PlusReportage

Lotus Krabbé is de vijfde generatie schilder in haar familie: ‘Mijn achternaam gebruik ik niet’

null Beeld Nina Schollaardt
Beeld Nina Schollaardt

Als je de vijfde schilder bent in de familie, moet je een eigen pad kiezen. Dus gooide Lotus Krabbé (21) haar kwasten en verftubes in een tas en reisde de wereld rond. ‘Het is vaak bewolkt in mijn hoofd.’

Edo Dijksterhuis

Het was logisch dat Lotus Krabbé schilder zou worden. “Misschien wel iets te logisch,” zegt ze zelf. “Ik heb mijn hele leven getekend en geschilderd, wilde niets anders doen dan dat. Maar toen ik me aanmeldde bij de Rietveld Academie – de eerste keer toen ik zestien was, een jaar later nog eens – werd ik afgewezen. Waarschijnlijk omdat ik te jong was. Toen heb ik wel erg getwijfeld of ik niet iets anders moest gaan doen.”

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Haar vader Jasper schildert en hoewel opa Jeroen vooral bekend is als acteur, spendeert hij ook vele uren achter de schildersezel. Overgrootvader Maarten en betovergrootvader Hendrik Maarten verdienden hun brood met verf en penselen. “Ik ben vijfde generatie ­schilder,” stelt Krabbé, die vanaf 1 juli haar eerste solo­tentoonstelling heeft bij I Love Illustration Gallery. “Tijdens mijn jeugd was schilderkunst overal. Er hingen continu nieuwe doeken aan de wand en bij sommige dacht ik: wauw, dat is door een ­familielid van mij gemaakt. Dat ik schilder wilde worden, werd heel normaal gevonden. Het voelt als een soort saamhorigheid.”

Vage postkantoren

Ze moest wel haar eigen weg vinden, vond ze. Dus vertrok ze begin 2020 naar Londen, voor een twee maanden durende vooropleiding aan de prestigieuze academie Central Saint Martins. Vervolgens wilde ze met haar toenmalige vriend naar Australië. “In eerste instantie zouden we via Amsterdam reizen, maar toen brak de coronapandemie uit en werden vluchten geschrapt. We boekten om naar een directe vlucht en dat bleek meteen de laatste te zijn die in Australië landde. Daarna gingen de grenzen dicht. We hebben elf maanden in een soort boomhut gewoond in de buurt van Brisbane. Je kon door de spleten in de vloer naar buiten kijken. Veel te doen was er niet. Ik heb bijna non-stop gewerkt en kwam terug met een dik pak schilderingen op papier.”

Die leverde ze af bij haar ouders, om vervolgens meteen weer te vertrekken. “In Amsterdam was alles dicht vanwege de lockdown en ik was nog niet klaar met reizen. We hadden online uitgezocht wat de goedkoopste stad van Europa is. Dat bleek Sarajevo te zijn en daar huurden we een huisje. Na drie maanden verkasten we naar Belgrado en weer twee maanden later naar Istanboel. Uiteindelijk kwamen we terecht in Tbilisi en daar zijn we een half jaar gebleven.”

“Ik had weinig spullen bij me: wat kleren, mijn verftubes en mijn kwasten. O ja, en een douchegordijn. Dat hing ik op als we ergens kwamen, zodat er geen verfspetters op de grond of het meubilair zouden komen – dat gezeik wil je echt niet. Ik werkte niet op doek; je kunt moeilijk een rol canvas overal mee naartoe sleuren. Maar de achterkant van kartonnen verpakkingen werkt ook prima. De kosten voor levensonderhoud zijn in Oost-Europa laag en ik verkocht af en toe werk via mijn website. Ik heb heel wat vage postkantoren van binnen gezien waar ik eindeloos formulieren moest invullen. Het was altijd maar afwachten of het werk aankwam bij de klant, en in welke staat.”

“Die reis was mijn opleiding,” stelt Krabbé terugkijkend. “Ik heb zo veel ­nieuwe dingen gezien. Ik maakte constant foto’s en soms schetsjes – hoewel ik het best lastig vind om in het openbaar te tekenen, omdat ik me al snel een attractie voel. Bij iedere verhuizing naar een nieuwe stad probeerde ik weer andere dingen uit. In Londen maakte ik veel kleine tekeningen, soms portretten van mensen in de metro, stiekem op een blokje. De schilderijen die ik toen maakte, waren nogal zwaar en een beetje grauw. Ik zat toen in een donkere periode, misschien dat het daarmee te maken heeft.”

Bewijsdrang

Krabbés palet is door de tijd heen zachter geworden en haar hand juist vaster. “In het begin was ik nog aan het kladderen,” vindt ze zelf. “Het moest helderder. Dat mijn kleuren lichter zijn geworden heeft wellicht ook te maken met het zonlicht van de plekken waar ik was. Maar ik hou ook niet zo van harde, ongemengde kleuren, vooral niet van donkergroen of oranje. Ik meng mijn verf altijd voordat ik begin te schilderen. Tot nu toe heb ik gewerkt met acrylverf. Dat is relatief goedkoop en makkelijk, ik voel me er comfortabel bij. Maar ik vind het ook een beetje vlak en wil nu overstappen op olieverf. Die is puurder, echter, voller van kleur en droogt langzamer, waardoor je gedwongen wordt te vertragen.”

Een tijdje was Krabbé in de ban van abstractie en schilderde ze grote kleurvlakken vol kronkels. Maar ze keerde snel terug naar de figuratie. “Ik schilder wat me opvalt en wat ik wil onthouden. Het is een beetje als een dagboek. Eigenlijk ben ik een fotograaf met kwasten. Het gaat om de mooie, kleine momenten: een vrouwtje dat aardappels schilt, een priester op straat met een mondkapje voor zijn gezicht, een bedelaar, een jongen op een schommel. Maar ook de voeten van mijn vriend omdat die er gewoon lekker bij liggen.”

Mensen zijn een constante in Krabbés werk, maar ze staan vrijwel altijd alleen afgebeeld. Ook als ze een omhelzing tussen twee geliefden schildert, zie je er e­entje van voren en is de ander weggedraaid en eigenlijk afwezig. “Veel mensen zijn nu eenmaal alleen,” verklaart de kunstenaar haar onderwerpkeuze. “Ook ik ben een beetje alleen. Ik heb ADD en het is vaak bewolkt in mijn hoofd. Maar ik heb geen zin in medicijnen, hoe intens het soms ook is. Ik heb niet elke dag zin om te schilderen, maar het moet. En als ik eenmaal bezig ben, kan ik goed doorgaan.”

Een bepaalde bewijsdrang speelt daar natuurlijk ook een rol in. “Mensen kunnen denken dat ik bevoorrecht ben door wie mijn vader en mijn opa zijn. Alsof het schilderen daardoor makkelijker is. Ik ben trots op mijn achternaam, maar ik gebruik hem niet. Ik signeer al mijn werk met enkel en alleen Lotus.”

null Beeld Nina Schollaardt
Beeld Nina Schollaardt

Lotus Krabbé: Solo

1 t/m 10 juli in I Love Illustration Gallery, Hannie Dankbaarpassage 5

null Beeld Nina Schollaardt
Beeld Nina Schollaardt
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden