PlusOuder & Kind

Liselot & Silke: ‘Ze mag wel wat meer uit de band springen’

Silke is een perfectionist. Haar moeder Liselot herkent dat van zichzelf. Ze hoopt dat Silke ook af en toe iets doet wat niet mag. ‘We hebben afgesproken dat ze een keer de klas wordt uitgestuurd.’

Liselot en SilkeBeeld Harmen De Jong

Liselot Thomassen (49), nieuwslezer en redacteur bij NOS Radio.
Menno Hidajattoellah (55), media-ondernemer.
Melle Hidajattoellah (18), 5 havo Gerrit van der Veen College
Silke Hidajattoellah (14), 2 vwo Fons Vitae Lyceum

Het gezin woont in een koophuis in de Jordaan.

Liselot Thomassen (49)

“Toen Silke nog een baby was dachten Menno en ik al: dit wordt er eentje die zich later enthousiast in het feestgedruis gaat storten. Ze is typisch een tweede kind: ondernemend, vrolijk, open en sociaal. Als klein meisje werd ze altijd door haar grote broer mee op sleeptouw genomen. Ze kende geen gevaar, ik weet nog goed hoe ze als eenjarige opeens bovenaan een hoge glijbaan stond.

Waar we ook kwamen, binnen een uur had Silke nieuwe vrienden gemaakt. Op de basisschool wilde ze het liefste elke dag met kinderen afspreken, van mij moest ze een ­middag in de week vrijhouden, om tot rust te komen en zich alleen te leren vermaken. Dat vond ze echt bloedirritant.

Sinds de puberteit is ze wat voorzichtiger en verlegener geworden. Aan het begin van het schooljaar ­hebben we met haar afgesproken dat ze dit jaar een keer uit de klas gestuurd zou worden, ze mag wel wat meer uit de band springen. Het is nog niet gelukt, haha, helemaal niet nu, door corona.

Ik was op de middelbare school net zo’n braafje, ik herken ook haar perfectionisme. Silke mag geen fouten maken van zichzelf, daar hoop ik haar voor te kunnen behoeden. Ik wil haar meegeven dat ietsje minder goed, ook prima is. Het is geen ramp als je af en toe een onvoldoende haalt, zolang je je best maar doet.

Wat ik leuk vind, is dat ze heel avontuurlijk is. Eigenlijk wilde ze in de derde klas een jaar naar een high school in het buitenland. ‘Ik heb het hier nu wel gezien,’ zei ze stoer. We vinden haar nu nog iets te jong om naar het buitenland te gaan, maar het idee is dat ze in de vierde klas een jaar naar Canada gaat. Ter voorbereiding gaat ze deze zomer, als er tegen die tijd weer gereisd mag worden, twee weken een taalcursus doen in Engeland.

In mijn eindexamenjaar ging ik bij een lokaal radiostation werken en richtte ik met collega’s een nieuwsdienst op voor alle lokale radiostations in Amsterdam. Dat was een geweldige leerschool voor mijn werk bij NOS Radio. Dat ik mijn studie politicologie niet heb afgemaakt, vind ik soms weleens jammer.

Ik moedig mijn kinderen aan om wel een vervolgopleiding te doen, maar tegelijk weet ik uit ervaring dat een studie niet allesbepalend hoeft te zijn. Ik hoop vooral dat ze iets gaan doen waar ze gelukkig van worden.”

Silke Hidajattoellah (14)

“Als mama vroeger in het weekend nachtdienst had bij de radio, gingen we altijd vroeg op pad met papa, zodat zij kon uitslapen. Doordeweeks was ze bijna altijd met ons.

Sommige kinderen willen nooit met hun ouders gezien worden, ik vind het juist gezellig. Ik schaam me nu misschien wel ietsje sneller, bijvoorbeeld als mama liedjes zingt op straat, maar ik ben nu dan ook een puber.

Jaren geleden ging ik met mijn broer en mama naar de Harry Potter Studio’s in Londen, dat was heel indrukwekkend. We zijn alle drie fan van de boeken en de films. Eens in de zoveel tijd herlees ik de hele reeks en kijk ik alle films opnieuw, het verveelt nooit. Papa probeert soms met ons mee te praten, maar dan moeten we altijd een beetje lachen; hij heeft geen idee.

Vier jaar geleden had papa een herseninfarct, dat was heftig. Ik vond hem op de vloer en hij sprak heel raar. Mijn broer was ook thuis en hij heeft mama gebeld die aan het werk was, zij heeft de buurman gestuurd en een ambulance gebeld. Sindsdien is mama wel bezorgder om papa, maar gelukkig gaat alles nu weer goed.

Ik vind het heel fijn dat mama mij mezelf laat zijn. Boos is ze eigenlijk nooit, ze vindt het ook niet erg als ik geen goed cijfer haal. Volgende keer beter, zegt ze dan. In de eerste klas nam ik school iets té serieus. Ik ben daarvoor ook met iemand gaan praten en inmiddels lukt het me om het wat meer los te laten.

Het enige waar mama streng over kan zijn, is als ik te korte truitjes draag naar school. Ik weet inmiddels wat ze wel en niet vindt kunnen en ik houd daar rekening mee, al vind ik het eigenlijk onzin. Ik ben minder jong dan mijn ouders denken. Dat ik niet volgend jaar al in het buitenland naar school mag, vind ik wel jammer, maar ik heb het geaccepteerd.

Tijdens de quarantaine zitten we meer op elkaars lip, soms zijn mama en ik allebei chagrijnig, maar meestal gaat het goed. Ik wilde na twee dagen alweer naar school, al vind ik het wel relaxt dat ik nu kan ontbijten tijdens de les.

Het is een nieuwe levensstijl geworden. Ik ben vooral blij dat ik van papa en mama weer wat vriendinnen mag zien, samen lachen in het echt is toch veel leuker dan via Facetime.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden