Plus

Lolke Rang is niet bepaald de doorsneefan van de Amsterdam Pirates

Alle honkballers bij de Amsterdam Pirates kennen Lolke Rang, de vrijwillige raper van homerunballen. De superfan, die het net als vele andere supporters nu zonder wedstrijden moet doen, is geen groepsmens. ‘Ik ben min of meer de dorpsgek geworden.’

Lolke Rang bij het Loek Loevendie Ballpark.Beeld Julie Hrudova

Op de avond van 29 september plaatst de beheerder van de Facebookpagina van honkbalclub Amsterdam Pirates een onduidelijke foto. De regerend landskampioen speelt die avond in de play-offs tegen Hoofddorp Pioniers. Pirates wint voor lege tribunes. Toeschouwers zijn niet welkom.

Toch is op het beeld in de verte, in de uiterste hoek van het speelveld, het silhouet van een toeschouwer te zien. Hij draagt een pet en lijkt vanaf een elektriciteitshuisje aandachtig het honkbalduel te volgen. Sommige fans zijn nou eenmaal hondstrouw, die houd je niet tegen als ze wedstrijden van hun club willen bezoeken.

Uit het commentaar onder de post blijkt dat de man een bekend gezicht is bij de club. Vrijwel iedereen die reageert herkent de gestalte van de toeschouwer, maar niemand weet wie hij werkelijk is. Alleen schertsende bijnamen worden onder de foto geschreven: Catweazle, fietsgek, palenklimmer en Bertus Allenzoeker. Het verbaast niemand dat hij een manier heeft gevonden om ondanks de coronamaatregelen toch het duel te volgen.

Ook bij Pirates kennen ze de identiteit van de toeschouwer niet. De persmedewerker noemt de supporter een mysterie, maar voegt wel toe dat de foto een van de meest bekeken van de afgelopen jaren is. Een onbekende man die als een schaduw rond duels over het Loek Loevendie Ballpark beweegt. Op de tribune zit hij nooit. De schaduw is er bij elke wedstrijd, ongeacht locatie en weersomstandigheden, om de weggeslagen ballen bij homeruns te rapen en die met eigen pen te graveren.

Groepsmensen

Na een korte zoektocht en rondvraag komt de medewerker van de Amsterdamse honkbalclub met een naam: Lolke Rang. Via de mail zoeken we toenadering. Het antwoord laat enige tijd op zich wachten, maar uiteindelijk reageert Rang uitgebreid op het interviewverzoek.

Hij benadrukt meer dan eens dat hij het een eer vindt dat zijn leven van voldoende betekenis wordt geacht voor een persoonlijk verhaal in de krant. ‘Ik moet u echter wel waarschuwen: u zult met mij geen typische sportfan voor u krijgen. Sportfans zijn over het algemeen groepsmensen, die hun liefde voor hun club en voor hun sport collectief beleven. Ondergetekende echter is een uitgesproken solist; bij Pirates ben ik dan ook door mijn kennelijk opvallende voortdurende individuele aanwezigheid bij hun wedstrijden min of meer de dorpsgek geworden.’

De afspraak zal zijn op de plek waar Rang steevast de wedstrijden van Amsterdam Pirates kijkt: voorbij het achterveld, aan de linkerkant bij het irrigatiehuisje. Het kleine bouwsel heeft niets met elektriciteit van doen, weet Rang. Het veldsproeisysteem is er ondergebracht om het gras in tijden van droogte nat te maken.

Struikgewas

Bij de sportaccommodatie in Nieuw-West kan er geen misverstand over bestaan wie Rang is. Een lange gestalte struint gebogen achter het hek van het hoofdveld. Hij zoekt tussen het struikgewas en het riet bij de waterkant de vergeten honkballen.

Rang (68) blijkt een sportliefhebber te zijn die ruim dertig jaar geleden verliefd werd op honkbal. In eerste instantie bezocht hij wedstrijden van de Amstel Tijgers op sportpark Schinkel, later werd hij aanhanger van Pirates. “Ik was toen nog een doorsneetoeschouwer die vanaf de tribunes toekeek.”

Pirates-fan Lolke Rang: ‘Soms heb ik het gevoel dat ik een beetje deel uitmaak van de ploeg.’Beeld Julie Hrudova

Die doorsneetoeschouwer veranderde in een uitgesproken solist nadat honkballer Sidney de Jong namens Pirates een zeldzame homerun sloeg tegen HCAW uit Bussum. Met een ferme klap joeg de international de bal over de hekken, waardoor zijn ploeg vier punten scoorde: alle honken waren bezet door medespelers. “Een grandslam, dat is toch heel bijzonder,” roept Rang met dezelfde bewonderende gelaatstrekken als hij op het moment suprême moet hebben gehad. “En wat schetste toen mijn verbazing? Niemand haalde die bal op. Helemaal niemand. Daarom deed ik het maar. Na de wedstrijd heb ik De Jong er een handtekening op laten zetten, net zoals ze dat altijd doen in de Verenigde Staten.”

Een thuiswedstrijd later volgde Rang zijn instinct door voor het eerst op het irrigatiehuisje te staan. Dat had vooral een praktische reden: vanaf die plek kon hij de ballen van de homeruns achter de metershoge hekken zien vallen. Opnieuw werd een grandslam geslagen. De geschiedenis herhaalde zich.

Gewoonten

Sindsdien pendelt Rang bij wedstrijden tussen het huisje en de zijkant van het achterveld, waar hij op zijn fiets staat zodat het hekwerk zijn zicht niet belemmert. Is Pirates de slagpartij, dan kiest Rang voor het huisje met het uitzicht op de overvliegende homerunballen. Halverwege de inning fietst hij over het complex naar zijn andere plek naast het veld, zodat hij het vangwerk van zijn favoriete spelers beter ziet.

Gewoonten zijn diep in het gedrag van Rang gesleten. Hij fietst niet alleen achttien keer per honkbalwedstrijd tussen zijn vaste plekken, in het clubhuis is Rang de enige die zwijgend zijn bestelling doet. De kantinemedewerkers kennen zijn voorkeur. “Een dubbele cappuccino uitgeserveerd in een drinkbeker voor cacaodrank. Ik ben de enige die daar koffie uit drinkt.”

Bij het veld raapt de Amsterdammer alleen de gedenkwaardige homeruns om ze vervolgens naar Amerikaans voorbeeld thuis te beschrijven met wedstrijddata, de verantwoordelijke slagman en uitslag. De handtekening van de speler op de bal vormt het certificaat van echtheid. Rang biedt de ballen altijd eerst aan de honkballers aan. Als die weigeren, bestaat de kans dat de fan ze in zijn verzameling stopt.

“Inmiddels kennen de spelers van Pirates mij. Vanwege mijn duidelijke handschrift is het de gewoonte dat ik de bal van de eerste honkslag van een rookie beschrijf. Volgens hen kan niemand die ballen mooier beschrijven dan ik. Soms heb ik dan het gevoel dat ik een beetje deel uitmaak van de ploeg. Vandaar dat ze me ook deze pet hebben gegeven. Die draag ik elke wedstrijd.”

Beeld Julie Hrudova

Rang, gepensioneerd na zijn werk op de zetterij van Elsevier, probeert wel afstand te houden tot de ploeg van Pirates. “Volgens Drs. P zijn fans kannibalen die recht menen te hebben op de idolen. Zo ben ik niet. Als fan wil ik graag mijn plaats kennen. Op de achtergrond.”

Wanneer je elke honkbalwedstrijd van Pirates bezoekt, komen coronamaatregelen hard binnen. In eerste instantie konden de Amsterdammers de regels omzeilen, maar toen de competitie compleet werd lamgelegd, wist Rang zijn woede niet meer te onderdrukken. “Symboolpolitiek! Wel damesvoetbal, maar geen honkbal of hockey? Onvoorstelbaar.”

In Den Haag hadden ze hem een plezier gedaan door de resterende wedstrijden van het seizoen door te laten gaan. “Ik kom hier elk weekeinde zo graag. De sport is onderschat, zo prachtig. Als ik degene ben die de bal van een homerun achter de hekken weet te pakken, voel ik me soms toch een beetje een uitverkorene.”

Honkbalweek

Het is al snel duidelijk dat Rang een wandelende honkbalencyclopedie is. Al vindt hij zelf de term encyclopedie te groot om zijn honkbalkennis te beschrijven. “Als je elke wedstrijd volgt, steek je in 30 jaar gewoon wel wat op.”

Zonder enige vorm van aarzeling ratelt hij vervolgens meer feiten op: van die waanzinnige klap van een Cubaan tijdens de Haarlemse Honkbalweek tot opmerkelijke statistieken uit het verleden. Een gesprek met Rang staat gelijk aan een spoedcollege honkbaltermen. In zijn dagelijkse vocabulaire zitten termen als strike out, run batted in en earned run average, maar hij gebruikt ze nooit zonder toelichting aan zijn luisterend publiek te geven.

In de Verenigde Staten noemen ze zo’n anekdotemachine een Figger Filbert. Rang hoopt niet dat de vergelijking helemaal opgaat. “Die term is niet zo vleiend. Een Figger Filbert is een betweter die de behoefte niet kan onderdrukken om voortdurend zijn kennis te etaleren. Ik probeer juist niet op te vallen. Blijkbaar zonder succes, gezien de reacties op Facebook.”

Beeld Julie Hrudova

Dat Rang opvalt, komt niet alleen door zijn gedrag tijdens wedstrijden. Als inwoner van de Watergraafsmeer fietst hij naar elke wedstrijd. De rit van zijn huis naar het Loek Loevendie Ballpark duurt een half uur. Maar dat is niet de reden waarom andere fans hem ‘fietsgek’ noemen. Het zijn niet alleen thuiswedstrijden die hij bezoekt; fietsen naar uitwedstrijden in Haarlem of Hoofddorp is ook geen probleem. Hij doet het elk seizoen meerdere keren.

Rang haalt zijn schouders op over slechts 75 minuten trappen. Amersfoort, Rotterdam of Den Haag? Rang staat altijd langs de kant met zijn tweewieler. Hoewel hij op de terugweg soms de trein neemt, vindt hij Nederland te mooi om alleen vanuit het openbaar vervoer te bekijken. Onderweg geniet hij van zijn tweede liefhebberij: oer-Hollandse molens.

De selectiehonkballers kijken toch wel even op als Rang zich ook in Oosterhout ruim voor aanvang van het duel meldt bij de toegangspoort. Dat is toch helemaal bij Breda. Ze weten dan ook dat de inspanning van Rang die dag groter gaat zijn dan die van hen: hij heeft dan al bijna vijf uren fietsen achter de rug. Maar echt verbaasd ze al niet eens meer over de inspanningen van hun meest trouwe aanhanger. Een fan als Rang houd je simpelweg niet tegen.

Het ‘fenomeen’ Lolke

Roelie Henrique
Infielder

“Lolke, wat een mooie gast is dat hè? Niemand van onze selectie weet echt iets van hem, behalve dat hij er elke wedstrijd staat om ons aan te moedigen. Ik kan me geen wedstrijd zonder hem herinneren. Zo iemand moeten we koesteren.”

“Thuis heb ik drie of vier ballen liggen die ik van Lolke heb gekregen. Uiteraard staan zijn teksten erop. Ik zweer het, hij heeft het mooiste handschrift dat je ooit hebt gezien. Alle spelers hebben wel een bal van hem in huis liggen.”

Rob Cordemans
Werper

“Wat heb ik Lolke vaak doorweekt langs de kant zien staan. Kou, regen, wind, het maakt hem allemaal niet uit. Die coronastop is voor hem misschien nog wel het ergste. Hij is verknocht aan het honkbal. Elke speler kent hem en elke speler heeft ook eigen ervaringen met hem.”

“Ik weet nog dat hij bordjes voor mij op het hek onder het scorebord had opgehangen omdat ik op weg was naar een record. Ik moest nog zeven slagmannen uitgooien. Bij elke slagman bij wie dat lukte, draaide Lolke een van zijn bordjes om. De man is een fenomeen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden