slaat aan het googelen op ‘Sunglasses 1977. Vintage Cartier’.

Hofte pleegt intussen een telefoontje met een medewerker van het filiaal in Amstelveen, die gespecialiseerd is in designmerken en zonnebrillen. “400 euro,” adviseert hij.

Dijkstra keert ten slotte terug met een bundeltje bankbiljetten van vijftig euro. Achteloos neemt de vaste klant ze in ontvangst. En dan samenzweerderig: “Hé, maar ik trek binnenkort 5 miljoen binnen en…”

Dijkstra wuift het betoog zonder scrupules weg: “En daarom kom je hier je zonnebril belenen? Sorry, maar dat is gewoon bullshit.”

Tegen deze man kan hij dat zeggen, weet hij. Die grossiert in sterke verhalen en als daar doorheen wordt geprikt, vervolgt hij zonder morren zijn weg, tevreden met zijn stapeltje cash op zak.

Achter hem wacht alweer een nieuwe klant, die zijn ietwat beduimelde Louis Vuittontasje als een zeldzame trofee aanbiedt: “Wat denk je ervan? 500?”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden